کودکان و بزرگسالانی که مشکوک به اولین تشنج بوده اند باید فورا (در عرض 14 روز) به متخصص صرع ارجاع داده شوند (کودکان به دنبال تشنج تب دار به طور معمول نیازی به ارجاع ندارند). درمان معمولاً تا پس از تشنج دوم توصیه نمی‌شود، اما اگر فرد دچار نقص عصبی باشد، تصویربرداری مغزی ناهنجاری ساختاری را نشان دهد، الکتروانسفالوگرافی (EEG) فعالیت صرع بدون ابهام را نشان دهد یا فرد یا خانواده‌اش در نظر بگیرند، ممکن است پس از اولین تشنج تجویز شود. خطر تشنج بیشتر غیر قابل قبول است [ 1 ] . یک شرح حال دقیق باید گرفته شود تا تشنج‌های میوکلونیک، غیبت یا کانونی قبلی را حذف کند زیرا بیماران مبتلا به صرع تشخیص داده نشده ممکن است با یک تشنج تونیک-کلونیک ژنرالیزه مراجعه کنند [ 2 ] .

مقالات جداگانه ای وجود دارد که شامل موارد زیر است: صرع در بزرگسالان، صرع در افراد مسن و صرع در کودکان و جوانان. همهگیرشناسی 8 تا 10 درصد خطر یک تشنج در طول زندگی و 3 درصد احتمال صرع وجود دارد [ 3 ] . 50 درصد از بیماران مبتلا به “اولین تشنج” آشکار، تشنج های جزئی دیگری نیز داشته اند، بنابراین می توان تشخیص داد که بیمار مبتلا به صرع است [ 4 ] . عوامل خطر 30-25 درصد از اولین تشنج ها علت زمینه ای دارند.