آب مروارید زمانی ایجاد می شود که عدسی چشم شما که به طور معمول شفاف است، کدر شود. این زمانی اتفاق می‌افتد که پروتئین‌های عدسی به‌جای اینکه به طور یکنواخت توزیع شوند، روی هم جمع می‌شوند. وظیفه لنز شما تمرکز نوری است که وارد چشم شما می شود روی شبکیه، لایه ای از سلول های عصبی که دیواره پشتی داخل چشم را پوشانده است. از آنجا، نور به یک سیگنال عصبی منتقل می شود و به مغز شما فرستاده می شود تا آنچه را که می بینید ارتباط برقرار کند.

آب مروارید معمولاً تا زمانی که به اندازه کافی بزرگ نشده باشد که شفافیت عدسی را کاهش دهد و در نحوه تمرکز نور بر روی شبکیه اختلال ایجاد کند، هیچ علامتی ایجاد نمی کند. هنگامی که لنز شما به طور قابل توجهی در اثر آب مروارید تیره شد، ممکن است تغییراتی را در بینایی خود به شکل تاری، تیرگی یا دید مایل به قهوه ای مشاهده کنید. این تغییرات ممکن است به صورت نامحسوس یا محدود به بخش کوچکی از میدان دید شما شروع شوند، اما با پیشرفت آب مروارید شما بیشتر مشخص می شوند. با گذشت زمان، ممکن است انجام فعالیت های روزانه که نیاز به دید دقیق دارند، دشوارتر شود.

استرس و اضطراب می تواند بسیاری از جنبه های سلامتی شما از جمله بینایی شما را مختل کند. ممکن است از دست دادن بینایی یا سایر علائم بینایی مانند تاری، حساسیت به نور یا از دست دادن حدت بینایی را تجربه کنید. استرس مزمن ممکن است پیشرفت بیماری های چشمی مانند دژنراسیون ماکولا یا گلوکوم را تسریع کند. در کوتاه مدت، استرس و رفتارهای مرتبط با استرس ممکن است به خشکی چشم کمک کند.

استرس همچنین می تواند منجر به نابینایی روانی شود. این نابینایی با علت روانی است و مشکل ساختاری شناخته شده ای ندارد. برای اطلاعات بیشتر در مورد ارتباط بین استرس و مشکلات بینایی، ادامه مطلب را بخوانید. آیا استرس و اضطراب باعث مشکلات بینایی می شود؟