ویتیلیگو یکی از شایع‌ترین اختلالات رنگدانه‌ای پوست در جهان است که با ایجاد لکه‌های سفید و بدون رنگدانه شناخته می‌شود. این بیماری اگرچه تهدیدکننده حیات نیست، اما می‌تواند از نظر روانی، اجتماعی و زیبایی تأثیر قابل‌توجهی بر فرد بگذارد. در حال حاضر درمان قطعی برای ویتیلیگو وجود ندارد، اما با شناخت عوامل خطر و به‌کارگیری راهکارهای صحیح می‌توان روند پیشرفت آن را کند کرد و در برخی موارد، به بازگشت نسبی رنگ پوست کمک نمود. ویتیلیگو چگونه ایجاد می‌شود؟

ویتیلیگو نتیجه از بین رفتن یا اختلال عملکرد سلول‌های تولیدکننده رنگدانه پوست، یعنی ملانوسیت‌ها است. پژوهش‌ها نشان می‌دهد که این فرآیند معمولاً به دلیل واکنش نادرست سیستم ایمنی بدن رخ می‌دهد، به‌طوری که بدن به اشتباه به سلول‌های خود حمله می‌کند. با این حال، ویتیلیگو یک بیماری چندعاملی است و ترکیبی از ژنتیک، سیستم ایمنی و عوامل محیطی در بروز آن نقش دارند. چه افرادی بیشتر در معرض ابتلا به ویتیلیگو هستند؟

پسوریازیس یک بیماری مزمن پوستی است که باعث انباشته شدن سلول‌های پوستی در بخش‌های مختلف بدن مانند زانوها، پشت، آرنج و پوست سر می‌شود. هنگامی که این عارضه در پوست سر رخ می‌دهد، به آن پسوریازیس پوست سر گفته می‌شود. این انباشتگی سلول‌های پوستی، نواحی خشک، پوسته‌پوسته و فلس‌مانندی را ایجاد می‌کند که ممکن است با خارش، خونریزی یا ریزش پوسته همراه باشد. اکثر افراد مبتلا به پسوریازیس، این پلاک‌ها را در ناحیه پوست سر خود تجربه می‌کنند.

پسوریازیس پوست سر می‌تواند ناشی از فعال بودن بیش از حد سیستم ایمنی، عوامل ژنتیکی و محیطی باشد. در حال حاضر هیچ درمان قطعی برای این بیماری وجود ندارد؛ با این حال، انواع مختلفی از درمان‌ها برای کنترل این بیماری موجود است. هدف اصلی از این درمان‌ها، محدود کردن علائم و جلوگیری از عود کردن آن‌ها است. این مقاله به طور کامل به بررسی داروهای موضعی، خوراکی و تزریقی مورد استفاده برای مدیریت پسوریازیس پوست سر می‌پردازد.