هیپوناترمی (علل، علائم و درمان)

هیپوناترمی چیست؟

غلظت سدیم سرم توسط یک مکانیسم هموستاتیک که شامل تشنگی، ترشح هورمون ضد ادرار (ADH که وازوپرسین نیز نامیده می شود)، سیستم بازخورد رنین-آنژیوتانسین-آلدوسترون و کنترل کلیوی سدیم حفظ می شود.

هیپوناترمی نشان دهنده بیش از حد نسبی آب نسبت به سدیم است و به عنوان سدیم سرم کمتر از ۱۳۶ میلی مول در لیتر تعریف می شود. سطح کمتر از mmol/L 120 شدید در نظر گرفته می شود.

نتایج با ارزش کاذب کم سدیم می‌تواند با سطوح بسیار بالای لیپیدها یا پروتئین‌های در گردش که در آن غلظت سدیم در فاز آب طبیعی است (اسمولالیته پلاسما نرمال) رخ دهد. این همچنین می تواند در هیپرگلیسمی شدید رخ دهد زیرا سطوح بالای گلوکز آب داخل سلولی را به فضای خارج سلولی می کشد.

  • هیپوناترمی شایع ترین ناهنجاری الکترولیتی است که در عمل بالینی با آن مواجه می شود.
  • بروز دقیق هیپوناترمی خفیف مدیریت شده در جامعه غیرممکن است، زیرا به ندرت گزارش شده است.
  • هیپوناترمی با چندین پیامد بالینی ضعیف همراه است و اغلب به دلیل ارزیابی و بررسی ناکافی به صورت غیربهینه مدیریت می شود.[۱] .
  • هیچ تمایل جنسی وجود ندارد.
  • نوزادان و افراد مسن بیشتر در معرض خطر هستند، زیرا احتمال کمتری دارد که بتوانند تشنگی خود را ابراز کنند و به طور مستقل مصرف مایعات خود را کنترل کنند.
  • علاوه بر این، نوزادان مبتلا به اسهال که به جای مایع جایگزین الکترولیت به آنها آب لوله کشی داده می شود و به دلایل اقتصادی به آنها شیر خشک شیر خشک داده می شود، در معرض خطر هستند.
بیشتر بخوانید
آیا مانتراهای آرام‌بخش می‌توانند افسردگی را کاهش دهند؟
  • این به شدت بستگی دارد و نه تنها با سطح مطلق سدیم سرم بلکه با میزان سقوط نیز تعیین می شود.
  • هیپوناترمی اگر خفیف تا متوسط ​​و همچنین مزمن باشد (بیش از ۴۸ ساعت طول بکشد) اغلب بدون علامت است.
  • هیپوناترمی خفیف مزمن ممکن است بدون علامت باشد، در حالی که کاهش ناگهانی به ۱۲۵ میلی مول در لیتر از مقادیر طبیعی می تواند منجر به تشنج شود (معمولاً از مایعات داخل وریدی نامناسب).

تصویر بالینی می تواند گیج کننده باشد، زیرا هیپوناترمی خفیف در صورت کاهش ناگهانی سطح سدیم می تواند علائم قابل توجهی ایجاد کند، در حالی که هیپوناترمی شدید مزمن می تواند به دلیل سازگاری مغزی علامتی نداشته باشد.[۲] .

با این حال، علائم زیر ممکن است رخ دهد:

  • خفیف – بی اشتهایی، سردرد، حالت تهوع، استفراغ، بی حالی.
  • متوسط ​​- تغییر شخصیت، گرفتگی عضلات و ضعف، گیجی، آتاکسی.
  • شدید – خواب آلودگی.
بیشتر بخوانید
الکترولیت ها: موارد استفاده، عدم تعادل، و مکمل

نشانه ها

اینها دوباره بسیار متغیر هستند و به سطح و سرعت سقوط سدیم سرم بستگی دارند. آنها ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • علائم عصبی:
    • کاهش سطح هوشیاری.
    • اختلال شناختی (به عنوان مثال، از دست دادن حافظه کوتاه مدت، سردرگمی، سردرگمی، افسردگی).
    • تشنج کانونی یا عمومی.
    • فتق ساقه مغز – در هیپوناترمی حاد شدید دیده می شود. علائم عبارتند از کما. مردمک ثابت، یک طرفه و متسع؛ decorticate یا decerebrate posturing; ایست تنفسی.
  • علائم هیپوولمی – خشکی غشاهای مخاطی، تاکی کاردی، کاهش تورور پوست.
  • علائم هیپرولمی – رال های ریوی، گالوپ S3 (صدای سوم قلب)، اتساع ورید ژوگولار، ادم محیطی، آسیت.

علل هیپوناترمی واقعی را می توان بر اساس تأثیر آنها بر حجم مایع خارج سلولی به سه گروه تقسیم کرد. اینها را می توان بر اساس غلظت سدیم در ادرار تقسیم کرد.

علل هیپوناترمی: نمودار جریان

جیمز بدفورد، کاربر: Stannered، دامنه عمومی، از طریق Wikimedia Commons

توسط کاربر: جیمز بدفورد، کاربر: Stannered، دامنه عمومی، از طریق Wikimedia Commons

سندرم ترشح نامناسب ADH (SIADH)

ترشح نامناسب ADH از هیپوفیز خلفی یا از منبع نابجا علیرغم اسمولالیته پایین سرم.

ویژگی های اصلی تشخیصی

  • هیپوناترمی
  • هیپواسمولالیته پلاسما متناسب با هیپوناترمی.
  • افزایش نامناسب اسمولاریته ادرار (> 100 mOsmol/kg) معمولاً > اسمولاریته پلاسما.
  • ادرار مداوم [Na+] > 30 میلی مول در لیتر با مصرف معمولی نمک.
  • اوولمی.
  • عملکرد طبیعی تیروئید و آدرنال.
بیشتر بخوانید
آیا حالت گرسنگی واقعی است یا خیر؟

ویژگی های اضافی شامل سطح ADH بالا و سطح اسید اوریک خون پایین است.

علل (غیر جامع)

  • عصبی: تومور، تروما، عفونت، سندرم گیلن باره، مولتیپل اسکلروزیس، لوپوس اریتماتوز سیستمیک، خونریزی داخل جمجمه، ترومبوز سینوسی، ایدز، پورفیری.
  • ریوی: سرطان سلول کوچک ریه، مزوتلیوما، پنومونی، فیبروز کیستیک، آسم، سل، تهویه با فشار مثبت.
  • سایر بدخیمی ها: سرطان های اوروفارنکس، معده، لوزالمعده، لوسمی، لنفوم، تیموما و دستگاه تناسلی ادراری.
  • داروها: رایج‌ترین آنها دیورتیک‌های تیازیدی، مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs)، مهارکننده‌های پمپ پروتون، مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین (ACE) و دیورتیک‌های حلقه هستند.
  • متفرقه: ایدیوپاتیک، ارثی، درد، پس از عمل، استرس، ورزش استقامتی و دوندگان ماراتن، هرپس زوستر.
  • معاینه بالینی باید بر وضعیت مایع، از جمله فشار خون (BP)، نقص وضعیتی، ضربان قلب، ادم محیطی و پر شدن ورید مرکزی، و همچنین معاینه قفسه سینه و قلب متمرکز شود.
  • ارزیابی بالینی باید علل بالقوه را شناسایی کند، شدت هیپوناترمی را مشخص کند و مشخص کند که آیا بیمار هیپوولمی، اوولمیک یا هیپرولمی است.
  • سدیم سرم. قبل از شروع سایر تحقیقات برای هیپوناترمی، در نظر بگیرید که آیا نمونه با گرفتن در نزدیکی محل انفوزیون دچار رقت شده است یا اینکه آیا احتمال خطای آزمایشگاهی وجود دارد. در صورت لزوم، آزمایش را تکرار کنید.
  • پتاسیم سرم. اگر مطرح شد، بیماری آدیسون را در نظر بگیرید.
  • SIADH باید با نتایج جفت نمونه‌های سرم و ادرار تأیید شود: هیپواسمولالیته سرم <275 mOsm/kg و اسمولالیته ادرار > 100 mOsm/kg و سدیم ≥۳۰ mmol/L در غیاب هیپوولمی، هیپرولمی، آدرنال است. یا اختلال عملکرد تیروئید و استفاده از دیورتیک ها.
  • سطح سدیم ادرار. اگر این بیش از ۲۰ میلی مول در لیتر باشد، باید علت کلیوی را جستجو کرد.
  • هورمون محرک تیروئید سرم و سطح تیروکسین آزاد. برای جلوگیری از کم کاری تیروئید باید این موارد بررسی شوند.
  • سطوح سرمی کورتیزول تصادفی یا آزمایش تحریک هورمون آدرنوکورتیکوتروپیک (ACTH).. در بیماران مشکوک به سرکوب آدرنال (مثلاً بیمارانی که اخیراً استروئیدهای خوراکی مصرف کرده اند) باید هر یک از اینها را در نظر گرفت.
  • تصویربرداری. این ممکن است در برخی شرایط بالینی کمک کننده باشد. برای مثال، ممکن است در موارد مشکوک به نارسایی احتقانی قلب، CXR یا سی تی اسکن مغز در بیماران مبتلا به گیجی یا تغییر هوشیاری لازم باشد.
بیشتر بخوانید
داروهای پیشگیری از سرماخوردگی که توسط علم ثابت شده است

اخیراً یک الگوریتم مبتنی بر توصیه‌های پذیرفته‌شده، نظر کارشناسان و دستورالعمل‌های اجماع منتشر شده برای بزرگسالان ایجاد شده است:

کپی رایت © ۲۰۱۵ The Authors European Journal of Clinical Investigation منتشر شده توسط John Wiley & Sons Ltd به نمایندگی از بنیاد مجله تحقیقات بالینی انجمن اروپایی Stichting[۱]

  • علت زمینه ای را اصلاح کنید – به عنوان مثال، ادرار آور را متوقف کنید. مراقب اصلاح خیلی سریع باشید.
  • هیپوناترمی حاد علامت دار یک اورژانس پزشکی است.
  • درمان شامل استفاده از نمک هیپرتونیک برای اصلاح تدریجی هیپوناترمی است، با هدف اطمینان از اینکه سطح سدیم بیش از ۶ میلی مول در لیتر در شش ساعت اول یا ۱۰ میلی مول در لیتر در ۲۴ ساعت اول افزایش نمی یابد. تصحیح بیش از حد سریع منجر به خطر سندرم دمیلیناسیون اسمزی می شود.
  • اگر مورد شدید نیست، روش اصلاح سدیم به وضعیت مایع بستگی دارد:
    • هیپوولمی:
      • جایگزینی سالین داخل وریدی – دوز در بزرگسالان و کودکان متفاوت است.
      • با بهبودی اوولمی، ADH سرکوب می شود و دیورز حاصل ممکن است سطح سدیم را به سرعت بالا ببرد. اگر چنین است، دسموپرسین می تواند تجویز شود.
    • Normovolaemic – یعنی بله:
      • محدودیت مایعات (۵۰۰-۱۰۰۰ میلی لیتر در روز برای بزرگسالان). اگر کافی نیست در نظر بگیرید:
        • دمکلوسایکلین ADH را مسدود می کند و باعث ایجاد دیابت بی مزه نفروژنیک جزئی می شود. با این حال، اثربخشی دمکلوسایکلین متغیر است و می تواند به علت زمینه ای بستگی داشته باشد. دمکلوسایکلین دارای مجوز برای درمان هیپوناترمی مرتبط با SIADH ثانویه به بیماری بدخیم است که در آن محدودیت مایعات بی اثر است و بیمار سیروز کبدی ندارد.[۵] .
        • واپتان ها (آنتاگونیست های گیرنده وازوپرسین – به عنوان مثال، تولواپتان) ممکن است مفید باشند. با این حال، آنها می توانند تشنگی را تحریک کنند، گران هستند، دسترسی محدودی دارند و به طور بالقوه ممکن است سطح سدیم را خیلی سریع افزایش دهند.[۶] .
    • هیپرولمیک:
      • علت زمینه ای باید درمان شود که معمولاً نارسایی قلبی، آسیب حاد کلیوی یا سیروز کبدی است. دیورتیک های حلقه اغلب مفید هستند.

عوارض هیپوناترمی و پیش آگهی

هیپوناترمی خفیف با اختلال راه رفتن در افراد مسن و با زمین خوردن همراه است. همچنین می تواند باعث کاهش توده استخوانی شود و این ترکیب شرایط باعث افزایش بروز شکستگی می شود[۷] .

کاهش ناگهانی غلظت سدیم سرم در یک دوره ۲۴ تا ۴۸ ساعته می تواند منجر به ادم مغزی شدید شود که منجر به فتق مغزی و مرگ می شود.

هیپوناترمی مزمن (بیش از ۴۸ ساعت) می تواند منجر به ادم مغزی شود اما با فتق مغز همراه نیست. عواقب عصبی دائمی ممکن است ایجاد شود. سایر عوارض عبارتند از رابدومیولیز، تشنج و ایست تنفسی.

برعکس، اصلاح خیلی سریع هیپوناترمی می تواند باعث میلینولیز مرکزی پونتین شود (همچنین به عنوان سندرم دمیلینه اسمزی شناخته می شود)[۸] . این به دلیل جابجایی های بزرگ آب درون سلولی است که بر روی پل و سایر قسمت های CNS تأثیر می گذارد. علائم ۲-۴ روز بعد، به طور معمول با کوادری پلژی و فلج کاذب رخ می دهد. با این حال، می تواند به شکل لالی همراه با فلج (سندرم “قفل شده”) باشد. عوامل خطر برای این وضعیت جنسیت زن، هیپوکالمی، اعتیاد به الکل و پیوند کبد است.

Source link

۵/۵ - (۱ امتیاز)
دیدگاهتان را بنویسید

متخصص تغذیه و رژیم درمانی (PhD). ارائه دهنده رژیم های تخصصی آنلاین با خدمات ویژه