آمنیوتومی

[ad_1]

فعالیت آموزش مداوم

آمنیوتومی، همچنین به عنوان پارگی مصنوعی غشاها (AROM) یا در اصطلاح عامیانه به عنوان “شکستن آب” شناخته می شود، پارگی عمدی کیسه آمنیوتیک توسط یک متخصص زنان و زایمان است. این روش چندین نشانه دارد و معمولاً در طول مدیریت زایمان انجام می شود. این فعالیت نشانه ها، موارد منع مصرف و تکنیک های مربوط به انجام آمنیوتومی را بررسی می کند و نقش تیم بین حرفه ای را در نظارت بر جنین و مادر برجسته می کند.

اهداف:

  • اندیکاسیون های آمنیوتومی را شرح دهید.

    Cover of StatPearls
  • تکنیک مربوط به انجام آمنیوتومی را شناسایی کنید.

  • عوارض مرتبط با آمنیوتومی را مرور کنید.

  • استراتژی‌های تیم بین‌حرفه‌ای را برای تقویت هماهنگی مراقبت و ارتباطات برای بهبود عملکرد آمنیوتومی و بهبود نتایج توضیح دهید.

به سوالات چند گزینه ای رایگان در مورد این موضوع دسترسی داشته باشید.

مقدمه

آمنیوتومی، همچنین به عنوان پارگی مصنوعی غشاها (AROM) و با توصیف غیر معمول “شکستن آب” شناخته می شود، پارگی عمدی کیسه آمنیوتیک توسط یک متخصص زنان و زایمان است. این روش در طول مدیریت زایمان رایج است و حداقل چند صد سال است که توسط متخصصان زنان و زایمان انجام می شود. دلایل پارگی عمدی کیسه آمنیوتیک در حین زایمان چندگانه است و شامل تأثیرگذاری بر سرعت زایمان، امکان نظارت مستقیم بیشتر بر وضعیت جنین و ارزیابی کیفی مایع آمنیوتیک است، اما محدود به آن نیست.

اناتومی و فیزیولوژی

حفره آمنیوتیک فضای بسته ای در داخل رحم است که در آن جنین رشد می کند و در طول دوره قبل از زایمان محافظت می شود. حفره آمنیوتیک از یک غشای دو لایه تشکیل شده است که شامل یک لایه داخلی به نام آمنیون و یک لایه بیرونی به نام کوریون است. این فضای بالقوه در اوایل بارداری شکل می گیرد و در چند هفته اول بارداری با مایع سروزی پر می شود. با رشد بیشتر جنین، به طور خاص، سیستم ادراری جنین، مایع موجود در این فضای بالقوه با دفع ادرار جنین در حال رشد افزایش می یابد. ادرار جنین بیشتر مایع آمنیوتیک را تشکیل می دهد. به طور معمول، این سد در تمام طول دوران بارداری دست نخورده باقی می ماند و غشای آمنیوتیک خود به خود پاره می شود و مایع آمنیوتیک یا بلافاصله قبل از زایمان خود به خود یا گاهی اوقات پس از شروع زایمان خود به خودی آزاد می شود.[۱][۲][۳]

نشانه ها

دو دلیل اصلی برای پارگی مصنوعی غشاها عبارتند از القا یا تقویت روند زایمان یا کمک به قرار دادن دستگاه‌های نظارت داخلی جنین برای ارزیابی مستقیم وضعیت جنین. نظارت بر ضربان قلب جنین و همچنین فعالیت رحم را می توان به راحتی از طریق سیستم های نظارت خارجی به دست آورد. با این حال، در شرایط خاص، ارزیابی مستقیم تری از ضربان قلب جنین یا فعالیت رحم در طول زایمان مورد نیاز است. غشای آمنیوتیک یک مانع فیزیکی برای این نوع نظارت ایجاد می کند و برای قرار دادن الکترود سر جنین یا کاتتر فشار داخل رحمی، غشاها باید حتماً قبل از قرار دادن شکسته شوند.[۴][۵]

موارد منع مصرف

موارد منع مصرف این روش کم و واضح است. پارگی مصنوعی غشاها نباید در صورت وجود نادرست، وازا سرراهی، قرار دادن مشکوک به بند ناف و یا در صورت درگیر نشدن سر جنین یا دروغ ناپایدار انجام شود. اگر تظاهرات جنین ناشناخته باشد یا به طور کامل درگیر نباشد، خطر افتادگی بند ناف افزایش می یابد. موارد منع اضافی عبارتند از: اگر زن باردار در حال زایمان فعال نباشد یا بیمار از مداخله امتناع کند.

تجهیزات

  • قلاب آمنیوتومی یا تخت انگشتی آمنیوتومی

  • دستکش و روان کننده استریل.

  • تجهیزات حفاظت فردی (دستکش، روپوش، پرده، ماسک، محافظ چشم)

  • پدها و حوله های جاذب زیر بیمار قرار داده شود

  • مانیتور الکترونیکی جنین (Cardiotocography/CTG)

  • توکولیتیک ها باید در دسترس باشند

آماده سازی

آمنیوتومی به راحتی با استفاده از قلاب های طراحی شده ویژه برای گرفتن و پاره شدن غشای آمنیوتیک انجام می شود. دو دستگاه پرکاربرد عبارتند از یک میله تقریباً ۱۰ اینچی با قلاب در انتهای میله یا یک تخت انگشتی با قلاب در انتهای تخت. با هر دو دستگاه، پزشک ابتدا اتساع دهانه رحم را از طریق انجام یک معاینه دیجیتال استریل ارزیابی می کند. در همان زمان، ارزیابی قسمت ارائه‌کننده جنین انجام می‌شود و اطمینان حاصل می‌شود که قسمت ارائه‌دهنده، در واقع سر جنین است و ارزیابی می‌شود که سر جنین به خوبی در لگن درگیر شده است. پس از تایید حضور و درگیری جنین، پزشک می تواند با پارگی مصنوعی پرده ها اقدام کند.[۶][۷]

تکنیک

هنگام استفاده از دستگاه میله قلاب، انتهای میله ای که خارج از واژن باقی می ماند معمولاً با دست غیر غالب نگه داشته می شود. سپس انتهای قلاب میله در هنگام ورود به واژن بین دو انگشت محافظت می شود. هنگامی که پزشک می تواند غشای آمنیوتیک و قسمت ارائه کننده را لمس کند، از دست غیر غالب برای پیشبرد قلاب به غشای آمنیوتیک استفاده می شود. سپس غشاء با قلاب گیر می کند و کشش ملایم در جهتی برتر اعمال می شود تا غشای آمنیوتیک پاره شود. پارگی موفقیت آمیز غشاها معمولاً با بازگشت فوری مایع آمنیوتیک از واژن مشخص می شود. این مایع معمولاً شفاف و بی بو است. با این حال، در شرایط خاص، مایع ممکن است حاوی مکونیوم باشد یا ممکن است خونی داشته باشد. توجه به رنگ مایع در زمان پارگی بسیار مهم است. به طور معمول، به دنبال پارگی مصنوعی غشاها، پزشک نباید بلافاصله دست خود را از واژن خارج کند زیرا در این نقطه است که بالاترین خطر افتادگی بند ناف ممکن است رخ دهد و با ادامه تخلیه مایع آمنیوتیک مشخص خواهد شد. پس از قطع جریان فوری مایع آمنیوتیک و عدم وجود طناب قابل لمس در واژن، می توان دست واژن را خارج کرد.

عوارض

عوارض نیز نسبتا کم است. پارگی غشاها مانع اولیه بین جنین و محیط چند میکروبی واژن را از بین می برد. اگر خیلی زود در روند زایمان انجام شود، می تواند خطر کوریوآمنیونیت داخل زایمان را افزایش دهد. شایع ترین عارضه پارگی مصنوعی غشاء، افتادگی بند ناف است. اگر زمانی که سر در لگن مادر درگیر نباشد، پارگی مصنوعی غشاء انجام شود، همیشه بعد از پارگی اتفاق می‌افتد. در مورد سر جنین درگیر نشده، پارگی غشاء ممکن است باعث شود که بند ناف قبل از سر جنین در هنگام ترشح مایع آمنیوتیک قرار گیرد. این امر به سر جنین اجازه می دهد تا قسمت بند ناف را که قبل از سر قرار دارد فشرده کند و به طور کلی منجر به برادی کاردی جنین و نیاز به سزارین اورژانسی می شود. این عارضه باید به راحتی قابل اجتناب و علت ناخوشایند زایمان اورژانسی باشد.[۸]

اهمیت بالینی

پزشکان بر این باورند که پارگی مصنوعی غشاها می تواند به القای زایمان یا افزایش زایمان خود به خود کمک کند. معمولاً احساس می شود که تخلیه کیسه آمنیوتیک مایع آمنیوتیک باعث ایجاد فعالیت انقباض رحمی می شود، قدرت انقباضات را افزایش می دهد و ممکن است با ایجاد فشار مستقیم از پوست سر جنین بر روی دهانه رحم که ممکن است به گشاد شدن دهانه رحم کمک کند، زایمان را افزایش دهد. در حالی که اینها باورهای رایج بسیاری از پزشکان است، داده های حمایت از آمنیوتومی به این دلایل نامشخص است. برخی از مطالعات داده‌هایی را ارائه کرده‌اند که از این عمل پشتیبانی می‌کنند، در حالی که برخی دیگر نشان می‌دهند که این عمل در واقع هیچ یک از این نتایج را به دست نمی‌آورد. در نتیجه، متاآنالیز انجام شده است. با این حال، داده ها مخلوط شده است. به نظر می رسد متاآنالیز نشان می دهد که آمنیوتومی برای کوتاه کردن زایمان خود به خودی در مقایسه با عدم آمنیوتومی تفاوت قابل تشخیصی ایجاد نمی کند. با این وجود، زمانی که زایمان به تاخیر بیفتد، متاآنالیز نشان می‌دهد که در هنگام استفاده از پارگی غشاء همراه با استفاده از اکسی توسین به عنوان مداخله اولیه، میزان سزارین کاهش می‌یابد.

ارتقاء عملکرد تیم سلامت

آمنیوتومی، همچنین به عنوان پارگی مصنوعی غشاها (AROM) شناخته می شود، بهتر است توسط یک متخصص زنان و زایمان یا یک ماما در بخش زایمان و زایمان انجام شود. قبل از عمل، پرستار باید با تهیه تجهیزات لازم، نظارت بر علائم حیاتی بیمار و گزارش هرگونه تغییر نامطلوب به ارائه دهنده مراقبت، به ارائه دهنده خدمات کمک کند. پرستار نقش حیاتی در حین عمل در نظارت بر مادر و همچنین جنین ایفا می کند، او همچنین رنگ مایع آمنیوتیک در حال تخلیه را یادداشت می کند و یافته ها را در نمودار پزشکی مستند می کند. پس از عمل، او دمای مادر را هر دو ساعت یکبار ارزیابی می کند و مراقب علائم عفونت است. پرستار همچنین ضربان قلب جنین را از طریق مانیتورینگ الکترونیکی مداوم جنین کنترل می کند و یافته ها را به ارائه دهنده اطلاع می دهد. پرستار باید مرتباً زیر پدها را عوض کند. یکی از حیاتی ترین نقش های پرستار آموزش زن در مورد روش آمنیوتومی و رسیدگی به نگرانی های بیمار در هر زمان است. تنها از طریق همکاری و ادغام بین حرفه ای می توان به بهترین استاندارد مراقبت از مادر و جنین دست یافت.

مداخلات تیم پرستاری، بهداشت متفقین و بین حرفه ای

پرستار نقش مهمی در ارزیابی و نظارت مستمر زنان باردار در حال زایمان دارد. پرستار باید مراقب باشد و هرگونه تغییر نامطلوب در وضعیت همودینامیک زن باردار را همیشه به پزشک گزارش دهد.

پرستاری، بهداشت متفقین، و نظارت بر تیم بین حرفه ای

  • وضعیت همودینامیک زن باردار

  • علائم حیاتی

  • هر گونه علائم عفونت

  • هرگونه نشانه ای از افتادگی بند ناف

  • ضربان قلب جنین

  • رنگ مایع آمنیوتیک (الکل)

منابع

۱.
نظر کمیته ACOG شماره ۷۶۶: رویکردهایی برای محدود کردن مداخله در حین زایمان و تولد. Obstet Gynecol. فوریه ۲۰۱۹;۱۳۳(۲):e164-e173. [PubMed: ۳۰۵۷۵۶۳۸]
۲.
Worthley M، Kelsberg G، Safranek S. آیا آمنیوتومی زایمان خود به خود را کوتاه می کند یا نتایج را بهبود می بخشد؟ J Fam Pract. دسامبر ۲۰۱۸;۶۷(۱۲): ۷۸۷-۷۸۸. [PubMed: ۳۰۵۶۶۱۱۸]
۳.
Seikku L, Stefanovic V, Rahkonen P, Teramo K, Paavonen J, Tikkanen M, Rahkonen L. اریتروپویتین سرم مایع آمنیوتیک و بند ناف در حاملگی های ترم و طولانی مدت. Eur J Obstet Gynecol Reprod Biol. فوریه ۲۰۱۹;۲۳۳: ۱-۵. [PubMed: ۳۰۵۲۹۲۵۶]
۴.
Pasko DN، Miller KM، Jauk VC، Subramaniam A. پیامدهای بارداری پس از آمنیوتومی زودهنگام در میان گراویداهای چاق کلاس III تحت القای زایمان. جی پریناتول هستم. آوریل ۲۰۱۹;۳۶(۵): ۴۴۹-۴۵۴. [PubMed: ۳۰۳۹۶۲۲۹]
۵.
Penfield CA، Wing DA. تکنیک های القای زایمان: کدام بهترین است؟ Obstet Gynecol Clin North Am. دسامبر ۲۰۱۷;۴۴(۴): ۵۶۷-۵۸۲. [PubMed: ۲۹۰۷۸۹۳۹]
۶.
Côrtes CT، Oliveira SMJV، Santos RCSD، Francisco AA، Riesco MLG، Shimoda GT. اجرای شیوه های مبتنی بر شواهد در مراقبت از زایمان طبیعی. Rev Lat Am Nursing. ۸ مارس ۲۰۱۸;۲۶:e2988. [PMC free article: PMC5863276] [PubMed: ۲۹۵۳۸۵۸۳]
۷.
عباس AM. نظرات روی نسخه خطی: آمنیوتومی اولیه پس از درج داینوپروستون که برای القای زایمان استفاده می شود. J Mater Fetal Neonatal Med. ژوئیه ۲۰۱۹;۳۲(۱۳):۲۲۷۰. [PubMed: ۲۹۳۳۴۲۹۴]
۸.
Ruamsap K، Panichkul P. اثر آمنیوتومی زودرس در مقابل دیررس بر روند زایمان. J Med Assoc تایلندی. فوریه ۲۰۱۷;۱۰۰(۲): ۱۲۵-۳۲. [PubMed: ۲۹۹۱۶۲۳۱]

[ad_2]

Source link

لطفاً به این مطلب امتیاز دهید. این‌کار به بهبود ارائه مطالب کمک خواهد کرد.

دیدگاهتان را بنویسید