تعیین دوز مناسب انسولین یکی از مهم‌ترین بخش‌های درمان دیابت است؛ اما یک عدد ثابت برای همه افراد وجود ندارد. نوع دیابت، وزن بدن، میزان مقاومت به انسولین، مقدار کربوهیدرات مصرفی، فعالیت بدنی، بیماری‌های هم‌زمان و حتی تغییرات دارویی می‌توانند نیاز فرد به انسولین را تغییر دهند. به همین دلیل، فرمول‌های محاسبه دوز انسولین فقط می‌توانند یک برآورد اولیه ارائه کنند و تعیین یا تغییر دوز باید تحت نظر تیم درمان انجام شود. چه کسانی به تزریق انسولین نیاز دارند؟

بسیاری از افراد مبتلا به دیابت به درمان با انسولین نیاز دارند، هرچند ضرورت و میزان آن به نوع دیابت و شرایط فرد بستگی دارد. دیابت نوع ۱ در دیابت نوع ۱، بدن انسولین کافی تولید نمی‌کند و تقریباً همه افراد مبتلا به این نوع دیابت به درمان با انسولین نیاز دارند. امروزه علاوه بر تزریق‌های متعدد، برخی افراد از پمپ انسولین یا سیستم‌های پیشرفته‌تر مانند سیستم‌های تحویل خودکار انسولین استفاده می‌کنند. این روش‌ها می‌توانند نحوه دریافت انسولین را متناسب با نیاز فرد تغییر دهند.

وقتی صحبت از کنترل قند خون می‌شود، انتخاب بین سوپ و سالاد به‌تنهایی تعیین‌کننده نیست. یک سوپ می‌تواند سرشار از حبوبات، سبزیجات و پروتئین باشد و به کنترل بهتر قند خون کمک کند؛ در مقابل، یک سوپ حاوی مقدار زیادی برنج سفید، سیب‌زمینی یا رشته ممکن است پاسخ گلوکز متفاوتی ایجاد کند. سالاد هم شرایط مشابهی دارد: سبزیجات برگ‌سبز و پروتئین می‌توانند انتخاب مناسبی باشند، اما سس‌های شیرین، میوه خشک شیرین‌شده و کروتان می‌توانند بار کربوهیدراتی وعده را افزایش دهند. بنابراین، برای قند خون، بیشتر از اینکه بپرسیم «سوپ یا سالاد؟

»، باید بپرسیم داخل آن چه چیزی قرار دارد، چه مقدار می‌خوریم و این غذا را در کنار چه مواد غذایی مصرف می‌کنیم؟ سوپ یا سالاد؛ کدام‌یک قند خون را بهتر کنترل می‌کند؟ هیچ‌کدام ذاتاً انتخاب بهتری نیستند. اثر سوپ یا سالاد بر قند خون به ترکیبات، روش آماده‌سازی، اندازه وعده و سایر غذاهای همان وعده بستگی دارد.

افزایش قند خون بعد از خوردن غذا، به‌ویژه غذاهای حاوی کربوهیدرات، یک فرایند طبیعی است؛ اما سرعت و شدت این افزایش به نوع غذا و ترکیب وعده غذایی بستگی دارد. انتخاب مواد غذایی سرشار از فیبر، پروتئین و چربی‌های غیراشباع می‌تواند هضم و جذب کربوهیدرات را آهسته‌تر کند و در برخی افراد باعث شود قند خون بعد از غذا با شیب ملایم‌تری افزایش پیدا کند. نکته مهم این است که هدف لزوماً حذف کربوهیدرات یا ترس از افزایش قند خون نیست. ترکیب مناسب مواد غذایی، انتخاب منابع کمتر تصفیه‌شده و توجه به اندازه وعده معمولاً رویکرد منطقی‌تری است.

پاستای نخود یا عدس به‌جای پاستای معمولی پاستای تهیه‌شده از آرد نخود یا عدس معمولاً نسبت به پاستای سفید معمولی فیبر و پروتئین بیشتری دارد. فیبر می‌تواند حرکت و هضم غذا را در دستگاه گوارش آهسته‌تر کند و پروتئین نیز با کاهش سرعت تخلیه معده و تحریک ترشح انسولین، ممکن است به افزایش تدریجی‌تر قند خون کمک کند. این نوع پاستا را می‌توان تقریباً در هر غذایی که از پاستای معمولی استفاده می‌کنید جایگزین کرد. اضافه کردن سبزیجات غیرنشاسته‌ای مانند کدو، فلفل دلمه‌ای، قارچ، بروکلی یا گوجه‌فرنگی نیز می‌تواند فیبر و ارزش تغذیه‌ای وعده را افزایش دهد.