نقش رژیم کتوژنیک در روانپزشکی: مرور کارآزماییهای بالینی و مطالعات موردی
مقدمهرژیم کتوژنیک (KD) رژیمی با چربی بالا، پروتئین متوسط و کربوهیدرات کم تعریف میشود. نسخه کلاسیک این رژیم نسبت ۴ به ۱ چربی به مجموع پروتئین و کربوهیدرات دارد؛ به این معنا که ۹۰٪ از کل کالری از چربیها و ۱۰٪ باقیمانده از پروتئین و کربوهیدرات تأمین میشود [1]. چنین ترکیب تغذیهای منجر به تولید اجسام کتونی از منابع چربی میشود، زیرا میزان گلوکز ناشی از مصرف محدود کربوهیدراتها کافی نیست. این اجسام کتونی میتوانند بهعنوان منبع جایگزین انرژی برای مغز عمل کنند، مثلاً با کاهش تحریکپذیری نورونی و دفعات تشنج.
به همین دلیل، رژیم کتوژنیک برای درمان صرع مورد استفاده قرار میگیرد، بهویژه در مواردی که درمان دارویی ضدصرع پاسخگو نبوده است [2,3]. رژیم کتوژنیک همچنین بهعنوان درمان احتمالی در حوزهی روانپزشکی مورد بررسی قرار گرفته است. اختلالات روانپزشکی مانند اختلالات خلقی، اسکیزوفرنی و بیماریهای نورودژنراتیو مثل آلزایمر و پارکینسون میتوانند از این رژیم بهرهمند شوند. با اینکه داروهای ضدروانپریشی و ضدافسردگی درمان اصلی این شرایط هستند و برای برخی بیماران اثربخشی دارند [4,5]، حدود ۷۵٪ از بیماران عوارض جانبی را تجربه میکنند [6,7].
