پولاکیوری چیست؟

پولاکیوری به عنوان تکرر ادرار ایدیوپاتیک خوش خیم نیز شناخته می شود. این به تکرر ادرار در طول روز در کودکان بدون علت خاصی اشاره دارد. اگرچه این بیماری در کودکان ۳ تا ۵ ساله شایع است، اما نوجوانان نیز می توانند به آن مبتلا شوند.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد عوامل ایجاد کننده پولاکیوری، نحوه تشخیص آن و اینکه چگونه می توانید به کودک خود در مدیریت علائم خود کمک کنید، بخوانید.

علائم چیست؟

پس از ۳ سالگی، کودک شما حدود ۱۲ بار در روز ادرار می کند. با بزرگتر شدن و بزرگ شدن مثانه، آنها از چهار تا شش بار در روز ادرار می کنند.

بارزترین علامت پولاکیوری این است که کودک شما به طور ناگهانی در طول روز خیلی بیشتر از آنچه که معمول در نظر گرفته می شود احساس می کند، اما در واقع خود را خیس نمی کند. به عنوان مثال، کودک شما ممکن است هر نیم ساعت یک بار یا کمتر به دستشویی برود. در برخی موارد، ممکن است نیاز باشد تا ۴۰ بار در یک روز بروند. آنها ممکن است متوجه شوند که هر بار که می روند فقط مقدار کمی ادرار خارج می شود.

علت پولاکیوری چیست و چگونه درمان می شود؟

چه چیزی باعث این وضعیت می شود؟

پزشکان همیشه نمی دانند که چه چیزی باعث ایجاد پولاکیوری می شود. در بسیاری از موارد، کودک شما ممکن است به دلیل یک تغییر بزرگ در زندگی خود، مانند رفتن به مدرسه برای اولین بار، دچار استرس شود. هر رویداد مهمی در خانه، مدرسه، یا در زندگی شخصی آنها نیز می تواند باعث ایجاد یک دوره پولاکیوری شود. اینها به عنوان محرک های روانی شناخته می شوند.

محرک های احتمالی عبارتند از:

  • نقل مکان به یک خانه جدید
  • در مدرسه دچار مشکل می شوند
  • مورد آزار و اذیت قرار گرفتن
  • نمرات خوب نگرفتن
  • داشتن یک عضو جدید خانواده، مانند خواهر یا برادری که به تازگی به دنیا آمده یا یک ناتنی جدید
  • از دست دادن یکی از اعضای نزدیک خانواده یا دوست
  • طلاق والدین یا احساس نگرانی در مورد طلاق والدین
بیشتر بخوانید
ضربه مغزی در کودکان نوپا و نوزادان: علائم و درمان

همچنین ممکن است کودک شما وقتی می داند که برای مدتی نمی تواند به دستشویی برود، احساس می کند که نیاز زیادی به دستشویی دارد، مثلاً در یک سفر جاده ای، در طول امتحان در مدرسه یا در یک مدرسه. رویدادی که زمان زیادی طول می کشد، مانند مراسم کلیسا.

برخی از محرک های فیزیکی و روانی ممکن عبارتند از:

  • سیستیت غیر باکتریایی
  • تغییرات در مواد شیمیایی در بدن، مانند خوردن نمک بیشتر
  • التهاب در مجرای ادرار یا مثانه
  • افزایش سطح کلسیم در ادرار
  • اختلالات تیک، مانند سندرم تورت
  • اختلالات اضطرابی

برخی از پزشکان بر این باورند که پولاکیوری می تواند با آگاهی بیشتر کودک شما از مثانه ایجاد شود. مثانه شما دائماً با ادرار تولید شده توسط کلیه ها پر می شود که باعث انبساط آن می شود. به طور معمول، تا زمانی که مثانه دیگر نتواند منبسط شود، متوجه احساس تجمع ادرار در مثانه خود نخواهید شد. اما اگر کودک شما پولاکیوری دارد، بیش از حد معمول از پر شدن مثانه خود آگاه است، که می تواند هر بار که احساس کند مثانه خود را بزرگ می کند احساس می کند که باید به دستشویی برود. اغلب، هیچ محرکی پیدا نمی شود.

پزشکان می دانند که پولاکیوری به دلیل هیچ بیماری زمینه ای در دستگاه ادراری ایجاد نمی شود. به همین دلیل، اگر بتوانید علائم زیر را از این لیست بررسی کنید، احتمالاً فرزندتان پولاکیوری دارد – و نه بیماری ادراری دیگری -:

  • کودک شما هنگام ادرار کردن هیچ دردی احساس نمی کند.
  • ادرار کودک شما بدبو، تیره یا رنگ غیر طبیعی ندارد.
  • کودک شما در طول روز بسیار بیشتر از شب ادرار می کند.
  • کودک شما در لباس زیر ادرار نمی کند یا در نگه داشتن آن مشکلی ندارد.
  • کودک شما نسبت به قبل مایعات بیشتری نمی نوشد.
  • فرزند شما زباله ها را متفاوت از قبل دفع نمی کند.
  • به نظر نمی رسد کودک شما تب، بثورات پوستی، عفونت یا سایر علائم یک بیماری زمینه ای را نداشته باشد.
  • فرزند شما اخیراً وزن زیادی از دست نداده است.
بیشتر بخوانید
بیماری پومپ

این وضعیت چگونه تشخیص داده می شود؟

اگر کودک شما شروع به ادرار کردن مکرر کرد، به پزشک متخصص اطفال مراجعه کنید تا هرگونه بیماری دیگری که ممکن است باعث این کار شود را رد کند.

ابتدا، پزشک کودک شما یک معاینه فیزیکی کامل انجام می دهد تا مطمئن شود که علائم دیگری از سایر بیماری ها وجود ندارد. آنها از شما یک تاریخچه کامل از سلامت فرزندتان تا زمانی که او شروع به ادرار مکرر کرده است می پرسند تا ببینند آیا تغییرات عمده ای نشان دهنده یک وضعیت سلامتی احتمالی است یا خیر. آنها همچنین از شما خواهند پرسید که آیا فرزند شما اخیراً شروع به مصرف داروهای جدید کرده است.

پزشک کودک شما همچنین بدن او را برای علائمی که ممکن است نشان دهنده مشکلات مربوط به کلیه ها، اندام تناسلی یا روده باشد، بررسی می کند، زیرا همه این موارد می تواند بر دفعات ادرار کودک شما تأثیر بگذارد.

آنها همچنین آزمایشاتی را برای رد هرگونه شرایط دیگری که باعث ادرار زیاد کودک شما می شود انجام می دهند. این شامل:

آزمایش ادرار. از کودک شما خواسته می شود که در یک فنجان یا روی یک میله ادرار ادرار کند. ممکن است ادرار برای آزمایش به آزمایشگاه فرستاده شود یا در مطب پزشک بررسی شود. این آزمایش می تواند مطمئن شود که فرزند شما دیابت، بیماری های کلیوی مانند سندرم نفروتیک یا عفونت مثانه ندارد.

آزمایشات خون اینها فقط گاهی لازم است. پزشک کودک شما با استفاده از یک سوزن کوچک مقداری از خون او را می گیرد و برای آزمایش به آزمایشگاه می فرستد. این آزمایش همچنین می تواند بیماری دیابت، کلیه و مثانه را رد کند.

نکاتی برای مدیریت

فرزند شما احتمالاً برای درمان پولاکیوری نیازی به دارو نخواهد داشت.

اگر اضطراب یا وضعیت سلامت روان دیگری باعث ایجاد پولاکیوری شده باشد، پزشک ممکن است فرزند شما را به مشاوره یا درمان ارجاع دهد.

کمک به کودکتان که یاد بگیرد هر بار که احساس می‌کند به دستشویی نرود، راهی مؤثر برای کمک به رفع پولاکیوری است.

بیشتر بخوانید
قولنج کودکان - علائم و علل

تو می توانی

  • به فرزندتان کارهای کوچک و سرگرم کننده بدهید تا بتواند روی یک کار تمرکز کند.
  • یکی از فعالیت های مورد علاقه خود را زمانی انجام دهید که احساس می کنند نیاز زیادی به ادرار کردن دارند، مانند خواندن کتاب، تماشای یک برنامه تلویزیونی یا بازی ویدیویی.
  • از پیگیری تعداد دفعات ادرار کردن کودک و گفتن این موضوع به او خودداری کنید. افزایش آگاهی فرزندتان از میزان دفع ادرار باعث می شود که او بیشتر احساس اضطراب کند و او را بیشتر ادرار کند.

چگونه می توانم از فرزندم حمایت کنم؟

ابتدا مطمئن شوید که فرزندتان می داند که هیچ مشکلی وجود ندارد: او بیمار نیست و هیچ مشکلی در بدنش وجود ندارد. مهم است که احساس بدی در مورد نیاز به دفع زیاد ادرار نداشته باشند.

در عوض، به آنها اجازه دهید بدانند که اگر هر بار که احساس می‌کنند ادرار نکنند، هیچ اتفاق بدی نمی‌افتد، اما اگر نیاز به رفتن داشته باشند، می‌توانند. ممکن است بتوانید به فرزندتان کمک کنید که عادت کند برای رفتن به دستشویی بیشتر منتظر بماند. با این حال، گاهی اوقات تمرکز روی موضوع می تواند آن را بدتر کند. سپس ممکن است بهتر باشد به آنها اجازه دهید تا زمانی که می خواهند به دستشویی بروند، در حالی که به آنها اطمینان دهید که با گذشت زمان این تمایل کمتر می شود.

با معلمان، پرستاران کودک، بستگان و هرکس دیگری که در مراقبت از فرزندتان کمک می کند، خصوصی صحبت کنید. هرکسی که با فرزند شما وقت می گذراند باید به او کمک کند احساس امنیت، راحتی داشته باشد و مطمئن باشد که نیازی به دفعات ادرار ندارد و در عین حال به او اجازه دهد اگر احساس نیاز دارد برود.

آیا عوارضی با این وضعیت همراه است؟

هیچ گونه عارضه ای با پولاکیوری وجود ندارد. اگر کودک شما به طور ناگهانی هنگام ادرار درد داشت، اگر قبلاً این کار را نکرده بود، شروع به خیس کردن تخت خود کرد یا همیشه احساس تشنگی شدید کرد، به پزشک مراجعه کنید.

بیشتر بخوانید
آبله - علائم، واکسن و تفاوت آن با آبله میمون

اگر پزشک کودک شما شرایطی را پیدا کند که باعث ادرار زیاد او شود، مانند دیابت، احتمالاً به درمان فوری نیاز دارد. دیابت درمان نشده یا عفونت های طولانی مدت مثانه و کلیه ها می تواند باعث آسیب دائمی به بدن کودک شما شود.

چشم انداز

یک دوره پولاکیوری می تواند از چند روز تا چند ماه طول بکشد. همچنین ممکن است هر چند ماه یا چند سال یکبار عود کند، حتی اگر علت یا محرک مشخصی در زندگی کودک شما وجود نداشته باشد.

در بسیاری از موارد، زمانی که فرزندتان به او کمک کردید احساس راحتی کند که هر بار که احساس می‌کند به دستشویی نرود، ممکن است ادرارش را متوقف کند. گاهی اوقات، اگر همه بر تکرر ادرار کودک شما تمرکز کرده اند، کنار گذاشتن این مشکل برای مدتی می تواند کمک کننده باشد. پولاکیوریا اغلب با نگرانی، عدم اطمینان یا اضطراب ایجاد می شود، بنابراین اطمینان از اینکه کودک شما در خانه یا مدرسه احساس راحتی می کند می تواند به او کمک کند تا احساس نیاز به دستشویی رفتن را برطرف کند.

آیا پولاکیوری در بزرگسالان ایجاد می شود؟

س:

آیا پولاکیوری فقط کودکان را تحت تاثیر قرار می دهد یا ممکن است در بزرگسالان نیز ایجاد شود؟

بیمار ناشناس

آ:

نوع تکرر ادرار که در اینجا مورد بحث قرار گرفت، بیشتر در کودکان اتفاق می‌افتد، اگرچه بزرگسالان نیز ممکن است مواقعی داشته باشند که بیشتر از حد معمول میل به ادرار کردن داشته باشند. تکرر ادرار در بزرگسالان به احتمال زیاد علت فیزیکی دارد. اگر متوجه شدید که تکرر ادرار بیش از دو روز طول می کشد یا با علائم دیگری همراه است، با پزشک خود در مورد علل احتمالی صحبت کنید.