دلیریوم – علائم و علل

بررسی اجمالی

دلیریوم یک تغییر جدی در توانایی های ذهنی است. این منجر به تفکر آشفته و عدم آگاهی از اطرافیان می شود. این اختلال معمولاً سریع ظاهر می شود – در عرض چند ساعت یا چند روز.

هذیان اغلب در یک یا چند عامل قابل ردیابی است. عوامل ممکن است شامل یک بیماری شدید یا طولانی مدت یا عدم تعادل در بدن مانند سدیم کم باشد. این اختلال همچنین ممکن است در اثر برخی داروها، عفونت، جراحی، یا مصرف الکل یا مواد مخدر یا ترک ایجاد شود.

گاهی اوقات علائم هذیان با علائم زوال عقل اشتباه گرفته می شود. ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی ممکن است برای تشخیص این اختلال به نظرات یکی از اعضای خانواده یا مراقب خود تکیه کنند.

علائم

علائم هذیان معمولاً طی چند ساعت یا چند روز شروع می شود. آنها معمولاً با یک مشکل پزشکی رخ می دهند. علائم اغلب در طول روز می آیند و از بین می روند. ممکن است دوره هایی بدون علامت وجود داشته باشد. علائم در شب، زمانی که هوا تاریک است و چیزها کمتر آشنا به نظر می رسند، بدتر می شوند. آنها همچنین در محیط‌هایی که آشنا نیستند، مانند بیمارستان، بدتر می‌شوند.

علائم اولیه شامل موارد زیر است.

کاهش آگاهی از محیط اطراف

این ممکن است منجر به:

  • مشکل در تمرکز روی یک موضوع یا تغییر موضوع
  • گیر افتادن در یک ایده به جای پاسخ دادن به سوالات
  • به راحتی منحرف شدن
  • گوشه گیر بودن، با فعالیت کم یا بدون واکنش یا واکنش کم به محیط

مهارت های فکری ضعیف

این ممکن است به صورت زیر ظاهر شود:

  • حافظه ضعیف، مانند فراموش کردن وقایع اخیر
  • بدون اینکه بدانند کجا هستند یا کی هستند
  • مشکل در گفتار یا یادآوری کلمات
  • سخنان بیهوده یا مزخرف
  • مشکل در درک گفتار
  • مشکل در خواندن یا نوشتن

تغییرات رفتاری و عاطفی

اینها ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • اضطراب، ترس یا بی اعتمادی به دیگران
  • افسردگی
  • خشم کوتاه یا عصبانیت
  • احساس شادی
  • عدم علاقه و احساس
  • تغییرات سریع در خلق و خو
  • شخصیت تغییر می کند
  • دیدن چیزهایی که دیگران نمی بینند
  • بی قرار بودن، مضطرب یا مبارز بودن
  • صدا زدن، ناله کردن یا تولید صداهای دیگر
  • ساکت بودن و گوشه گیری – به ویژه در افراد مسن
  • کندی حرکت یا کند بودن
  • تغییر در عادات خواب
  • چرخه خواب و بیداری تغییر شبانه روز
بیشتر بخوانید
تفاوت روانشناس آقا و خانم

انواع هذیان

کارشناسان سه نوع را شناسایی کرده اند:

  • هذیان بیش فعال. این ممکن است ساده ترین نوع برای تشخیص باشد. افراد مبتلا به این نوع ممکن است بی قرار باشند و در اتاق قدم بردارند. آنها همچنین ممکن است مضطرب باشند، نوسانات خلقی سریع داشته باشند یا چیزهایی را ببینند که آنجا نیستند. افراد مبتلا به این نوع اغلب در برابر مراقبت مقاومت می کنند.
  • هذیان کم‌فعال افراد مبتلا به این نوع ممکن است غیرفعال باشند یا فعالیتشان کاهش یافته باشد. آنها تمایل به تنبلی یا خواب آلودگی دارند. شاید به نظر می رسد که آنها در گیجی هستند. آنها با خانواده یا دیگران تعامل ندارند.
  • هذیان مختلط علائم شامل هر دو نوع دلیریوم است. ممکن است فرد به سرعت از بی قراری و تنبلی به عقب و جلو برود.

دلیریوم و زوال عقل

هذیان و زوال عقل ممکن است به سختی قابل تشخیص باشد و ممکن است فرد هر دو را داشته باشد. فرد مبتلا به زوال عقل به دلیل آسیب یا از دست دادن سلول های مغزی، حافظه و سایر مهارت های فکری خود را به تدریج کاهش می دهد. شایع ترین علت زوال عقل، بیماری آلزایمر است که به کندی طی ماه ها یا سال ها بروز می کند.

هذیان اغلب در افراد مبتلا به زوال عقل رخ می دهد. با این حال، اپیزودهای هذیان همیشه به این معنی نیست که فرد مبتلا به زوال عقل است. آزمایش‌های مربوط به زوال عقل نباید در طول یک دوره هذیان انجام شود زیرا نتایج ممکن است گمراه‌کننده باشند.

بیشتر بخوانید
داروهای ضد افسردگی و اختلال دوقطبی

برخی از تفاوت‌های بین علائم هذیان و زوال عقل عبارتند از:

  • شروع. شروع هذیان در مدت کوتاهی – در عرض یک یا دو روز – رخ می دهد. دمانس معمولا با علائم جزئی شروع می شود که با گذشت زمان بدتر می شوند.
  • توجه توانایی تمرکز یا حفظ تمرکز با هذیان مختل می شود. فردی که در مراحل اولیه زوال عقل است به طور کلی هوشیار باقی می ماند. فرد مبتلا به زوال عقل اغلب تنبل یا بیقرار نیست.
  • تغییرات سریع در علائم. علائم دلیریوم می تواند چندین بار در طول روز ظاهر شود و از بین برود. در حالی که افراد مبتلا به زوال عقل ساعات بهتر و بدتری از روز دارند، حافظه و مهارت های تفکر آنها معمولاً در سطح ثابتی باقی می ماند.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد

اگر یکی از بستگان، دوستان یا کسی که تحت مراقبت شما قرار دارد علائم هذیان را نشان داد، با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی فرد صحبت کنید. اطلاعات شما در مورد علائم، تفکر معمولی و توانایی های معمول برای تشخیص مهم خواهد بود. همچنین می تواند به ارائه دهنده کمک کند تا علت اختلال را پیدا کند.

اگر علائمی را در فردی در بیمارستان یا خانه سالمندان مشاهده کردید، نگرانی های خود را به پرسنل پرستاری یا ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی گزارش دهید. علائم ممکن است مشاهده نشده باشد. افراد مسنی که در بیمارستان هستند یا در یک مرکز مراقبت طولانی مدت زندگی می کنند در معرض خطر هذیان هستند.

علل

هذیان زمانی رخ می دهد که سیگنال ها در مغز به درستی ارسال و دریافت نمی شوند.

بیشتر بخوانید
آیا اختلال دوقطبی باعث توهم می شود؟

این اختلال ممکن است یک علت واحد یا بیش از یک علت داشته باشد. به عنوان مثال، یک وضعیت پزشکی همراه با عوارض جانبی یک دارو می تواند باعث هذیان شود. گاهی اوقات هیچ دلیلی پیدا نمی شود. علل احتمالی عبارتند از:

  • برخی داروها یا عوارض جانبی داروها
  • مصرف یا ترک الکل یا مواد مخدر
  • یک وضعیت پزشکی مانند سکته مغزی، حمله قلبی، بدتر شدن بیماری ریوی یا کبدی، یا آسیب ناشی از سقوط
  • عدم تعادل در بدن، مانند سدیم کم یا کلسیم کم
  • بیماری شدید و طولانی مدت یا بیماری که منجر به مرگ می شود
  • تب و عفونت جدید، به ویژه در کودکان
  • عفونت دستگاه ادراری، ذات الریه، آنفولانزا یا کووید ۱۹به خصوص در افراد مسن
  • قرار گرفتن در معرض یک سم، مانند مونوکسید کربن، سیانید یا سایر سموم
  • تغذیه نامناسب یا از دست دادن بیش از حد مایعات بدن
  • کمبود خواب یا ناراحتی شدید عاطفی
  • درد
  • جراحی یا روش پزشکی دیگری که نیاز به قرار دادن در حالت خواب مانند دارد

برخی از داروها که به تنهایی یا ترکیبی مصرف می شوند می توانند باعث هذیان شوند. اینها شامل داروهایی هستند که درمان می کنند:

  • درد
  • مشکلات خواب
  • اختلالات خلقی، مانند اضطراب و افسردگی
  • آلرژی
  • آسم
  • تورم
  • بیماری پارکینسون
  • اسپاسم یا تشنج

عوامل خطر

هر شرایطی که منجر به بستری شدن در بیمارستان شود، خطر هذیان را افزایش می دهد. این بیشتر زمانی صادق است که فردی در حال نقاهت از عمل جراحی است یا تحت مراقبت های ویژه قرار می گیرد. هذیان در افراد مسن و در افرادی که در خانه های سالمندان زندگی می کنند شایع تر است.

نمونه هایی از شرایط دیگری که ممکن است خطر هذیان را افزایش دهند عبارتند از:

  • اختلالات مغزی مانند زوال عقل، سکته مغزی یا بیماری پارکینسون
  • اپیزودهای هذیان در گذشته
  • کاهش بینایی یا شنوایی
  • مشکلات پزشکی متعدد
بیشتر بخوانید
تالاسوفوبیا چیست؟

عوارض

هذیان ممکن است فقط چند ساعت یا چند هفته یا چند ماه طول بکشد. اگر علل برطرف شوند، زمان بهبودی اغلب کوتاهتر است.

بهبودی تا حدی به وضعیت سلامتی و روانی قبل از شروع علائم بستگی دارد. برای مثال، افراد مبتلا به زوال عقل ممکن است پس از یک دوره هذیان، کاهش کلی در حافظه و مهارت های تفکر را تجربه کنند. احتمال بهبودی کامل افرادی که از سلامتی بهتری برخوردارند بیشتر است.

افراد مبتلا به سایر بیماری های جدی، طولانی مدت یا لاعلاج ممکن است مهارت های فکری یا عملکردی را که قبل از شروع هذیان داشتند، به دست نیاورند. هذیان در افراد به شدت بیمار بیشتر به موارد زیر منجر می شود:

  • کاهش عمومی در سلامت
  • بهبودی ضعیف پس از جراحی
  • نیاز به مراقبت طولانی مدت
  • افزایش خطر مرگ

جلوگیری

بهترین راه برای جلوگیری از هذیان، هدف قرار دادن عوامل خطری است که ممکن است باعث ایجاد یک اپیزود شود. تنظیمات بیمارستانی چالش خاصی را ایجاد می کند. اقامت در بیمارستان اغلب شامل تغییر اتاق، روش های تهاجمی، صداهای بلند و نور ضعیف است. کمبود نور طبیعی و کمبود خواب می تواند گیجی را بدتر کند.

برخی از اقدامات می تواند به پیشگیری یا کاهش شدت هذیان کمک کند. برای انجام این کار، عادات خواب خوب را ترویج دهید، به فرد کمک کنید تا آرام و خوب باشد و به پیشگیری از مشکلات پزشکی یا سایر عوارض کمک کنید. همچنین از داروهایی که برای خواب استفاده می شود، مانند دیفن هیدرامین (آلرژی بنادریل، Unisom، و غیره) خودداری کنید.

Source link

لطفاً به این مطلب امتیاز دهید. این‌کار به بهبود ارائه مطالب کمک خواهد کرد.
دیدگاهتان را بنویسید

متخصص تغذیه و رژیم درمانی (PhD). ارائه دهنده رژیم های تخصصی آنلاین با خدمات ویژه