دلیریوم (علل، علائم و درمان)

مترادف: حالت گیجی حاد، نارسایی حاد مغزی، واکنش ارگانیک حاد، روان پریشی پس از عمل

دلیریوم (گاهی اوقات حالت گیجی حاد نامیده می شود) یک سندرم حاد و نوسانی آنسفالوپاتی است که باعث اختلال در هوشیاری، توجه، شناخت و ادراک می شود. معمولا طی چند ساعت تا چند روز ایجاد می شود. ممکن است اختلال رفتاری، تغییرات شخصیتی و ویژگی های روان پریشی رخ دهد.

انواع فرعی هذیان

  • نوع فرعی کم‌فعال – بی‌تفاوتی و سردرگمی آرام وجود دارند و به راحتی از دست می‌روند. این نوع را می توان با افسردگی اشتباه گرفت.
  • نوع فرعی بیش فعال – آشفتگی، هذیان و بی‌حسی برجسته هستند و می‌توان آن را با اسکیزوفرنی اشتباه گرفت.
  • زیرگروه مختلط – بیماران از کم‌فعال تا بیش فعال متفاوت هستند.
نکات مهمی که در هذیان باید به خاطر بسپارید

  • بیماران آسیب پذیر هستند.
  • این یک سناریوی رایج برای خطاها است – به عنوان مثال، از دست دادن تشخیص و مدیریت ضعیف. این پتانسیل را دارد که به سرعت جدی شود.
  • تصور نکنید که سردرگمی ناشی از زوال عقل یا ناتوانی ذهنی طولانی مدت است، حتی در افراد مسن و کسانی که مشکلات یادگیری دارند:
    • مهم است که سطح عملکرد قبلی را از شرایط بستگان/مراقب/خانه بررسی کنید.
    • اگر این امکان پذیر نیست، تا زمانی که خلاف آن ثابت شود، به عنوان سردرگمی حاد رفتار کنید.
  • همیشه یک معاینه فیزیکی کامل از جمله راه هوایی/تنفس/گردش خون و علائم حیاتی انجام دهید. با این حال، به خاطر داشته باشید که بیمار ممکن است نتواند به طور کامل همکاری کند.
  • همیشه گلوکز خون و پالس اکسیمتری را بررسی کنید (همچنین به ‘تحقیقات’، زیر مراجعه کنید).

بروز و شیوع دلیریوم بسته به معیارهای تشخیصی مورد استفاده، جمعیت مورد مطالعه و محیط مطالعه متفاوت است:<[۱

  • شیوع در جمعیت عمومی (در تمام مراکز مراقبت های بهداشتی) حدود ۰.۴٪ است.
  • تصور می شود که شیوع در جامعه بین ۱-۲٪ باشد، اما ممکن است در افراد بالای ۸۵ سال به ۱۴٪ برسد.
  • شیوع در میان افراد ۶۵ سال و بالاتر که در مراقبت های طولانی مدت زندگی می کنند ۱۰ تا ۴۰ درصد است.
  • گمان می رود که هذیان در ۵۰ درصد افراد مسن (بالای ۶۵ سال) در بیمارستان، ۳۰ درصد از افراد مسن (بالای ۶۵ سال) در بخش های اورژانس، ۱۷ تا ۶۱ درصد از روش های جراحی بزرگ را پیچیده می کند و در ۷۰ تا ۸۷ سال رخ می دهد. درصد پذیرش در بخش مراقبت های ویژه
  • یک بررسی نشان داد که شیوع هذیان مداوم (تداوم تا یا پس از ترخیص) در بیماران بیمارستانی (سن بالای ۵۰ سال) ۴۴.۷٪ بود. نسبت ترکیبی از هذیان مداوم در ۱، ۳ و ۶ ماه پس از ترخیص از بیمارستان ۳۲.۸٪، ۲۵.۶٪ ​​و ۲۱٪ بود.
  • تخمین زده می شود که شیوع هذیان در محیط تسکینی در ۶ تا ۷۴ درصد افراد در واحدهای مراقبت تسکینی و تا ۸۸ درصد در آن افراد در هفته های منتهی به مرگ وجود داشته باشد. شایع ترین نوع فرعی هذیان کم فعال است.

عوامل خطر هذیان[۳، ۴< /span>

هذیان معمولاً در افرادی که عوامل خطر مستعد کننده دارند، زمانی که عوامل تشدید کننده جدید (مانند برخی داروها یا عفونت) اضافه می شوند، رخ می دهد. عوامل خطر زیر با افزایش خطر هذیان در ارتباط هستند:

  • سن ۶۵ سال یا بیشتر.
  • جنسیت مرد.
  • نقص شناختی از قبل موجود – به عنوان مثال، زوال عقل، سکته مغزی.
  • شدت زوال عقل.
  • بیماری های همراه متعدد
  • قسمت قبلی هذیان.
  • عوامل عملیاتی – به عنوان مثال، نوع عملیات. ترمیم شکستگی لگن بیشتر با هذیان همراه است، مانند عملیات اورژانسی.
  • شرایط خاص – سوختگی، ایدز، شکستگی، عفونت، آلبومین کم، کم آبی بدن.
  • شکستگی فعلی لگن یا بیماری شدید.
  • مصرف مواد مخدر (تقریباً در نیمی از موارد دخیل است) و وابستگی – به عنوان مثال، بنزودیازپین ها.
  • سوء استفاده از مواد – به عنوان مثال، الکل.
  • تجربه حسی شدید – به عنوان مثال، هیپوترمی یا هیپرترمی.
  • مشکلات بینایی یا شنوایی.
  • تحرک ضعیف
  • ایزوله سازی اجتماعی.
  • فشار.
  • بیماری لاعلاج
  • حرکت به یک محیط جدید.
  • پذیرش ICU
  • ناهنجاری های اوره/کراتینین.

معمولاً برای ایجاد دلیریوم به یک عامل تشدید کننده به همراه عوامل خطر نیاز است. علاوه بر این، وجود تعداد بیشتری از عوامل خطر برای شروع به این معنی است که فقط یک عامل کوچک برای ایجاد هذیان ضروری است.

  • عفونت های حاد:
  • داروهای تجویز شده:
    • بنزودیازپین ها
    • مسکن ها – به عنوان مثال، مورفین.
    • آنتی کولینرژیک ها
    • داروهای ضد تشنج
    • داروهای ضد پارکینسون
    • استروئیدها
  • جراحی:
  • مواد سمی:
  • اختلالات عروقی:
  • علل متابولیک:
    • هیپوکسی
    • ناهنجاری های الکترولیت – به عنوان مثال، هیپوناترمی و هیپرکلسمی.
    • هیپوگلیسمی یا هیپرگلیسمی.
    • اختلال کبدی.
    • اختلال کلیوی.
  • کمبود ویتامین:
  • اندوکرینوپاتی:
  • تروما:
  • صرع:
    • به عنوان مثال، پستی.
  • نئوپلازی:
  • سایر موارد:
  • علت شناسی چندگانه.
  • علت شناسی ناشناخته.

شایع ترین علل، شرایط پزشکی مانند عفونت، داروها یا ترک دارو هستند.

انجام یک ارزیابی دقیق به سابقه جانبی برای تعیین سطح عملکرد پیش از بیماری بیمار بستگی دارد. ابزارهای غربالگری عملکرد شناختی بسیار مفیدی وجود دارد – به عنوان مثال، امتیاز آزمون ذهنی مختصر و روش ارزیابی سردرگمی.<[۳] آزمایشات ذهنی باید به طور منظم و بر روی همه بیماران در معرض خطر انجام شود. با این حال، ممکن است انجام این آزمایشات بر روی یک بیمار بیمار مناسب یا ممکن نباشد.

اغلب نشانه ای از یک عامل تشدید کننده زمینه ای مانند عفونت یا یک واکنش نامطلوب دارویی وجود دارد. ویژگی های ارائه شده معمولاً یک تغییر ناگهانی در رفتار است که ممکن است گزارش شود. علائم معمولاً متناوب یا در شدت نوسان هستند). فواصل شفاف معمولاً در طول روز با بدترین اختلال در شب رخ می دهد. افتادن و از دست دادن اشتها اغلب از علائم هشدار دهنده برای هذیان است. تغییرات رفتاری (در طی چند ساعت تا چند روز) ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • عملکرد شناختی تغییر یافته: بی جهت، اختلال حافظه و زبان، بدتر شدن تمرکز، پاسخ های آهسته و گیجی. ممکن است نتواند جزئیات بیماری فعلی، دستورالعمل ها یا نام ها را به خاطر بیاورد.
  • بی توجهی: به راحتی حواس پرتی و مشکل در تمرکز و انتقال توجه از یک چیز به چیز دیگر. قادر به حفظ مکالمه یا پیروی از دستورات معقول نیست.
  • تفکر آشفته: ممکن است مکالمه ای نامرتب، بی ربط یا نامربوط، جریان نامشخص یا غیرمنطقی ایده ها و مشکل در بیان نیازها و نگرانی ها باشد.
  • ادراک تغییر یافته: هذیان های پارانوئید، ادراک نادرست، یا توهمات دیداری یا شنیداری.
  • عملکرد فیزیکی تغییر یافته:
    • هذیان بیش فعال: افزایش حساسیت به محیط اطراف همراه با بیقراری، بی قراری، اختلال خواب، سرگردانی و بیش هوشیاری.
    • هذیان کم‌فعال: بی‌حالی، کاهش تحرک و حرکت، بی‌علاقگی به فعالیت‌های روزانه، کاهش اشتها، و ساکت و گوشه‌نشین.
    • هذیان مختلط: ترکیبی از ویژگی های بیش فعال و کم فعال.
  • تغییر رفتار اجتماعی: تغییرات متناوب و ناپایدار در خلق و/یا احساسات (مانند ترس، پارانویا، اضطراب، افسردگی، تحریک پذیری، بی تفاوتی، خشم یا سرخوشی). رفتار ممکن است نامناسب باشد، و ممکن است با درخواست های معقول همکاری نکند یا پس گرفته شود.
  • تغییر سطح هوشیاری: تیرگی هوشیاری، کاهش آگاهی از محیط اطراف، و اختلال در چرخه خواب (خواب آلودگی در طول روز، بی خوابی شبانه، اختلال در خواب، یا تغییر کامل چرخه خواب). ممکن است ظریف باشد و در ابتدا فقط به صورت بی حالی یا حواس پرتی ظاهر شود.

فقط برخی از این علائم ممکن است وجود داشته باشد. علائم ممکن است با زوال عقل زمینه ای – که شایع است – همزمان باشد.

در ارائه، افراد در معرض خطر را برای تغییرات یا نوسانات اخیر (در عرض چند ساعت یا چند روز) که ممکن است نشان دهنده هذیان باشد، ارزیابی کنید. اینها ممکن است توسط فرد در معرض خطر، یا یک مراقب یا خویشاوند گزارش شود. این تغییرات ممکن است بر:

  • عملکرد شناختی: به عنوان مثال، بدتر شدن تمرکز، پاسخ های آهسته، سردرگمی
  • ادراک: به عنوان مثال، توهمات دیداری یا شنیداری
  • عملکرد فیزیکی: به عنوان مثال، کاهش تحرک، کاهش حرکت، بی قراری، بی قراری، تغییر در اشتها، اختلال خواب
  • رفتار اجتماعی: برای مثال، مشکل در درگیر شدن با درخواست ها یا دنبال کردن آنها، کناره گیری، یا تغییر در ارتباط، خلق و خو و/یا نگرش.

اگر هر یک از این تغییرات وجود داشته باشد، فرد باید ارزیابی داشته باشد. همچنین به ویژه نسبت به تغییراتی که ممکن است نشان دهنده هذیان کم‌فعال باشد، که اغلب فراموش می‌شوند، آگاه باشید، مانند عقب‌نشینی، پاسخ‌های آهسته، کاهش تحرک و حرکت، بدتر شدن تمرکز و کاهش اشتها.

ارزیابی باید شامل موارد زیر باشد:

  • بررسی:
    • راه هوایی / تنفس / گردش خون.
    • سطح آگاهانه
    • علائم حیاتی – به عنوان مثال، پالس اکسیمتری، نبض، فشار خون، دما.
    • گلوکز خون مویرگی.
  • معاینه کامل قلب و عروق و تنفس.
  • معاینه کامل شکم و دستگاه ادراری تناسلی در صورت لزوم.
  • معاینه کامل عصبی
  • معاینه بیشتر بسته به مشکل مشکوک – به عنوان مثال، معاینه گوش و حلق و بینی یا رکتوم.

چندین روش ارزیابی برای تشخیص هذیان وجود دارد. اگر شاخص‌های هذیان شناسایی شد، NICE توصیه می‌کند که یک متخصص بهداشت یا مراقبت اجتماعی که صلاحیت انجام این کار را دارد، ارزیابی را با استفاده از ۴AT انجام دهد. تست ۴A (4AT) یک ابزار کوتاه و چهار موردی است که برای استفاده در عمل بالینی طراحی شده است. چهار مورد عبارتند از هوشیاری، شناخت (آزمون کوتاه جهت گیری)، توجه (تلاوت ماه ها به ترتیب معکوس)، و وجود تغییر حاد یا نوسان دوره (به لینک آزمون ۴A در ادامه مطلب مراجعه کنید. برای اطلاعات بیشتر).

هذیان معمولاً با تشخیص های زیر اشتباه می شود:

اینها باید بر اساس تظاهرات بالینی هدایت شوند و با هدف شناسایی علت زمینه ای هذیان انجام شوند. بررسی های معمولی که می توانند انجام شوند عبارتند از:

  • شرح حال کامل، از جمله شرح حال وثیقه و تست شناخت – به عنوان مثال، معاینه وضعیت روانی کوچک.
  • معاینه کامل – به دنبال منابع عفونت از جمله گوش و گلو باشید. به دنبال بثورات، لنفادنوپاتی و بررسی یبوست باشید.
  • خون – شامل FBC، U&Es و کراتینین، گلوکز، کلسیم، منیزیم، LFTs، TFTs، آنزیم های قلبی، سطوح ویتامین B12، سرولوژی سیفلیس، غربالگری اتوآنتی بادی و PSA است. کراتینین برای به دست آوردن یک نرخ تخمینی فیلتراسیون گلومرولی (eGFR) حیاتی است، زیرا ممکن است نشان دهنده اختلال در عملکرد کلیه باشد و بر نحوه استفاده از داروها تأثیر بگذارد و ممکن است مستعد هذیان ناشی از دارو باشد.
  • تست و میکروسکوپ ادرار.
  • کشت خون و سرولوژی، در صورت لزوم.
  • نوار قلب
  • در صورت لزوم پالس اکسیمتری و گاز خون شریانی.
  • CXR و احتمالاً اشعه ایکس شکم، در صورت لزوم.
  • تصویربرداری بیشتر – به عنوان مثال، سی تی اسکن مغز.
  • ممکن است سوراخ کمری لازم باشد.
  • الکتروانسفالوگرافی (EEG) – این معمولاً فقط در صورت شک در تشخیص انجام می شود.
  • این با افزایش آگاهی از هذیان و اقدامات منظم عملکرد شناختی شروع می شود. علت زمینه ای باید درمان شود.
  • معمولاً بیماران مبتلا به هذیان در بیمارستان بستری می شوند تا به بررسی بیمار و مدیریت حمایتی کمک کنند. با این حال، برخی از بیماران را می توان در جامعه مدیریت کرد و انتقال بیماران به یک محیط جدید می تواند هذیان را بدتر کند.
  • در دلیریوم، ویژگی‌ها در نوسان هستند و برخی از بیماران بین دوره‌ها شفاف هستند و بنابراین می‌توانند رضایت آگاهانه را در طول این دوره‌ها ارائه دهند. اما، اگر بیمار نتواند رضایت آگاهانه را ارائه دهد، می‌توان بر اساس منافع خود تحت قانون عرفی رفتار کرد.
  • اگر بیمار خشن شود یا برای خودش خطری ایجاد کند، ممکن است بتوان در ابتدا با استفاده از تکنیک‌های کاهش تنش کلامی و غیرکلامی، آنها را مدیریت کرد.<[ ۵

اما بیشتر در مورد هذیان، مدیریت را می توان به موارد زیر تقسیم کرد:

  • مدیریت حمایتی
  • اقدامات زیست محیطی
  • مدیریت پزشکی.
  • مدیریت پس از ترخیص

مدیریت حمایتی

  • ارتباط شفاف
  • یادآوری روز، زمان، مکان و شناسایی افراد اطراف.
  • یک ساعت در دسترس داشته باشید.
  • اشیاء آشنا از خانه در اطراف بیماران به خصوص عینک، وسایل راه رفتن و سمعک داشته باشید. جرم گوش نهفته را درمان کنید و اطمینان حاصل کنید که فرد عینک کارآمد دارد یا سمعک در دسترس است و در صورت نیاز استفاده می شود.
  • سازگاری کارکنان – هم پزشکان و هم پرستاران.
  • آرامش – به عنوان مثال، تماشای تلویزیون.
  • خانواده و مراقبین را درگیر کنید.

اقدامات زیست محیطی

  • از افراط های حسی (تحریک بیش از حد یا کم) اجتناب کنید.
  • فضا و خواب کافی. بیماران باید تشویق شوند تا چرخه خواب/بیداری طبیعی خود را حفظ کنند. استفاده از خواب آورها برای کمک به خواب معمولاً ممنوع است و ممکن است به هذیان کمک کند. ملاتونین آزمایش شده است اما اطلاعاتی برای پشتیبانی از استفاده معمول آن وجود ندارد.۶
  • در صورت امکان اتاق های یک نفره
  • از اصطلاحات تخصصی اجتناب کنید.
  • صدای اضافی را کنترل کنید.
  • روشنایی اتاق را کنترل کنید و در شب یک لامپ کم وات داشته باشید.
  • دمای اتاق را کنترل کنید (۲۱-۲۳ درجه سانتیگراد را هدف قرار دهید).
  • در صورت نیاز و در صورت امکان از مدافعان سلامت (مترجمان) استفاده کنید.
  • شایستگی را حفظ کنید – به عنوان مثال، راه رفتن را در بیماران آمبولانس حفظ کنید.
  • تغذیه مناسب. بسیاری از بیماران مبتلا به هذیان ممکن است به اندازه معمول غذا نخورند و برای دریافت خوراکی خود به کمک نیاز دارند. غذاهای سرشار از کالری ارائه دهید که مورد علاقه بیمار است. وزن بیمار را ثبت و کنترل کنید و بر اساس مسیرهای مورد توافق محلی به متخصص تغذیه ارجاع دهید.

نکته ای در مورد مدیریت سرگردانی: بیمار هذیان ممکن است تمایل به سرگردانی داشته باشد. در این شرایط معمولاً فکر مهار و/یا آرام کردن بیمار است. با این حال، این فقط ممکن است وضعیت را بدتر کند. هدف مدیریت باید ایمن نگه داشتن بیمار، با استفاده از حداقل مدیریت محدود کننده باشد – به عنوان مثال، به دلایل بی قراری یا سرگردانی فکر کنید (مثلاً نیاز به توالت). این علل باید اصلاح شود. اگر این امکان پذیر نیست، استفاده از حواس پرتی ممکن است کمک کند. بستگان یا مراقبان ممکن است در این سناریو مفید باشند.

مدیریت پزشکی۷]

تصحیح عوامل زیربنایی از جمله:

  • عفونت: در حالی که عفونت یکی از علل شایع دلیریوم است، تنها علت آن نیست و در همه موارد وجود ندارد. عفونت دستگاه ادراری، به ویژه، معمولا در این سناریو بیش از حد تشخیص داده می شود.
  • یبوست: بسیاری از بیماران مسن مبتلا به هذیان که زیاد غذا نمی‌خورند یا نمی‌نوشند ممکن است دچار یبوست شوند. ملین‌ها باید در راستای سیاست‌های محلی و با در نظر گرفتن ترجیحات بیمار برای بیماران مبتلا به یبوست تجویز شوند – به عنوان مثال، اینکه آیا آنها می‌توانند حجم مایع لازم برای برخی ملین‌ها را داشته باشند.
  • احتباس ادراری: معمولاً در افراد مسن نادیده گرفته می‌شود. دفع ادرار، و در واقع تکرر و فوریت ادرار، در حضور حجم قابل توجهی باقیمانده ادرار پس از تخلیه، غیرمعمول نیست. احتباس ادرار ممکن است به بیقراری کمک کند. عوامل زمینه ساز مانند یبوست، استفاده از داروهای آنتی کولینرژیک و بی حرکتی باید مورد توجه قرار گیرد. در صورت نیاز به کاتتر، باید فقط در زمانی که فرد ناخوشایند است از آن استفاده کرد و برنامه ریزی برای برداشتن آن باید بخشی از فرآیند قرار دادن در نظر گرفته شود.
  • کم آبی و ناهنجاری های الکترولیت: بسیاری از بیماران (اگرچه نه همه) مبتلا به هذیان، کم آب هستند و باید یک ارزیابی بالینی از وضعیت حجم انجام شود. این احتمالاً شامل ارزیابی تغییرات وضعیتی در فشار خون می شود. بیماران با کم آبی شدید یا کسانی که دچار افت فشار خون یا مشکوک به آسیب حاد کلیه هستند باید آزمایش خون انجام دهند و معمولاً برای ارزیابی بیشتر به مراقبت های ثانویه ارجاع داده می شوند. بیمارانی که دچار کم آبی خفیف هستند یا در حال حاضر دچار کم آبی نیستند، باید از هیدراتاسیون خوراکی تشویق شوند. این ممکن است با ارائه مایعات و ثبت میزان مصرف، با هدف دریافت کافی برای بازیابی و/یا حفظ هیدراتاسیون به دست آید. استراتژی دیگر ممکن است ارائه جرعه های کوچک مایعات باشد – به عنوان مثال، ۶۰ میلی لیتر در هر تعامل با بیمار.
  • درد: پاراستامول معمولی بخشی از بسیاری از مداخلات چند جزئی برای هذیان است. یک اپیوئید ضعیف باید بر اساس PN در نظر گرفته شود و بی دردی به درد تعلق گیرد، در حالی که به عوارض جانبی رایج بی دردی مواد افیونی توجه داشت. این بدان معناست که داروهایی مانند ترامادول، اورامورف، بوپرنورفین و کدئین می‌توانند مفید باشند – اما برای پاسخ سریع به احتمال بدتر شدن گیجی، نظارت دقیق لازم است.
  • دارو: در نظر بگیرید که آیا یک دارو اخیراً متوقف شده یا شروع شده است. برای اطلاعات بیشتر به زیر مراجعه کنید.

درمان بهینه بیماری‌های همراه را به‌عنوان علائم ناشی از شرایطی که به طور غیربهینه مدیریت می‌شوند – به عنوان مثال، COPD یا دیابت – ممکن است تحریک را افزایش دهند.

مدیریت دارویی

  • استفاده از داروها برای درمان هذیان می تواند منجر به عوارض جانبی و بدتر شدن هذیان شود. بنابراین، بررسی دقیق مورد نیاز است.
  • داروهای ضد روان پریشی در بیماران منتخب، به ویژه آنهایی که پرخاشگر هستند و به تکنیک های تنش زدایی کلامی و غیرکلامی پاسخ نمی دهند، اثرات مفیدی دارند.
  • هالوپریدول یا اولانزاپین با استفاده از کمترین دوز ممکن برای کوتاه ترین زمان ممکن (به طور معمول یک هفته یا کمتر) ترجیح داده می شوند. دوز باید به تدریج تا کنترل علائم افزایش یابد. لازم به ذکر است که هیچ یک از داروها دارای مجوز انگلستان برای این استفاده نیستند، بنابراین ملاحظات عادی در مورد استفاده از داروهای بدون مجوز باید اعمال شود. توجه داشته باشید که هر دو دارو پتانسیل ایجاد عوارض جانبی خارج هرمی را دارند و باید در برخی از بیماران (مثلاً افراد مبتلا به بیماری پارکینسون Lewy-body) با احتیاط مصرف شوند یا به طور کامل از آنها اجتناب شود.
  • در دلیریوم ناشی از ترک الکل (دلیریوم ترمنس)، بنزودیازپین مانند دیازپام یا کلردیازپوکساید ترجیح داده می شود. بنزودیازپین معمولاً به عنوان یک دوره کاهش دهنده استفاده می شود. دوزهای زیاد ممکن است منجر به آرامبخشی شود و بنابراین نظارت دقیق لازم است. همچنین به مقاله جداگانه ترک الکل حاد و دلیریوم ترمنز مراجعه کنید.

مدیریت پس از ترخیص

  • علائم هذیان ممکن است بیشتر از بیماری زمینه ای طول بکشد.
  • این بدان معنی است که برخی از بیماران با ناهنجاری های مداوم مرخص می شوند.
  • این ناهنجاری‌ها شامل بی‌توجهی، بی‌توجهی و افسردگی است.
  • خانواده ها و مراقبین نیز ممکن است نیاز به حمایت داشته باشند و به آنها مشاوره و اطمینان داده شود.

هذیان ناشی از مواد مخدر در میان سالمندان بسیار شایع است. داروها می توانند تنها عامل هذیان در برخی باشند. علل دارویی رایج هذیان عبارتند از:

  • بنزودیازپین ها
  • مسکن های مخدر.
  • آنتی هیستامین های نسل اول
  • ضد اسپاسم.
  • فلوروکینولون ها
  • وارفارین.
  • کاپتوپریل.
  • تئوفیلین
  • ایزوسورباید دی نیترات.
  • دی پیریدامول.
  • فوروزماید.
  • لیتیوم.
  • داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای
  • سایمتیدین.
  • ضد آریتمی.
  • استاتین ها.۸]
  • دیگوکسین.
  • استروئیدها
  • مسدود کننده های بتا.
  • داروهای بدون نسخه – به عنوان مثال، داروهای مایع حاوی الکل یا کلرفنامین.

نقش داروها ممکن است با رابطه زمانی بین شروع هذیان و شروع داروی جدید پیشنهاد شود. با این حال، همیشه اینطور نیست و پزشکان باید از این موضوع آگاه باشند. لیست داروها باید در هذیان به طور کامل بررسی شود. مکانیسم دقیق هذیان نامشخص است، اما فرض بر این است که مسدود شدن مسیر کولینرژیک مرکزی یک عامل اصلی است. این ممکن است توضیح دهد که چرا داروهای آنتی کولینرژیک به راحتی منجر به حالت های هذیان می شوند. ممکن است این عامل همراه با تغییرات فارماکوکینتیکی که در مراحل بعدی زندگی اتفاق می‌افتد و بیماری‌های همراه، حساسیت بیماران مسن را به هذیان ناشی از دارو افزایش دهد.

مدیریت شامل توقف داروی متخلف است. با این حال، داروی علت واقعی اغلب ناشناخته است. در این مورد، تمام داروهای غیر ضروری باید قطع شود یا دوز کاهش یابد. این داروها را می توان در صورت بهبودی بیمار افزایش داد یا مجدداً مصرف کرد. علاوه بر این، ممکن است عاقلانه باشد که جایگزین هایی برای داروهایی با فعالیت آنتی کولینرژیک بالا تجویز شود – به عنوان مثال، استفاده از مهارکننده های پمپ پروتون به جای سایمتیدین.

  • عفونت های بیمارستانی – به عنوان مثال، کلستریدیوم دیفیسیل و مقاوم به متی سیلین استافیلوکوکوس اورئوس (MRSA).
  • زخم های فشاری.
  • شکستگی – به عنوان مثال، شکستگی استخوان ران یا لگن در اثر افتادن.
  • اختلال روانپزشکی و شناختی باقیمانده.
  • برخی به سمت بی‌حالی، کما و در نهایت مرگ پیشرفت می‌کنند.
  • هذیان سیر نوسانی دارد و بهبودی می‌تواند سریع باشد یا هفته‌ها تا ماه‌ها طول بکشد.
    هذیان مداوم بیشتر در بیماران مسن‌تر بستری در بیمارستان رخ می‌دهد و با پیامدهای نامطلوب همراه است.
  • در افرادی که در بیمارستان دچار هذیان شده اند، عملکرد فیزیکی می تواند به مدت ۳۰ روز یا بیشتر پس از ترخیص مختل شود.
  • دلیریوم «زیر سندرومی» (علائم سرگردانی، بی توجهی و اختلال حافظه که معیارهای تشخیصی هذیان را برآورده نمی کند) ممکن است تا ۱۲ ماه ادامه داشته باشد.
  • اختلال شناختی در بیماران جراحی که دچار هذیان می شوند شایع است و می تواند تا یک سال ادامه یابد.
  • عوامل مرتبط با پیش آگهی ضعیف عبارتند از:
    • زوال عقل یا اختلال شناختی از قبل موجود.
    • سن بالاتر و ضعف.
    • بیماری هیپوکسیک مانند ذات الریه شدید.
    • اختلال بینایی.
    • زیرگروه هیپوفعال هذیان.
    • مدت طولانی تر و افزایش شدت هذیان.

آگاهی از بیماران پرخطر و مشاهده دقیق بعدی برای هذیان با ارزیابی و مدیریت سریع به طور بالقوه می تواند عوارض و مرگ و میر را کاهش دهد.

موسسه ملی تعالی بهداشت و مراقبت (NICE) یک ‘بسته مداخله چند جزئی مناسب’ که از موارد زیر تشکیل شده است:<[۳]

  • رویکرد تیمی چند رشته ای برای پیشگیری از هذیان.
  • بیماران باید در عرض ۲۴ ساعت پس از پذیرش مورد ارزیابی قرار گیرند و به عواملی که ممکن است هذیان را تسریع و بدتر کنند، توجه داشته باشند.
  • بر اساس عوامل بالینی شناسایی شده، مداخلات مختلفی در راهنمای NICE ذکر شده است – به عنوان مثال:
    • اختلال شناختی یا سرگردانی – نور مناسب را فراهم کنید و به طور منظم فرد را جهت دهی کنید. فعالیت‌های تحریک‌کننده شناختی و بازدیدهای منظم از افراد شناخته شده برای بیمار را ترویج دهید.
    • هیپوکسی – شناسایی و اصلاح با مقدار مناسب اکسیژن.
    • درد – ارزیابی شفاهی و غیر کلامی و درمان.
    • داروها – باید به صورت روزانه بررسی شوند و داروهای غیر ضروری متوقف شوند.
    • عوامل دیگر عبارتند از کم آبی، یبوست، کاهش تحرک، عفونت، تغذیه نامناسب، اختلال حسی و اختلال خواب.

استفاده روتین از داروهای ضد روان پریشی – به عنوان مثال، هالوپریدول برای پیشگیری از هذیان – توسط داده های تحقیقاتی پشتیبانی نمی شود.<[۹

پیوند منبع

دیدگاهتان را بنویسید

متخصص تغذیه و رژیم درمانی (PhD). ارائه دهنده رژیم های تخصصی آنلاین با خدمات ویژه