مزیت اصلی حالت‌های کتوژنیک القا شده از نظر فیزیولوژیکی
کتون‌ها نه تنها در دوره‌های کمبود کربوهیدرات به عنوان سوخت متابولیک برای مغز عمل می‌کنند، بلکه به عنوان مولکول‌های سیگنال‌دهنده‌ای نیز عمل می‌کنند که شناخت را بهبود می‌بخشند. حالت‌های کتوژنیک را می‌توان به صورت محیطی با مداخلات فیزیولوژیکی مانند روزه‌داری و ورزش یا رژیم‌های کتوژنیک/مکمل‌های اگزوژن القا کرد. این مداخلات از طریق مسیرهای متابولیک محیطی که تا حدی همپوشانی دارند، به طور مفیدی بر مغز تأثیر می‌گذارند. ما بر نقش اندام‌های محیطی مانند روده، کبد و ماهیچه‌های اسکلتی در واسطه‌گری مزایای شناختی در پاسخ به این مداخلات تمرکز می‌کنیم و نقش‌های برجسته گیرنده هسته‌ای فعال‌شده با تکثیر پراکسی‌زوم δ را مورد بحث قرار می‌دهیم، که به عنوان یک حسگر مواد مغذی، کتون‌ها را به مغز هدایت می‌کند، جایی که آنها عامل بهبود شناخت چند منظوره، یعنی عامل نوروتروفیک مشتق از مغز را تحریک می‌کنند.
مقدمه القای حالت کتوژنیک از دیرباز به عنوان پیامدهای مفید محیطی و مرکزی شناخته شده است. تشخیص زودهنگام این که کتوژنز در حالت ناشتا اثرات ضد تشنجی دارد، منجر به استفاده از رژیم‌های کتوژنیک (KD) در درمان صرع در دهه 1920 شد (Wheless, 2008 ). اخیراً، کتون‌ها به عنوان دارای خواص محافظت عصبی در انواع بیماری‌ها از جمله بیماری پارکینسون، بیماری هانتینگتون، صرع و بیماری آلزایمر (Maalouf et al. , 2009 ) و همچنین در دوران پیری (Acuña-Catalán et al.
