ضعف عضلانی کوتاه مدت شایع است و می تواند ناشی از چیزی به سادگی یک تمرین سخت باشد. با این حال، ضعف مداوم عضلانی بدون علت ظاهری می تواند نشان دهنده یک بیماری زمینه ای باشد. ضعف عضلانی زمانی اتفاق می‌افتد که تلاش کامل باعث ایجاد انقباض یا حرکت طبیعی عضلانی نشود. گاهی اوقات به آن می گویند: کاهش قدرت عضلانیضعف عضلانیعضلات ضعیف انقباضات ارادی عضلانی معمولاً زمانی ایجاد می شوند که مغز سیگنال هایی را از طریق نخاع و اعصاب به عضله ارسال می کند.

اگر مغز، سیستم عصبی، ماهیچه‌ها یا اتصالات بین آنها آسیب دیده یا تحت تأثیر این بیماری قرار بگیرند، ممکن است عضلات شما به طور طبیعی منقبض نشوند. این می تواند باعث ضعف عضلانی شود. علل بالقوه ضعف عضلانی بسیاری از شرایط سلامتی می توانند باعث ضعف عضلانی شوند. مثالها عبارتند از: اختلالات عصبی عضلانی، مانند دیستروفی های عضلانیمولتیپل اسکلروزیس (MS)، اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS)بیماری های خود ایمنی مانند بیماری گریوز، میاستنی گراویس و سندرم گیلن بارهبیماری های تیروئید، مانند کم کاری تیروئید و پرکاری تیروئیدعدم تعادل الکترولیتی، مانند هیپوکالمی (کمبود پتاسیم)، هیپومنیزیمی (کمبود منیزیم) و هیپرکلسمی (بالا رفتن کلسیم در خون) سایر شرایطی که ممکن است باعث ضعف عضلانی شود عبارتند از: سکتهفتق دیسکسندرم خستگی مزمن (CFS)هیپوتونی، کمبود تون عضلانی که معمولاً در بدو تولد وجود داردنوروپاتی محیطی، نوعی آسیب عصبینورالژی یا سوزش شدید یا درد در مسیر یک یا چند عصب.