نزدیک بینی یک بیماری رایج بینایی است که در آن اجسام نزدیک واضح به نظر می رسند، اما اجسام دورتر تار به نظر می رسند. زمانی اتفاق می‌افتد که شکل چشم – یا شکل قسمت‌های خاصی از چشم – باعث خم شدن (انکسار) نادرست پرتوهای نور شود. پرتوهای نوری که باید بر روی بافت های عصبی پشت چشم (شبکیه) متمرکز شوند، در جلوی شبکیه متمرکز می شوند. نزدیک بینی معمولاً در دوران کودکی و نوجوانی ایجاد می شود و معمولاً بین ۲۰ تا ۴۰ سالگی پایدارتر می شود.

نزدیک بینی معمولاً در خانواده ها ایجاد می شود. یک معاینه اولیه چشم می تواند نزدیک بینی را تایید کند. شما می توانید تاری دید را با عینک، لنزهای تماسی یا جراحی انکساری جبران کنید. با دید معمولی، تصویر به شدت بر روی شبکیه متمرکز می شود.