پسوریازیس یک بیماری مزمن پوستی است که باعث انباشته شدن سلول‌های پوستی در بخش‌های مختلف بدن مانند زانوها، پشت، آرنج و پوست سر می‌شود. هنگامی که این عارضه در پوست سر رخ می‌دهد، به آن پسوریازیس پوست سر گفته می‌شود. این انباشتگی سلول‌های پوستی، نواحی خشک، پوسته‌پوسته و فلس‌مانندی را ایجاد می‌کند که ممکن است با خارش، خونریزی یا ریزش پوسته همراه باشد. اکثر افراد مبتلا به پسوریازیس، این پلاک‌ها را در ناحیه پوست سر خود تجربه می‌کنند.

پسوریازیس پوست سر می‌تواند ناشی از فعال بودن بیش از حد سیستم ایمنی، عوامل ژنتیکی و محیطی باشد. در حال حاضر هیچ درمان قطعی برای این بیماری وجود ندارد؛ با این حال، انواع مختلفی از درمان‌ها برای کنترل این بیماری موجود است. هدف اصلی از این درمان‌ها، محدود کردن علائم و جلوگیری از عود کردن آن‌ها است. این مقاله به طور کامل به بررسی داروهای موضعی، خوراکی و تزریقی مورد استفاده برای مدیریت پسوریازیس پوست سر می‌پردازد.

پسوریازیس پوسچولار موضعی یک اصطلاح پزشکی است که به بروز تاول‌های کوچک پر از چرک در یک ناحیه محدود از پوست، که معمولاً در کف دست‌ها یا کف پاها است، اشاره دارد. این وضعیت با پسوریازیس پوسچولار عمومی (GPP) که مناطق وسیعی از بدن را درگیر کرده و یک بیماری بسیار جدی‌تر محسوب می‌شود، متفاوت است. چندین درمان بالقوه مؤثر برای پسوریازیس پوسچولار موضعی وجود دارد، اما متأسفانه هیچ درمان قطعی برای این بیماری یافت نشده است. از آنجایی که سایر بیماری‌های پوستی نیز علائم مشابهی ایجاد می‌کنند، دستیابی به یک تشخیص دقیق می‌تواند چالش‌برانگیز باشد.

¹ انواع پسوریازیس پوسچولار موضعی پسوریازیس پوسچولار موضعی به طور کلی شامل دو نوع مختلف از پسوریازیس می‌شود که از نظر محل درگیری پوستی با یکدیگر تفاوت دارند. ² این تقسیم‌بندی به پزشکان کمک می‌کند تا بر اساس نواحی آسیب‌دیده، رویکرد درمانی مناسب‌تری را انتخاب کنند. پسوریازیس پوسچولار کف دست و پا (PPP یا PPPP): این نوع پسوریازیس که با نام پوسچولوز کف دست و پا نیز شناخته می‌شود، کف دست‌ها، کف پاها یا هر دو ناحیه را تحت تأثیر قرار می‌دهد. شیوع این نوع نسبت به نوع دیگر بسیار بیشتر است و اغلب در بزرگسالان مشاهده می‌شود.