نوروآناتومی مخچه را می توان به ساختارهای مرکزی (لینگولا، ورمیس و لوب فلوکولونودولار) و نیمکره های مخچه تقسیم کرد. ورودی های اصلی از اتصالات فروتوپنتو مخچه (مقابل) از بالا و مجاری نخاعی مخچه از پایین (حس عمقی) می آیند که در درجه اول علائم همان طرف را ایجاد می کنند. ضایعات خط میانی می توانند باعث آتاکسی شدید راه رفتن و تنه شوند. با گسترش آنها همچنین می توانند ضایعات عصب چهارم جمجمه و لرزش شدید بازوی همان طرف، نیستاگموس مشخص، سرگیجه و استفراغ را ایجاد کنند و می توانند جریان CSF (هیدروسفالی انسدادی) را مسدود کنند.

ضایعات نیمکره مخچه می توانند آتاکسی کلاسیک اندام همان طرف (لرزش قصد، نقطه گذاری گذشته و هیپوتونی خفیف) ایجاد کنند. برگشت اندام را می توان با فشار دادن آرام بازوهای کشیده به پایین و سپس رها کردن ناگهانی نشان داد که باعث می شود بازو در سمت آسیب دیده به طور ناگهانی به سمت بالا پرواز کند. ضایعات جانبی تمایل به تولید نیستاگموس ظریف تری دارند (بیشترین نگاه به سمت ضایعه). مطالعات اخیر همچنین مخچه را در شناخت و احساسات دخالت داده اند.