اختلال هذیانی و انواع هذیان: علائم، علل، تشخیص، درمان

اختلال هذیانی که قبلاً اختلال پارانوئید نامیده می شد، نوعی بیماری روانی جدی به نام اختلال روانپریشی است. افرادی که آن را دارند نمی توانند واقعیت را از آنچه تصور می شود تشخیص دهند.

هذیان علامت اصلی اختلال هذیانی است. آنها باورهای تزلزل ناپذیری در مورد چیزی هستند که حقیقت ندارد یا مبتنی بر واقعیت است. اما این بدان معنا نیست که آنها کاملاً غیر واقعی هستند. اختلال هذیانی شامل هذیان هایی است که عجیب و غریب نیستند، و مربوط به موقعیت هایی است که ممکن است در زندگی واقعی اتفاق بیفتد، مانند دنبال کردن، مسموم شدن، فریب خوردن، توطئه علیه یا دوست داشتن از راه دور. این توهمات معمولاً شامل ادراکات یا تجربیات اشتباه است. اما در واقعیت، موقعیت ها یا اصلا درست نیستند یا به شدت اغراق آمیز هستند.

در مقابل، یک توهم عجیب چیزی است که هرگز نمی تواند در زندگی واقعی اتفاق بیفتد، مانند شبیه سازی شدن توسط بیگانگان یا پخش افکار شما از تلویزیون. فردی که چنین افکاری دارد ممکن است دچار هذیان با توهمات عجیب و غریب در نظر گرفته شود.

افراد مبتلا به اختلال هذیانی اغلب می توانند به معاشرت و عملکرد عادی خود، جدای از موضوع هذیان خود ادامه دهند و عموماً به شیوه ای آشکارا عجیب و غریب یا عجیب رفتار نمی کنند. این برخلاف افراد مبتلا به سایر اختلالات روان پریشی است که ممکن است هذیان را نیز به عنوان نشانه اختلال خود داشته باشند. اما در برخی موارد، افراد مبتلا به اختلال هذیانی ممکن است چنان درگیر هذیان های خود شوند که زندگی آنها مختل شود.

اگرچه هذیان ممکن است نشانه ای از اختلالات شایع تر مانند اسکیزوفرنی باشد، اما خود اختلال هذیانی نسبتاً نادر است. اختلال هذیان اغلب در اواسط تا اواخر زندگی اتفاق می افتد و در زنان کمی بیشتر از مردان شایع است.

انواع بر اساس موضوع اصلی توهم هستند:

  • ارتومانیک: فرد معتقد است که شخصی عاشق اوست و ممکن است سعی کند با آن شخص تماس بگیرد. اغلب این شخص مهم یا مشهور است. این می تواند منجر به رفتار تعقیبی شود.
  • بزرگ: این شخص دارای احساس بیش از حد متورم ارزش، قدرت، دانش یا هویت است. آنها می توانند باور کنند که استعداد زیادی دارند یا یک کشف مهم انجام دهند.
  • حسود: فرد مبتلا به این نوع معتقد است که همسر یا شریک جنسی خود خیانت می کند.
  • آزار و اذیت: کسی که این بیماری را دارد معتقد است که با او (یا یکی از نزدیکانش) بدرفتاری می‌شود، یا اینکه شخصی از او جاسوسی می‌کند یا قصد دارد به او آسیب برساند. آنها ممکن است شکایات مکرری را به مقامات قانونی ارائه کنند.
  • جسمی: آنها معتقدند نقص جسمی یا مشکل پزشکی دارند.
  • مختلط: این افراد دو یا چند نوع از هذیان های ذکر شده در بالا را دارند.
بیشتر بخوانید
آنچه در مورد دوقطبی و خودشیفتگی باید بدانید
آنها معمولاً عبارتند از:

  • توهمات غیر عجیب و غریب — اینها بارزترین علامت هستند
  • تحریک پذیر، عصبانی یا کم خلق
  • توهمات (دیدن، شنیدن یا احساس چیزهایی که واقعا وجود ندارند) مرتبط با توهم هستند. برای مثال، فردی که معتقد است مشکل بو دارد، ممکن است بوی بدی را استشمام کند.
مانند بسیاری از اختلالات روان پریشی، علت دقیق اختلال هذیان هنوز شناخته نشده است. اما محققان به دنبال نقش عوامل ژنتیکی، بیولوژیکی، محیطی یا روانی هستند که احتمال آن را بیشتر می کند.

  • ژنتیکی: این واقعیت که اختلال هذیانی در افرادی که اعضای خانواده آنها مبتلا به اختلال هذیانی یا اسکیزوفرنی هستند شایع‌تر است، نشان می‌دهد که ممکن است ژن‌ها درگیر باشند. اعتقاد بر این است که مانند سایر اختلالات روانی، تمایل به اختلال هذیانی ممکن است از والدین به فرزندانشان منتقل شود.
  • بیولوژیکی: محققان در حال مطالعه این هستند که چگونه اختلالات هذیانی ممکن است زمانی که بخش‌هایی از مغز طبیعی نیستند اتفاق بیفتد. مناطق غیر طبیعی مغز که ادراک و تفکر را کنترل می کنند ممکن است با علائم هذیانی مرتبط باشند.
  • محیطی/روانی: شواهد نشان می دهد که استرس می تواند باعث ایجاد اختلال هذیان شود. مصرف الکل و مواد مخدر نیز ممکن است به آن کمک کند. به نظر می رسد افرادی که تمایل به گوشه گیری دارند، مانند مهاجران یا افرادی که بینایی و شنوایی ضعیفی دارند، بیشتر در معرض اختلال هذیانی هستند.
بیشتر بخوانید
فردیت چیست؟
اگر علائم اختلال هذیان را دارید، پزشک احتمالاً یک تاریخچه پزشکی کامل و معاینه فیزیکی به شما می دهد. اگرچه هیچ آزمایش آزمایشگاهی برای تشخیص خاص اختلال هذیانی وجود ندارد، پزشک ممکن است از آزمایش‌های تشخیصی مانند مطالعات تصویربرداری یا آزمایش خون برای رد کردن بیماری جسمی به عنوان علت علائم استفاده کند. این شامل:

  • بیماری آلزایمر
  • صرع
  • اختلال وسواس فکری عملی
  • هذیان
  • سایر اختلالات طیف اسکیزوفرنی

اگر پزشک هیچ دلیل فیزیکی برای علائم پیدا نکند، ممکن است فرد را به روانپزشک یا روانشناس، متخصصان مراقبت های بهداشتی که برای تشخیص و درمان بیماری های روانی آموزش دیده اند، ارجاع دهد. آنها از ابزار مصاحبه و ارزیابی برای ارزیابی فرد از نظر اختلال روانپریشی استفاده خواهند کرد.

پزشک یا درمانگر تشخیص را بر اساس علائم فرد و مشاهده خود از نگرش و رفتار فرد قرار می دهد. آنها تصمیم خواهند گرفت که آیا علائم به یک اختلال اشاره دارد یا خیر.

تشخیص اختلال هذیانی در موارد زیر انجام می شود:

  • فرد یک یا چند هذیان دارد که یک ماه یا بیشتر طول می کشد
  • فرد هرگز مبتلا به اسکیزوفرنی تشخیص داده نشده است. توهمات اگر داشته باشند به مضامین هذیان آنها مربوط می شود.
  • جدای از توهمات و اثرات آن، زندگی آنها واقعاً تحت تأثیر قرار نمی گیرد. رفتارهای دیگر عجیب و غریب یا عجیب نیستند.
  • دوره های شیدایی یا افسردگی اساسی، اگر اتفاق افتاده باشد، در مقایسه با توهمات کوتاه بوده است.
  • هیچ اختلال روانی، دارو یا وضعیت پزشکی دیگری مقصر نیست.
درمان اغلب شامل دارو درمانی و روان درمانی (نوعی مشاوره) است. درمان اختلال هذیان می تواند بسیار دشوار باشد، تا حدی به این دلیل که افرادی که به آن مبتلا هستند اغلب بینش ضعیفی دارند و نمی دانند مشکل روانپزشکی وجود دارد. مطالعات نشان می دهد که نزدیک به نیمی از بیماران تحت درمان با داروهای ضد روان پریشی حداقل بهبود نسبی را نشان می دهند.

داروهای اولیه ای که برای درمان اختلال هذیان استفاده می شود، داروهای ضد روان پریشی نامیده می شوند. داروهای مورد استفاده عبارتند از:

  • آنتی سایکوتیک های معمولی: از اواسط دهه ۱۹۵۰ برای درمان اختلالات روانی استفاده می شود. آنها با مسدود کردن گیرنده های دوپامین در مغز عمل می کنند. دوپامین یک انتقال دهنده عصبی است که اعتقاد بر این است که در ایجاد هذیان نقش دارد. داروهای ضد روان پریشی معمولی عبارتند از:
  • آنتی سایکوتیک های آتیپیک: به نظر می رسد این داروهای جدیدتر به درمان علائم اختلال هذیان با عوارض جانبی کمتری نسبت به داروهای ضد روان پریشی معمولی قدیمی کمک می کنند. آنها با مسدود کردن گیرنده های دوپامین و سروتونین در مغز عمل می کنند. سروتونین یکی دیگر از انتقال دهنده های عصبی است که اعتقاد بر این است که در اختلال هذیانی نقش دارد. این داروها عبارتند از:
  • آریپیپرازول (Abilify)
  • آریپیپرازول لوروکسیل (آریستادا)
  • آسناپین (سافریس)
  • برکسپیپرازول (رکسولتی)
  • کاریپرازین (Vraylar)
  • کلوزاپین (کلوزاریل)
  • ایلوپریدون (Fanapt)
  • اولانزاپین (زیپرکسا)
  • لورازیدون (لاتودا)
  • پالیپریدون (Invega Sustenna)
  • پالمیتات پالیپریدون (Invega Trinza)
  • کوئتیاپین (Seroquel)
  • ریسپریدون (ریسپردال)
  • زیپراسیدون (Geodon)
بیشتر بخوانید
زوج درمانی چیست؟

سایر داروها: آرام بخش ها و داروهای ضد افسردگی نیز ممکن است برای درمان اضطراب یا علائم خلقی در صورت بروز اختلال هذیانی استفاده شوند. اگر فرد دارای سطح بسیار بالایی از اضطراب یا مشکلات خواب باشد، ممکن است از مسکن ها استفاده شود. داروهای ضد افسردگی ممکن است برای درمان افسردگی استفاده شوند، که اغلب در افراد مبتلا به اختلال هذیانی اتفاق می افتد

روان درمانی همچنین می تواند همراه با داروها به عنوان راهی برای کمک به افراد برای مدیریت بهتر و مقابله با استرس های مربوط به باورهای هذیانی و تأثیر آن بر زندگی آنها مفید باشد. روان درمانی هایی که ممکن است در اختلال هذیان مفید باشد عبارتند از:

  • روان درمانی فردی می تواند به فرد کمک کند تا تفکری را که تحریف شده است شناسایی و تصحیح کند.
  • رفتاری شناختی درمان (CBT) می تواند به فرد کمک کند تا الگوهای فکری و رفتارهایی را که منجر به احساسات دردسرساز می شود، تشخیص دهد و تغییر دهد.
  • خانواده درمانی می تواند به خانواده ها کمک کند تا با یکی از عزیزان مبتلا به اختلال هذیانی مقابله کنند یا از آنها حمایت کنند.
بیشتر بخوانید
سایکوپات: ویژگی ها، نشانه ها و تفاوت با یک بیمار اجتماعی

افرادی که علائم شدید دارند یا در خطر آسیب رساندن به خود یا دیگران هستند، ممکن است نیاز به بستری شدن در بیمارستان تا زمانی که وضعیت تثبیت شود، باشد.

  • افراد مبتلا به اختلال هذیانی ممکن است افسرده شوند، اغلب در نتیجه مشکلات مرتبط با هذیان.
  • عمل بر روی توهمات نیز می تواند منجر به خشونت یا مشکلات قانونی شود. به عنوان مثال، فردی که دچار هذیان شهوانی است که هدف هذیان را تعقیب یا آزار می دهد، می تواند دستگیر شود.
  • همچنین، افراد مبتلا به این اختلال می توانند با دیگران بیگانه شوند، به خصوص اگر هذیان های آنها در روابط آنها اختلال ایجاد کند یا به آنها آسیب برساند.
بسته به فرد، نوع اختلال هذیانی و شرایط زندگی فرد، از جمله وجود حمایت و تمایل به ادامه درمان، متفاوت است.

اختلال هذیان معمولاً یک بیماری مزمن (مداوم) است، اما زمانی که به درستی درمان شود، بسیاری از افراد می توانند علائم خود را تسکین دهند. برخی به طور کامل بهبود می یابند، در حالی که برخی دیگر حملاتی از باورهای هذیانی همراه با دوره های بهبودی (عدم علائم) دارند.

متأسفانه بسیاری از افراد مبتلا به این اختلال به دنبال کمک نیستند. اغلب برای افراد مبتلا به اختلال روانی سخت است که بدانند حالشان خوب نیست. یا ممکن است علائم خود را به چیزهای دیگری مانند محیط نسبت دهند. همچنین ممکن است از مراجعه به درمان خیلی خجالت زده یا بترسند. بدون درمان، اختلال هذیان می تواند یک بیماری مادام العمر باشد.

هیچ راه شناخته شده ای برای پیشگیری از اختلال هذیان وجود ندارد. اما تشخیص و درمان زودهنگام می تواند به کاهش اختلال در زندگی، خانواده و دوستی فرد کمک کند.

Source link

لطفاً به این مطلب امتیاز دهید. این‌کار به بهبود ارائه مطالب کمک خواهد کرد.
دیدگاهتان را بنویسید

1 دیدگاه دربارهٔ «اختلال هذیانی و انواع هذیان: علائم، علل، تشخیص، درمان;

متخصص تغذیه و رژیم درمانی (PhD). ارائه دهنده رژیم های تخصصی آنلاین با خدمات ویژه