شکم بزرگ یا شکم آبجویی و خطرات آن برای قلب؛ فراتر از شاخص توده بدنی
نتایج یک مطالعه جدید نشان می‌دهد که تجمع چربی در ناحیه شکم، که در اصطلاح عامیانه به آن «شکم آبجویی» گفته می‌شود، با تغییرات مضر در ساختار قلب، به‌ویژه در مردان، مرتبط است. این چربی‌های شکمی که به آن‌ها چربی احشایی نیز گفته می‌شود، اطراف اندام‌های داخلی را فرا گرفته و می‌توانند ریسک ابتلا به بیماری‌های قلبی‌عروقی را به شدت افزایش دهند. خلاصه اجرایی (نکات کلیدی)چربی شکمی یا احشایی بیش از شاخص توده بدنی (BMI) می‌تواند ساختار قلب را تغییر داده و باعث ضخیم شدن دیواره‌های آن شود. این تغییرات که در مردان شایع‌تر است، منجر به کوچک شدن حفره‌های قلب و کاهش قدرت پمپاژ خون می‌شود.
کنترل نسبت دور کمر به دور باسن، ابزار دقیق‌تری برای ارزیابی خطر ابتلا به نارسایی قلبی نسبت به وزن کلی بدن است. تأثیر چربی شکمی بر بازسازی ساختار قلب چربی احشایی نوعی چربی است که در عمق حفره شکمی ذخیره شده و می‌تواند در شریان‌ها رسوب کند که این امر زمینه‌ساز بیماری‌های جدی قلبی است. محققان با استفاده از ام‌آر‌آی پیشرفته قلبی، تغییرات ظریفی را در بافت قلب شناسایی کرده‌اند که در آزمایش‌های معمولی قابل مشاهده نیستند. این مطالعه که بر روی بیش از ۲۲۰۰ بزرگسال انجام شده، نشان داد که چربی شکمی باعث ضخیم شدن ماهیچه قلب و کوچک شدن حفره‌های داخلی آن می‌شود.
