آنچه در مورد کما باید بدانید

مانند هنگام خواب، فردی که در کما است نمی تواند به روش معمول به محیط خود پاسخ دهد. با این حال، کما با خواب متفاوت است، زیرا فرد قادر به بیدار شدن نیست.

سطوح هوشیاری و پاسخگویی به میزان عملکرد مغز بستگی دارد. کما ممکن است چند روز یا چند هفته طول بکشد.

اگر فردی وارد کما شود، این معمولا یک اورژانس پزشکی است. پزشکان ممکن است نیاز به اقدام سریع برای حفظ زندگی و عملکرد مغز خود داشته باشند.

این مقاله توضیح می‌دهد که کما چیست، علل احتمالی آن و نحوه تشخیص علائم چیست. همچنین بررسی می‌کند که در طول کما چه اتفاقی می‌افتد، عوارض بالقوه، و چگونه پزشکان گاهی از آن به عنوان یک درمان استفاده می‌کنند.

حقایق سریع در مورد کما

  • در طول کما، فرد به محرک های خارجی واکنش نشان نمی دهد و پاسخ های رفلکس طبیعی را نشان نمی دهد.
  • افرادی که در کما هستند چرخه خواب و بیداری ندارند.
  • دلایل کما عبارتند از مسمومیت با مواد مخدر یا الکل، بیماری سیستم عصبی مرکزی، عفونت ها و سکته مغزی.
  • بسته به علت و میزان آسیب، کما می‌تواند به سرعت یا تدریجی رخ دهد و می‌تواند از چند روز تا چند ماه طول بکشد، اگرچه بیشتر آنها از روزها تا هفته‌ها طول می‌کشند.

کما چیست؟

فردی که در تخت بیمارستان با لوله ای در بینی خود خوابیده استدر 

کما یک حالت عمیق بیهوشی است. نتیجه کما به علت و شدت آسیبی که فرد متحمل شده یا وضعیت تشخیص داده شده بستگی دارد.

گاهی اوقات، پزشک با استفاده از داروها به کما می‌رود. به عنوان مثال، آنها ممکن است این کار را برای محافظت از فرد در برابر درد شدید در طول یک فرآیند بهبودی یا حفظ عملکرد بالاتر مغز به دنبال نوعی ضربه مغزی انجام دهند.

با این حال، در موارد شدید، وضعیت فرد ممکن است پس از یک دوره طولانی تغییر نکند. پزشکان ممکن است آنها را به عنوان در حالت نباتی پایدار طبقه بندی کنند. اگر این حالت ماه ها طول بکشد، ممکن است فرد بعید باشد که از خواب بیدار شود.

شناخت علائم کما

اولین پاسخ دهنده ممکن است با استفاده از مقیاس هشدار، پاسخگوی کلامی و دردناک و بی پاسخ (AVPU) برای سنجش سطح هوشیاری شروع کند.

مقیاس AVPU به مناطق زیر نگاه می کند:

  • هوشیاری: فرد چقدر هوشیار است؟
  • محرک های صوتی: آیا به صدای شخص دیگری پاسخ می دهند؟
  • محرک های دردناک: آیا به درد پاسخ می دهند؟
  • آگاهی: آیا آنها هوشیار هستند؟

هوشیاری هشیارترین حالت است و ناخودآگاه کمترین. این مقیاس به متخصص مراقبت های بهداشتی کمک می کند تا ارزیابی کند که آیا این احتمالاً یک اورژانس است یا خیر. اگر فرد هوشیار باشد، خطر کما وجود ندارد.

هر کسی که با آن شخص همراه است باید سعی کند آنچه را درست قبل از شروع علائم کما رخ داده است به خاطر بیاورد. این اطلاعات به پزشکان کمک می کند تا علت اصلی را تعیین کنند و به آنها ایده بهتری در مورد درمان استفاده کنند.

افرادی که در حالت بیهوشی عمیق هستند ممکن است در معرض خطر خفگی باشند. آنها ممکن است برای ایمن کردن راه های هوایی و اطمینان از ادامه تنفس به کمک پزشکی نیاز داشته باشند. این ممکن است شامل لوله ای باشد که از طریق بینی یا دهان به ریه ها می رود.

در هنگام کما چه اتفاقی می افتد؟

از آنجایی که یک فرد در کما نمی تواند ارتباط برقرار کند، تشخیص به علائم بیرونی بستگی دارد. این شامل:

  • چشم های بسته
  • اندام هایی که پاسخ نمی دهند یا به طور ارادی حرکت نمی کنند، به جز حرکات رفلکس
  • عدم پاسخ به محرک های دردناک، به جز حرکات رفلکس

اینکه این علائم چقدر طول می کشد و مدت آنها به علت اصلی آن بستگی دارد.

قبل از وارد شدن به کما، فردی که با تشدید قند خون پایین، معروف به شوک دیابتی، یا سطوح بیش از حد بالای دی اکسید کربن در خون، به نام هایپرکاپنیا، بدتر شده است، ممکن است ابتدا سردرد، تحریک پذیری و تکلم را تجربه کند.

بدون درمان، توانایی آنها برای تفکر واضح به تدریج کاهش می یابد و به طور بالقوه منجر به از دست دادن هوشیاری می شود.

اگر کما ناشی از آسیب شدید به مغز یا خونریزی زیر عنکبوتیه باشد، علائم ممکن است به طور ناگهانی ظاهر شوند.

چگونه بر مردم تأثیر می گذارد

موسسه ملی اختلالات عصبی و سکته مغزی (NINDS) پیشنهاد می‌کند که افراد در کما به دلیل سرکوب توانایی‌های فکری خود نسبت به محیط اطراف خود واکنش نشان نمی‌دهند.

با این حال، عملکردهای خودکار، مانند تنفس و گردش خون، معمولاً به کار خود ادامه می دهند. NINDS نشان می دهد که حرکات خود به خودی، مانند گریمس، خنده، یا گریه نیز ممکن است به عنوان یک رفلکس رخ دهد.

فردی که در کما است نمی تواند به روش معمول به درد، نور یا صدا پاسخ دهد یا اقدامات ارادی انجام دهد.

با این حال، طبق تحقیقات سال ۲۰۱۹ ، فردی که در کما است ممکن است بتواند صداهایی را در محیط خود بشنود. به عنوان مثال می توان به صدای پای شخصی که نزدیک می شود یا صدای فردی که صحبت می کند اشاره کرد.

یک مطالعه در سال ۲۰۱۵ شواهدی را نشان داد که صدای اعضای خانواده و عزیزان می تواند به بهبود پاسخگویی در افراد در هنگام کما کمک کند. در حالی که برخی از شرکت‌کنندگان تحت آموزش حسی شنیداری آشنا (FAST) قرار گرفتند، آن‌هایی که در گروه دارونما قرار داشتند فقط سکوت دریافت کردند. اسکن های MRI بهبودهای عصبی را در افرادی که FAST را تجربه کرده بودند نشان داد.

علل

علل کما متفاوت است، اما همه آنها سطحی از آسیب به مغز یا سیستم عصبی مرکزی (CNS) را شامل می شود. آنها عبارتند از:

  • دیابت: سطح قند خون افراد مبتلا به دیابت گاهی اوقات می تواند بیش از حد افزایش یابد یا بسیار پایین بیاید که به ترتیب به عنوان هایپرگلیسمی و هیپوگلیسمی شناخته می شوند. اگر هر یک از این حالات برای مدت طولانی ادامه یابد، ممکن است کما ایجاد شود.
  • هیپوکسی یا کمبود اکسیژن: اگر اکسیژن به مغز کاهش یابد یا قطع شود – به عنوان مثال، در هنگام حمله قلبی، سکته مغزی یا حادثه نزدیک به غرق شدن، ممکن است کما رخ دهد.
  • عفونت ها: التهاب شدید بخشی از CNS یا بافت های اطراف مغز – که به ترتیب به عنوان آنسفالیت و مننژیت شناخته می شود – می تواند منجر به کما شود.
  • سموم و مصرف بیش از حد دارو: قرار گرفتن در معرض مونوکسید کربن می تواند منجر به آسیب مغزی و کما شود، همانطور که مصرف بیش از حد برخی از داروها ممکن است منجر به آسیب مغزی شود.
  • آسیب های تروماتیک مغزی: تصادفات جاده ای، آسیب های ورزشی و حملات خشونت آمیز که شامل ضربه ای به سر می شود می تواند باعث کما شود.

مقیاس کما گلاسکو (GCS)

پزشکان از GCS برای ارزیابی شدت اختلال هوشیاری در افراد مبتلا به انواع شرایط پزشکی حاد و تروما استفاده می کنند.

این مقیاس با توجه به پاسخ های کلامی و فیزیکی افراد و اینکه چقدر راحت می توانند چشمان خود را باز کنند، نمره ای می دهد.

چشم ها

دامنه نمرات ۱-۴ است که در آن:

  • ۱: فرد چشمان خود را باز نمی کند.
  • ۲: درد باعث باز شدن چشم ها می شود.
  • ۳: چشم ها در پاسخ به صدا باز می شوند.
  • ۴: فرد می تواند چشمان خود را خود به خود باز کند.

کلامی

دامنه نمرات ۱ تا ۵ است که در آن:

  • ۱: صدا نیست.
  • ۲: فرد می تواند زمزمه کند، اما درک آنها غیرممکن است.
  • ۳: فرد کلمات نامناسبی به زبان می آورد.
  • ۴: فرد می تواند صحبت کند، اما گیج است.
  • ۵: ارتباط عادی است.

رفلکس های حرکتی یا فیزیکی

دامنه نمرات ۱ تا ۶ است که ۱ تا ۵ پاسخ فرد به درد را توصیف می کند.

  • ۱: شخص هیچ حرکتی نمی کند.
  • ۲: یک اندام در پاسخ به درد صاف می شود
  • ۳: واکنش به درد غیرعادی است.
  • ۴: فرد از درد دور می شود.
  • ۵: آنها می توانند محل درد را مشخص کنند.
  • ۶: فرد می تواند از دستورات اطاعت کند.

نمره کلی ۸ یا کمتر نشان دهنده کما است. اگر نمره کلی ۹-۱۲ باشد، وضعیت متوسط ​​است. اگر نمره کلی ۱۳ یا بیشتر باشد، اختلال در هوشیاری جزئی است.

عوارض

عوارض احتمالی کما به موارد زیر مربوط می شود:

  • ناتوانی در پاسخ به محرک های بدن، باعث بی اختیاری مثانه و روده می شود
  • ناتوانی در حرکت، که ممکن است منجر به زخم بستر یا زخم فشاری شود
  • ناتوانی در کنترل ترشحات تنفسی، به این معنی که ممکن است ذات الریه ایجاد شود

پزشکان برای جلوگیری از هر گونه آسیب ثانویه مغزی به وضعیت فرد توجه زیادی می کنند. این ممکن است نیاز به حمایت تنفسی و قلبی عروقی داشته باشد.

تشخیص

سابقه پزشکی در کنار آزمایش‌های مختلف می‌تواند به تعیین علت کما کمک کند، که تصمیمات درمانی را تعیین می‌کند.

تاریخچه پزشکی

پزشکان ممکن است در صورت لزوم از دوستان، خانواده، پلیس و شاهدان موارد زیر را بپرسند:

  • چه کما یا علائم قبلی به آرامی یا ناگهانی شروع شده باشد
  • اگر فرد قبل از کما مشکلات بینایی، سرگیجه، بی‌حسی یا بی‌حسی داشت یا به نظر می‌رسید
  • آیا فرد مبتلا به دیابت، سابقه تشنج یا سکته مغزی یا هر بیماری دیگری است
  • چه داروها یا مواد دیگری ممکن است فرد مصرف کرده باشد

تست های فیزیکی

هدف از این تست ها تحریک حرکات بازتابی چشم است. نوع پاسخ بسته به علت کما متفاوت است.

آزمایش‌هایی که قبلاً شامل ریختن آب بسیار سرد یا گرم به داخل کانال‌های گوش بود که پزشکان از آن به عنوان آزمایش کالری یاد می‌کنند.

امروزه پزشکان بیشتر بر اساس ارزیابی های زیر تشخیص می دهند :

  • حرکات خارج از چشم: آیا کره چشم به سمت بالا، پایین و پهلو به پهلو حرکت می کند؟
  • مردمک: آیا اندازه مردمک ها در پاسخ به نور تغییر می کند؟
  • قرنیه: آیا وقتی یک متخصص پزشکی کره چشم را با یک تکه پنبه لمس می کند، فرد پلک می زند؟
  • سرفه: آیا زمانی که ترشحات دهانی وجود دارد این اتفاق می افتد؟
  • رفلکس گگ: آیا لمس کردن پشت دهان توسط پزشک باعث ایجاد این رفلکس می شود؟

آزمایشات خون

پزشکان احتمالاً از آزمایش خون برای بررسی موارد زیر استفاده خواهند کرد:

  • شمارش خون
  • وجود علائم مسمومیت با مونوکسید کربن
  • وجود و سطوح مواد مخدر قانونی یا غیرقانونی یا سایر مواد
  • سطح الکترولیت ها
  • سطوح گلوکز
  • عملکرد کبد

پونکسیون کمری

پزشکان همچنین از این روش به عنوان تجزیه و تحلیل مایع مغزی نخاعی (CSF) یاد می کنند. این شامل وارد کردن سوزن توسط پزشک به کانال نخاعی فرد برای اندازه گیری فشار CSF و استخراج مقداری برای آزمایش عفونت یا اختلالات CNS است.

اسکن تصویربرداری از مغز

این اسکن ها به تعیین اینکه آیا آسیب مغزی یا آسیب مغزی وجود دارد یا خیر کمک می کند.

سی تی اسکن یا اسکن MRI انسداد یا سایر ناهنجاری ها را نشان می دهد. الکتروانسفالوگرام فعالیت الکتریکی درون مغز را اندازه گیری می کند.

درمان

کما معمولاً یک اورژانس پزشکی جدی است. متخصصان مراقبت های بهداشتی با اطمینان از بقای فوری فرد شروع می کنند. آنها تنفس و گردش خون خود را برای به حداکثر رساندن میزان اکسیژنی که به مغز می رسد تضمین می کنند.

همانطور که یک بررسی در سال ۲۰۲۱ توضیح می دهد، درمان بیشتر به علت اصلی کما بستگی دارد.

گزینه های درمانی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • گلوکز، حتی قبل از اینکه نتایج آزمایش خون در دسترس باشد، در صورتی که فرد در شوک دیابتی یا عفونت مغزی باشد.
  • دارویی به نام نالوکسان (Narcan)، اگر مسمومیت شدید به احتمال زیاد باعث کما شده باشد
  • ویتامین B1، اگر فرد اختلال مصرف الکل داشته باشد که می تواند منجر به کمبود این ویتامین شود

در همه موارد، پزشکان همچنین باید هدف خود را حفظ فشار خون در سطح خوب و حفظ تنفس خود با محافظت از مجاری تنفسی خود داشته باشند.

در برخی موارد، پزشکان ممکن است نیاز داشته باشند که فشار داخل جمجمه فرد را با تخلیه CSF اضافی یا تجویز داروهایی که تورم مغز را کاهش می‌دهند، مانند مانیتول و هیپرتونیک سالین کاهش دهند.

چشم انداز

اگر پزشکان بتوانند با موفقیت علت کما را درمان کنند، ممکن است فرد در نهایت بدون آسیب دائمی بیدار شود . آنها ممکن است در ابتدا دچار سردرگمی شوند، اما معمولاً اتفاقات قبل از کما را به خاطر می آورند و می توانند به زندگی خود ادامه دهند. به طور معمول، برخی توانبخشی یا فیزیوتراپی ضروری است.

اگر آسیب مغزی رخ داده باشد، ممکن است یک اختلال طولانی مدت ایجاد شود. اگر فرد بیدار شود، ممکن است نیاز به یادگیری مجدد مهارت های اولیه داشته باشد و ممکن است اتفاقی را که اتفاق افتاده به خاطر نیاورد. با این حال، با حمایت هایی مانند فیزیوتراپی و کاردرمانی، بسیاری از افراد می توانند کیفیت زندگی خود را بهبود بخشند.

با توجه به مقیاس های درجه بندی علائم و طیف وسیعی از تست های تشخیصی موجود، پزشکان معمولاً می توانند معنی وضعیت یک فرد را تشخیص دهند و بهترین رویکرد را برای درمان تعیین کنند.

منبع

۱/۵ - (۱ امتیاز)
دیدگاهتان را بنویسید