گزینه های درمان اسپوندیلیت آنکیلوزان (AS)

تمرینات فیزیوتراپی می تواند به افراد مبتلا به اسپوندیلیت انکیلوزان کمک کند تا در هنگام نشستن یا ایستادن حالت ایستاده خود را حفظ کنند.

اسپوندیلیت آنکیلوزان با ترکیبی از دارو، ورزش، فیزیوتراپی و گاهی اوقات جراحی درمان می شود.

طبق مقاله ای که در  Advances in Pharmacological Sciences منتشر شده است ، داروهای ضد التهابی غیراستروئیدی (NSAIDs) معمولاً اولین درمان دارویی ارائه شده برای اسپوندیلیت آنکیلوزان هستند.
یک دسته از داروها به نام مسدودکننده‌های آلفا فاکتور نکروز تومور (TNF) نیز می‌توانند برای اسپوندیلیت آنکیلوزان بسیار مؤثر باشند، مانند نوع دیگری از داروها به نام مهارکننده‌های IL-17، که مانند مسدودکننده‌های آلفا TNF (با جلوگیری از التهابی که منجر می‌شود، کار می‌کنند). به علائم).

اگر این داروها مؤثر نباشند، ممکن است دسته ای از داروها به نام مهارکننده های ژانوس کیناز (JAK) تجویز شوند.

در برخی موارد، پزشکان ممکن است داروهای دیگری را تجویز کنند که به طور مشابه برای کاهش التهاب عمل می کنند، اما هنوز به طور خاص برای اسپوندیلیت آنکیلوزان تایید نشده اند.

اهداف درمان اسپوندیلیت آنکیلوزان کاهش التهاب با امید به کاهش آسیب بافتی ناشی از التهاب، بهبود عملکرد فیزیکی و کاهش درد و سایر علائم بیماری است.

در آگوست ۲۰۱۹، کالج روماتولوژی آمریکا  توصیه های خود را برای درمان اسپوندیلیت آنکیلوزان (AS) و اسپوندیلوآرتریت محوری غیررادیوگرافیک (nr-axSpA) به روز کرد  تا به پزشکان و بیماران مبتلا به این اشکال آرتریت کمک کند تا گزینه های درمانی خود را درک کنند.

NSAID ها التهاب را کاهش می دهند

NSAID ها التهاب و درد همراه را کاهش می دهند. مواردی که برای درمان اسپوندیلیت آنکیلوزان استفاده می شوند عبارتند از:

  • ایندومتاسین (ایندوسین)
  • ایبوپروفن (موترین، ادویل)
  • ناپروکسن (Aleve، Naprosyn)
  • ملوکسیکام (موبیک)
  • دیکلوفناک (ولتارن)

یکی از اشکالات NSAID ها این است که می توانند باعث خونریزی گوارشی شوند. همچنین در صورت ابتلا به فشار خون بالا یا بیماری قلبی عروقی باید با احتیاط از آنها استفاده کرد.

یک مطالعه منتشر شده در Arthritis Care & Research نشان داد که بیماران مبتلا به اسپوندیلیت انکیلوزان که به طور منظم از NSAID استفاده می کردند، در مقایسه با افرادی که به ندرت از این داروها استفاده می کردند، ۱۲ درصد بیشتر در معرض ابتلا به فشار خون بالا بودند.
 برای جلوگیری از این امر، به افراد توصیه می شود که کمترین دوز روزانه را که تسکین کافی را فراهم می کند، مصرف کنند.
یک دسته از NSAID ها به نام مهارکننده های COX-2 نسبت به NSAID های سنتی خطر خونریزی کمتری دارند. یک مهارکننده COX-2، سلکوکسیب (Celebrex)، هنوز برای درمان اسپوندیلیت آنکیلوزان استفاده می شود. Rofecoxib (Vioxx) باعث افزایش نرخ حمله قلبی شد و بنابراین در سال ۲۰۰۴ از بازار خارج شد.مسدود کننده های آلفا TNF علت اصلی التهاب را هدف قرار می دهند

اگر متوجه شدید که NSAID ها تسکین کافی را ایجاد نمی کنند، یا اگر عوارض جانبی مشکل ساز شود، پزشک ممکن است یک مسدودکننده آلفا TNF، که به عنوان مهارکننده TNF یا داروی ضد TNF نیز شناخته می شود، تجویز کند.

آلفا بلوکرهای TNF داروهای بیولوژیکی هستند که برای درمان آرتریت روماتوئید و برخی دیگر از اشکال آرتریت التهابی استفاده می شوند. آنها با هدف قرار دادن یک پروتئین ایجاد کننده التهاب به نام “فاکتور نکروز تومور” التهاب را کاهش می دهند و پیشرفت بیماری را متوقف می کنند.با توجه به انجمن اسپوندیلیت آمریکا، نشان داده شده است که آنها در درمان اسپوندیلیت آنکیلوزان بسیار موثر هستند.

بیشتر بخوانید
نیش زنبور: علائم واکنش و درمان

پنج مسدودکننده آلفا TNF که توسط سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) برای استفاده در افراد مبتلا به اسپوندیلیت آنکیلوزان تایید شده اند عبارتند از:

  • Adalimumab (Humira)
  • سرتولیزوماب (Cimzia)
  • اتانرسپت (Enbrel)
  • گلیموماب (سیمپونی)
  • Infliximab (Avsola، Inflectra، Remicade، Renflexis)

آلفا بلوکرهای TNF باید به صورت داخل وریدی تزریق یا انفوزیون شوند.

این داروها گران هستند و خطر عفونت از جمله فعال شدن مجدد سل نهفته را افزایش می دهند. آنها همچنین توانایی مبارزه با عفونت ها را کاهش می دهند.

زمانی تصور می شد که آلفا بلوکرهای TNF خطر ابتلا به ملانوم (نوعی سرطان پوست) را در افراد افزایش می دهد. اما یک بررسی سیستماتیک از ادبیات منتشر شده در JAMA Dermatology تنها می تواند به این نتیجه برسد که افزایش خطر ناشی از داروهای بیولوژیک، از جمله مسدود کننده های آلفا TNF را نمی توان رد کرد.یک مطالعه منتشر شده در Clinical Rheumatology نشان داد که بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید که از داروهای ضد TNF استفاده می‌کردند، خطر ابتلا به سرطان پوست غیرملانومی را افزایش می‌دادند، اگرچه این مطالعه بیماران مبتلا به اسپوندیلیت آنکیلوزان را بررسی نکرد.

داروهای بیولوژیک پروتئین های التهابی مختلف را هدف قرار می دهند

دسته دیگری از داروهای بیولوژیک که می توانند برای درمان اسپوندیلیت آنکیلوزان استفاده شوند، مهارکننده های IL-17 نامیده می شوند.

این داروها با اتصال به اینترلوکین-۱۷A (IL-17)، پروتئینی که توسط سلول های ایمنی خاصی آزاد می شود و به طور معمول التهاب را در بدن به عنوان بخشی از پاسخ ایمنی بدن فعال می کند، از التهاب جلوگیری می کند. با این حال، در افراد مبتلا به اسپوندیلیت آنکیلوزان، تعداد سلول‌های تولیدکننده اینترلوکین ۱۷ بیشتر از حد طبیعی است که منجر به التهاب بیش از حد می‌شود.

دو مهارکننده IL-17 مورد تایید FDA برای استفاده در افراد مبتلا به اسپوندیلیت آنکیلوزان عبارتند از:

  • Secukinumab (Cosentyx)
  • ایکسیکیزوماب (تالتز)
هر دو سکوکینوماب و ایکسکیزوماب با استفاده از سرنگ یا قلم تزریقی که از قبل پر شده اند، زیر پوست خود تزریق می شوند. طبق گفته کالج روماتولوژی آمریکا، آنها ابتدا به صورت هفتگی و سپس ماهانه داده می شوند.این داروها همچنین برای درمان پسوریازیس پلاکی متوسط ​​تا شدید و آرتریت پسوریاتیک استفاده می شوند.

مشابه با بلوکرهای TNF آلفا، مهارکننده‌های IL-17 با خطر بالاتر عفونت و کاهش توانایی در مبارزه با عفونت‌ها مرتبط هستند. در مطالعات بالینی، هم secukinumab و هم ixekizumab خطر شروع یا تشدید بیماری التهابی روده را افزایش دادند.

مطالعه‌ای که در مجله پزشکی نیوانگلند منتشر شد نشان داد که سکوکینوماب در افرادی که قبلاً مسدودکننده‌های TNF آلفا را امتحان نکرده‌اند و همچنین افرادی که در حین استفاده از آنها تسکین علائم را تجربه نکرده‌اند، مؤثر است. تحقیقات همچنین نشان داده است که secukinumab و ixekizumab در درمان اسپوندیلیت آنکیلوزان موثرتر از دارونما بودند، اگرچه این داروها خطر عفونت های غیر شدید را افزایش می دهند.

بیشتر بخوانید
درمان آسیب انگشت بریده و زمان مراجعه به پزشک

با این حال، دستورالعمل‌های درمانی ACR، استفاده از مهارکننده‌های IL-17 را تنها در صورتی توصیه می‌کند که مسدودکننده‌های آلفا TNF برای یک فرد بی‌اثر باشند.

مهارکننده های JAK تولید پروتئین های التهابی را هدف قرار می دهند

ژانوس کینازها (JAK) آنزیم هایی هستند که در پاسخ های سیستم ایمنی دخیل هستند – سیگنال های درون سلولی آنها سلول های ایمنی را برای تولید پروتئین های التهابی تحریک می کند. در شرایط خودایمنی مانند اسپوندیلیت آنکیلوزان، سیگنال دهی بیش فعال JAK باعث التهاب مداوم می شود.

دسته ای از داروهای مصنوعی (غیر بیولوژیک) به نام مهارکننده های JAK، سیگنال دهی JAK را قطع می کنند، التهاب را کاهش می دهند و پیشرفت بیماری را کاهش می دهند.در دسامبر ۲۰۲۱، FDA فرم خوراکی مهارکننده JAK tofacitinib (Xeljanz) را برای درمان بزرگسالان مبتلا به اسپوندیلیت آنکیلوزان فعال که پاسخ یا عدم تحمل کافی به یک یا چند ضد TNF داشته اند، تأیید کرد.

 و در آوریل ۲۰۲۲، آژانس JAK upadacitinib (Rinvoq) را برای همان نشانه تأیید کرد.

در کارآزمایی‌های بالینی، حدود ۴۰ درصد از بیماران اسپوندیلیت آنکیلوزان که توفاسیتینیب و ۵۰ درصد اوپاداسیتینیب مصرف می‌کردند، ۴۰ درصد بهبودی در بیماری خود داشتند.

با این حال، FDA برچسب‌گذاری هر دو دارو را ملزم می‌کند که حاوی هشداری باشد مبنی بر اینکه این داروها خطر حوادث جدی مرتبط با قلب مانند حمله قلبی یا سکته مغزی، سرطان، لخته شدن خون و مرگ را افزایش می‌دهند.کورتیکواستروئیدها برای تورم مفاصل و التهاب چشم

اگر در یک یا چند مفصل ورم دارید، ممکن است از تزریق یک کورتیکواستروئید به مفصل یا غلاف تاندون (غشای اطراف تاندون) سود ببرید.

کورتیکواستروئیدها برای تورم مفصلی که گسترده است و استروئیدهای خوراکی برای اسپوندیلیت آنکیلوزان توصیه نمی شود.

به گفته کالج روماتولوژی آمریکا، قطره های چشمی استروئیدی برای درمان یووئیت، التهاب چشم که در ۴۰ درصد افراد مبتلا به اسپوندیلوآرتریت رخ می دهد، استفاده می شود. داروی ضد TNF adalimumab (Humira) نیز می تواند برای درمان یووئیت استفاده شود.

از آنجایی که یووئیت می‌تواند حتی قبل از مشاهده علائم به چشم‌های شما آسیب برساند، در صورت تشخیص اسپوندیلیت آنکیلوزان، معاینات منظم توسط چشم پزشک توصیه می‌شود.

کلید ورزش برای تناسب اندام و انعطاف پذیر ماندن

فعالیت بدنی برای حفظ سلامت مفاصل و قلب مهم است. ورزش می تواند به شما کمک کند تحرک و انعطاف بیشتری را که در غیر این صورت در اثر اسپوندیلیت آنکیلوزان از دست می دادید، حفظ کنید. می تواند وضعیت بدن، سفتی، درد، خستگی و ظرفیت تنفس را بهبود بخشد.

پزشک ممکن است شما را به یک فیزیوتراپیست ارجاع دهد، که می تواند تمرینات خاصی را برای حفظ انعطاف پذیری و حالت ایستاده در هنگام نشستن و ایستادن به شما آموزش دهد.

چهار نوع تمرین اصلی برای اسپوندیلیت آنکیلوزان توصیه می شود:
  • تعادل
  • دامنه حرکت یا کشش
  • تقویت
  • هوازی یا قلبی عروقی

فیزیوتراپیست شما همچنین ممکن است بتواند به شما در مورد موقعیت های خواب توصیه کند تا به شما در استراحت شبانه بهتر کمک کند.

انجام تمرینات تنفسی نیز مهم است. اسپوندیلیت آنکیلوزان می تواند باعث ایجاد اسکار در ریه ها به دلیل التهاب شود و همچنین می تواند میزان گسترش قفسه سینه شما را با استنشاق محدود کند.

انجام تمرینات تنفس عمیق هر روز می تواند به شما کمک کند از سفت شدن بیشتر دنده ها جلوگیری کنید و توانایی خود را برای ورزش حفظ کنید.

جراحی برای شکستگی ها و محدودیت های حرکتی شدید رزرو شده است

جراحی ستون فقرات به ندرت در افراد مبتلا به اسپوندیلیت آنکیلوزان انجام می شود، مگر در مورد شکستگی یا اگر فرد نتواند گردن خود را صاف کند.

با این حال، اگر لگن یا زانوهای شما در اثر این بیماری به شدت آسیب دیده باشد، ممکن است از جراحی تعویض مفصل بهره مند شوید. تعویض کامل مفصل ران می تواند به درد و ناتوانی مفصل ران کمک کند.

نحوه درمان طبیعی اسپوندیلیت آنکیلوزان

در حالی که هیچ درمانی، طبیعی یا غیر طبیعی، برای اسپوندیلیت آنکیلوزان وجود ندارد، اقداماتی وجود دارد که می توانید در خانه برای کمک به کاهش درد و سفتی انجام دهید، از جمله موارد زیر:

برنامه های روزانه مرطوب گرما یا سرما

استفاده از پدهای حرارتی مرطوب روی عضلات دردناک و مفاصل سفت چندین بار در روز می تواند درد و سفتی را کاهش دهد. از طرف دیگر، زمانی را در دوش آب گرم یا حمام بگذرانید یا در وان آب گرم غوطه ور شوید. اگر گرمای مرطوب را دوست ندارید، استفاده از یخ یا بسته های سرد را در مناطق دردناک امتحان کنید. فقط مطمئن شوید که یخ را روی پوست برهنه خود قرار ندهید. در عوض، پوست خود را با یک حوله بپوشانید تا دچار سرمازدگی نشوید و هر بار فقط یک کیسه یخ را برای حدود ۱۰ دقیقه در جای خود بگذارید.

غذای ضد التهاب

غذاهای فرآوری شده و چربی های اشباع شده می توانند باعث التهاب شوند، در حالی که رژیم غذایی غنی از میوه ها، سبزیجات، غلات کامل و غذاهای غنی از اسید چرب امگا ۳ (مانند ماهی های چرب) ممکن است به کاهش التهاب کمک کند. برخی از غذاهای خاص با خواص ضد التهابی شامل سبزیجات برگ دار، بروکلی، پیاز، انواع توت ها (شاه توت، زغال اخته، تمشک، توت فرنگی)، ماهی قزل آلا وحشی، روغن های سالم مانند روغن زیتون و روغن آووکادو، و مغزها و دانه ها، به ویژه گردو، بادام، بادام زمینی، پسته، دانه چیا و دانه کتان آسیاب شده.

تمرینات کششی

طبق گفته کلینیک مایو، تمرینات کششی و حرکات دامنه حرکتی می‌تواند به انعطاف‌پذیری کمک کرده و وضعیت بدنی خوب را تشویق کند.یک فیزیوتراپ می تواند به شما تمرینات کششی و دامنه حرکتی خاصی را برای کمر، باسن، باسن، گردن، شانه ها و هر قسمت دردناک یا سفت دیگر بدنتان آموزش دهد. به یاد داشته باشید که کشش باید مانند کشش ملایم باشد، نه درد. به طور مشابه، هنگام انجام تمرینات دامنه حرکتی، مفصل را تا نقطه مقاومت حرکت دهید، اما نه فراتر از آن.

بیشتر بخوانید
چگونه نسبت امگا 6 به امگا 3 خود را بهینه کنیم؟

خنده

طنز از دیرباز به عنوان یک روش طبیعی برای درمان یا مقابله با بیماری مورد استفاده قرار گرفته است. نورمن کازینز ویراستار و نویسنده ، در کتاب خاطرات خود  آناتومی یک بیماری که توسط بیمار درک می‌شود ، توضیح می‌دهد که چگونه در سال ۱۹۶۴، در بیمارستانی با علائم حاد بیماری که بعداً به عنوان اسپوندیلیت آنکیلوزان تشخیص داده شد، دراز کشید. هنگامی که داروهای تجویز شده توسط پزشکان او عوارض جانبی غیرقابل تحملی ایجاد کرد، او برنامه درمانی خود را طراحی کرد که شامل تماشای قسمت‌هایی از برنامه تلویزیونی  دوربین Candid  و  فیلم‌های برادران مارکس و همچنین خواندن کتاب‌های طنز بود تا او را بخنداند. و به تدریج علائم او و همچنین نشانگرهای التهاب شروع به کاهش کردند.

کازنز تنها کسی نیست که خنده را درمانی کرده است. یک مطالعه منتشر شده در  مجموعه مقالات مرکز پزشکی دانشگاه بیلور  اشاره کرد که دیگران از جمله جوزف هلر نویسنده و دانشمند استفان جی. گولد نیز از طنز برای بالا بردن روحیه خود هنگام مواجهه با بیماری های جدی استفاده می کردند. و دکتر هانتر دی. «پچ» آدامز آنقدر به این مفهوم اعتقاد دارد که به مدت ۴۵ سال لباس دلقک به تن کرد تا باعث خوشحالی و کمک به شفای بیماران بدحال از جمله کودکان شود. آدامز گفت: “تسکین کمیک راه اصلی برای مردم شاد برای از بین بردن درد است.”

بیشتر بخوانید
سندرم آخنباخ چیست؟

در حالی که خنده ممکن است به کاهش التهاب کمک کند، تحقیقات نشان می دهد که استرس می تواند با فعال کردن پاسخ های التهابی در مغز باعث التهاب بیش از حد شود.

یوگا

به گفته مرکز ملی سلامت مکمل و یکپارچه (NCCIH)، افرادی که یوگا انجام می دهند مزایای زیر را از انجام آن گزارش می دهند:
  • کاهش استرس
  • افزایش آرامش
  • از نظر عاطفی احساس بهتری داشته باشید
  • احساس انگیزه برای بهتر خوردن و ورزش منظم تر
تحقیقات دیگری که توسط NCCIH تامین شده است نشان داد که انجام منظم یوگا به کمردرد مزمن تقریباً به اندازه فیزیوتراپی کمک می کند.طبق مقاله ای که در مجله Annals of Internal Medicine منتشر شده است ، دستورالعمل های کالج پزشکان آمریکا برای کمردرد شامل یوگا به عنوان درمانی برای کمردرد مزمن است. 

سایر روش های ذهن و بدن

برخی از رویکردهای غیردارویی دیگر که ممکن است به کاهش درد و سفتی کمک کنند عبارتند از:

  • درمان شناختی رفتاری
  • ورزش
  • کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی
  • تمرینات کنترل حرکتی یا تمریناتی با هدف تقویت عضلات بالاتنه که از ستون فقرات حمایت می کنند
  • توانبخشی چند رشته ای
  • شرطی‌سازی عامل، شکلی از رفتار درمانی که بر تقویت مثبت یا منفی تمرکز دارد
  • آرام سازی پیشرونده، تکنیکی برای کاهش تنش و اضطراب عضلانی
  • تایچی

برخی از این تکنیک‌ها را می‌توانید به تنهایی انجام دهید، مانند ورزش، تای چی، و تمدد اعصاب پیشرونده، در حالی که برخی دیگر نیاز به یک درمانگر آموزش دیده دارند، مانند درمان شرطی‌سازی شناختی یا عملی. اگر هر یک از این روش ها برای شما جالب است، با پزشک خود در مورد منابع موجود در منطقه و نحوه استفاده از آنها صحبت کنید.

Source 

۵/۵ - (۱ امتیاز)

دیدگاهتان را بنویسید

متخصص تغذیه و رژیم درمانی (PhD). ارائه دهنده رژیم های تخصصی آنلاین با خدمات ویژه