داروهای شبه جی‌ال‌پی‌یک که برای کنترل دیابت و کاهش وزن تجویز می‌شوند، در ماه‌های نخست مصرف می‌توانند با نازک‌شدن یا ریزش موی گذرا همراه باشند. شواهد حاصل از بررسی گسترده پرونده‌های درمانی نشان می‌دهد این تغییرات اغلب برگشت‌پذیر هستند و با سازگار شدن بدن، تثبیت وزن و بهبود وضعیت تغذیه، روند ریزش کاهش پیدا می‌کند. نکات کلیدی برای مخاطب افرادی که داروهای شبه جی‌ال‌پی‌یک مصرف می‌کنند، در سال اول درمان بیشتر از دیگران دچار برخی انواع ریزش موی موقتی می‌شوند. ریزش مو می‌تواند پیامد کاهش وزن سریع باشد، اما داده‌ها نشان می‌دهد خود دارو نیز از مسیرهای متابولیک و هورمونی می‌تواند در این روند نقش داشته باشد.

در صورت مشاهده نازک‌شدن مو، ارزیابی توسط متخصص پوست و هماهنگی با تیم درمان ضروری است. داروهای شبه جی‌ال‌پی‌یک و احتمال افزایش ریزش مو آگونیست‌های گیرنده پپتید شبه گلوکاگون نوع یک که برای کنترل قند خون و درمان چاقی به‌کار می‌روند، در بخشی از مصرف‌کنندگان با تغییراتی در چرخه رشد مو همراه شده‌اند. در داده‌های بالینی، افزایش احتمال بروز ریزش موی غیرجای‌زخمی از حدود شش ماه پس از شروع درمان قابل مشاهده است. این الگو در دوازده ماهگی پررنگ‌تر می‌شود و شامل نازک‌شدن تدریجی الگوی مو و افزایش ریزش ناشی از استرس‌های فیزیولوژیک است.