مدت زمانی که طول می کشد تا بخیه های قابل حل به خودی خود از بین بروند می تواند به عوامل زیادی از جمله نوع جراحی، جنس بخیه ها و اندازه بستگی داشته باشد. بخیه های قابل حل (جذب) برای بستن زخم ها یا برش های جراحی، معمولاً در داخل بدن استفاده می شود. برخی از زخم ها یا برش ها با ترکیبی از بخیه های قابل حل در زیر سطح و بخیه های غیرقابل حل یا منگنه در بالا بسته می شوند. بخیه های قابل حل توسط بدن به عنوان اجسام خارجی که به آن تعلق ندارند در نظر می گیرند.

سیستم ایمنی یک پاسخ التهابی برای انحلال، یا ریشه کن کردن تهاجم درک شده ایجاد می کند. از آنجایی که بخیه های قابل حل ممکن است جای زخم بیشتری نسبت به بخیه های غیرقابل حل ایجاد کنند، اغلب به جای خارجی استفاده می شوند. بخیه های قابل حل به گونه ای طراحی شده اند که خود به خود و در مدت زمان مشخصی از هم پاشیده شوند. آنها از موادی ساخته شده اند که به راحتی جذب پوست می شوند.