آنچه در مورد پارستزی باید بدانید

این همان احساس “سوزن و سوزن” است که زمانی اتفاق می افتد که فردی برای مدت طولانی روی پا یا پای خود می نشیند. معمولاً یک احساس موقتی است و زمانی ایجاد می شود که روی عصب تامین کننده اندام فشار وارد شود. هنگامی که این فشار کاهش یافت، ناراحتی از بین می رود.

برخی از افراد پارستزی مزمن یا طولانی مدت دارند که می‌تواند نشانه آسیب یا بیماری جدی‌تر عصبی باشد.

حقایق سریع در مورد پارستزی

  • علل می تواند شامل سکته مغزی، دیابت یا مولتیپل اسکلروزیس باشد.
  • اگر به دلیل فشار دادن عصب، علائم می تواند متناوب یا ثابت باشد و ممکن است برگشت پذیر باشد.
  • گزینه های درمانی به علت پارستزی بستگی دارد.
  • هرکسی که پارستزی مداوم دارد باید به پزشک مراجعه کند، به خصوص اگر علائم جدید، ثابت یا به چیز دیگری نسبت داده نشود.

چه چیزی باعث پارستزی می شود؟

درد در دستParesthesia یک احساس سوزش است که ممکن است اندام ها و اندام ها مانند دست ها و پاها را تحت تاثیر قرار دهد.

دلایل مختلفی برای پارستزی مزمن وجود دارد، از جمله:

آنچه در مورد پارستزی باید بدانید
  • سکته
  • اسکلروز چندگانه
  • تومور در نخاع یا مغز
  • سطوح بالای ویتامین D یا سایر ویتامین ها
  • دیابت
  • فیبرومیالژیا
  • فشار خون بالا
  • عفونت
  • آسیب عصبی
  • عصب فشرده یا فشرده شده است

عصب فشرده زمانی اتفاق می‌افتد که فشار بیش از حد توسط بافت اطراف به آن وارد شود. این فشار باعث پارستزی در ناحیه تامین شده توسط آن عصب می شود و عملکرد آن قطع می شود. یک عصب فشرده می تواند در هر جایی از بدن مانند صورت، گردن، مچ دست یا پشت اتفاق بیفتد.

بیشتر بخوانید
فراموشی چیست؟

فتق دیسک در قسمت تحتانی ستون فقرات می تواند باعث درد در پشت، ساق یا پا در سمت آسیب دیده شود.

سندرم تونل کارپال یک عصب فشرده در مچ دست است که باعث بی حسی و گزگز در انگشتان دست می شود.

علائم

فشار خون بالا در کنار فیبرومیالژیا، عصب به دام افتاده یا سکته مغزی یکی از علل بالقوه پارستزی است.

علائم پارستزی یا گرفتگی عصب عبارتند از:

  • سوزن سوزن شدن یا احساس سوزن سوزن شدن
  • درد یا سوزش
  • بی حسی یا احساس ضعیف در ناحیه آسیب دیده
  • احساس اینکه منطقه آسیب دیده “به خواب رفته”
  • احساس سوزش یا خارش
  • پوست گرم یا سرد
  • احساس خزیدن یا خارش روی پوست

علائم می تواند ثابت یا متناوب باشد. معمولاً این احساسات در ناحیه آسیب دیده رخ می دهند اما ممکن است گسترش یابند یا به بیرون تابش کنند.

چه کسانی دچار پارستزی می شوند؟

برخی عوامل خطر گرفتگی عصب را افزایش می دهند:

  • جنسیت: زنان بیشتر به سندرم تونل کارپال مبتلا می شوند که احتمالاً به دلیل کانال عصبی باریک تر است.
  • چاقی: اضافه وزن می تواند به اعصاب فشار وارد کند.
  • بارداری: افزایش وزن و آب مرتبط با بارداری می تواند باعث تورم و فشار بر روی اعصاب شود.
  • بیماری تیروئید: این فرد را در معرض خطر ابتلا به سندرم تونل کارپال قرار می دهد.
  • دیابت: ابتلا به دیابت می تواند باعث آسیب عصب و بافت شود.
  • آرتریت روماتوئید: این باعث التهاب می شود که می تواند اعصاب مفاصل را نیز تحت فشار قرار دهد.
  • استراحت طولانی مدت در بستر: دراز کشیدن برای مدت طولانی می تواند باعث فشرده شدن عصب و افزایش خطر پارستزی شود.
  • استفاده بیش از حد: افرادی که مشاغل یا سرگرمی هایی دارند که به حرکت های مکرر دست ها، آرنج ها یا پاها نیاز دارند، در معرض خطر بیشتری برای گرفتگی عصب، پارستزی یا آسیب عصبی هستند.
بیشتر بخوانید
آتاکسی - علائم و علل

هر کسی ممکن است دچار عصب فشرده شود و بیشتر افراد در برخی مواقع پارستزی را تجربه کرده اند.

تشخیص

برای تشخیص پارستز، پزشک ابتدا یک تاریخچه پزشکی می گیرد و در مورد علائم فرد سوال می پرسد.

در مرحله بعد، پزشک احتمالاً یک معاینه فیزیکی انجام می دهد و بسته به یافته ها، ممکن است آزمایش هایی از جمله انجام دهد.

  • مطالعه هدایت عصبی: این بررسی سرعت حرکت تکانه های عصبی در عضلات را اندازه گیری می کند.
  • الکترومیوگرافی (EMG): برای بررسی فعالیت الکتریکی نحوه تعامل اعصاب و عضلات.
  • تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI): از این تصویر می توان برای مشاهده نواحی مختلف بدن با جزئیات بالا استفاده کرد.
  • اولتراسوند: برای تولید تصاویری از بدن استفاده می‌شود، این می‌تواند در مناطق کوچک‌تر برای جستجوی فشرده‌سازی یا آسیب عصبی مانند سندرم تونل کارپال اعمال شود.

نوع آزمایشی که پزشک تجویز می کند به نتایج این آزمایشات به علاوه علائم و سابقه پزشکی فرد بستگی دارد.

آیا درمانی برای پارستزی وجود دارد؟

گزینه های درمانی پارستزی به علت آن بستگی دارد. اگر یک بیماری زمینه‌ای وجود داشته باشد که باعث ایجاد علائم شود، درمان آن باید پارستزی را نیز درمان کند.

بیشتر بخوانید
هیپوکسی مغز: علل، علائم و تشخیص

استراحت و پرانتزی

بریس A ممکن است برای درمان پارستزی در کنار استراحت برای بهبود بافت توصیه شود. یک متخصص پزشکی مناسب ترین گزینه را پیشنهاد می کند.

استراحت معمولا برای عصب فشرده توصیه می شود.

مهم است که فعالیت هایی را که باعث فشردگی عصب می شوند متوقف کنید تا بافت ها ترمیم شوند. این ممکن است به معنای استراحت باشد، یا گاهی اوقات یک بریس یا آتل برای توقف حرکت ناحیه مورد نیاز است.

به عنوان مثال، مچ بند را می توان برای بی حرکت کردن مچ دست افراد مبتلا به سندرم تونل کارپال استفاده کرد.

با این حال، استفاده از بریس برای مدت زمان طولانی می تواند مشکلات دیگری ایجاد کند. از این رو، توصیه های پزشک یک فرد باید همیشه رعایت شود.

فیزیوتراپی

فیزیوتراپی را می توان برای ایجاد قدرت در عضلات اطراف عصب آسیب دیده استفاده کرد. عضلات قوی تر می توانند به تسکین فشرده سازی بافت و جلوگیری از عود مجدد آن کمک کنند. عضلات مناسب همچنین می توانند انعطاف پذیری، دامنه حرکت و تحرک را بهبود بخشند.

داروها

برخی از داروها مانند ایبوپروفن (ادویل، موترین) و ناپروکسن سدیم (Aleve) و حتی تزریق استروئید در ناحیه آسیب دیده می تواند برای تسکین درد و کاهش تورم و التهاب تجویز شود.

برای پارستزی های طولانی مدت ناشی از فیبرومیالژیا، داروهایی از جمله پره گابالین (Lyrica) یا دولوکستین (Cymbalta) ممکن است مفید باشد.

عمل جراحی

اگر این درمان ها علائم را از بین نبرند، ممکن است برای کاهش فشار روی عصب تحت فشار نیاز به جراحی باشد.

جراحی می تواند به معنای آزاد کردن رباط کارپال، برداشتن خار استخوانی یا حتی بخشی از فتق دیسک در پشت باشد.

نوع جراحی به علائم خاصی که فرد تجربه می کند و همچنین علت آنها بستگی دارد.

بیشتر بخوانید
چه چیزی باعث سرگیجه هنگام بیدار شدن از خواب شود؟
جلوگیری

در حالی که هر عصب فشرده قابل پیشگیری نیست، کارهایی وجود دارد که فرد می تواند انجام دهد تا خطر وقوع آن را به حداقل برساند.

برای جلوگیری از فشار غیرضروری بر روی اعصاب، حفظ وضعیت بدنی و وضعیت بدنی مناسب حیاتی است.

اجتناب از صدمات ناشی از بلند کردن سنگین و نادرست نیز بسیار مهم است. با توجه به موقعیت بدن، و با تغییر مکرر موقعیت، فرد می تواند از فشردگی عصب جلوگیری کند که ممکن است منجر به پارستز شود.

همچنین، محدود کردن حرکات تکراری، یا حداقل استراحت های مکرر در حین انجام آن فعالیت ها، می تواند از پارستزی ناشی از استفاده بیش از حد جلوگیری کند.

مثل همیشه، حفظ وزن سالم و شرکت در تمرینات منظم، از جمله تمرینات قدرتی و انعطاف پذیری، استراتژی های خوبی برای ساخت عضلات قوی و سالم است.

چشم انداز

چشم انداز فرد مبتلا به پارستزی متفاوت است و بستگی به عامل ایجاد علائم دارد. یک عصب فشرده که فقط برای مدت کوتاهی دوام می آورد، معمولاً آسیب دائمی ایجاد نمی کند.

با این حال، اگر عصب فشرده شده ادامه یابد، می تواند منجر به آسیب دائمی، درد مزمن، و از دست دادن عملکرد و حس شود.

در برخی موارد که درمان و درمان دارویی کمکی نکرده است، ممکن است جراحی برای اصلاح مشکل ضروری باشد.

Source link

دیدگاهتان را بنویسید

1 دیدگاه دربارهٔ «آنچه در مورد پارستزی باید بدانید;

متخصص تغذیه و رژیم درمانی (PhD). ارائه دهنده رژیم های تخصصی آنلاین با خدمات ویژه