دیابت تقریباً بر همه‌ جای بدن تأثیر می‌گذارد و علائمی مانند خستگی، افزایش وزن، تغییرات خلقی و دردهای عصبی ایجاد می‌کند. اما این علائم مختص دیابت نیستند؛ بلکه می‌توانند نشانه‌ای از بیماری‌های دیگری مانند کم‌کاری تیروئید، سندرم متابولیک و سندرم کوشینگ نیز باشند. اگر دچار علائم مشابه دیابت هستید، مشاوره با پزشک بسیار مهم است. شاید نیاز به اصلاح برنامه درمانی دیابت خود داشته باشید، یا ممکن است اصلاً مشکل شما چیزی غیر از دیابت باشد.

1. کم‌کاری تیروئید (Hypothyroidism) کم‌کاری تیروئید زمانی رخ می‌دهد که غده تیروئید (غده‌ای پروانه‌ای‌شکل در گردن که وظیفه تنظیم متابولیسم بدن را دارد) نتواند به اندازه کافی هورمون تیروئید تولید کند. این اختلال می‌تواند باعث علائمی مانند خستگی شدید، افزایش وزن و تغییرات خلقی شود؛ علائمی که همگی با دیابت نیز مشترک هستند. اختلالات تیروئیدی و دیابت نوع ۲ هر دو به نحوی درگیر اختلال عملکرد هورمونی هستند، و داشتن یکی از این بیماری‌ها می‌تواند خطر ابتلا به دیگری را افزایش دهد.

چالش‌های منحصربه‌فرد گرما برای افراد مبتلا به دیابت با افزایش دمای هوا، خطر بروز عوارض در افراد مبتلا به دیابت نیز افزایش می‌یابد. هوای گرم و مرطوب می‌تواند سطح قند خون را تحت‌تأثیر قرار دهد، احتمال کم‌آبی بدن را بالا ببرد و بر اثربخشی داروها و وسایل پزشکی اثر منفی بگذارد. در تابستان، افراد مبتلا به دیابت باید بیشتر مراقب آبرسانی بدن، میزان قرارگیری در معرض آفتاب و پایش منظم قند خون باشند. گرما ممکن است روند درمان را پیچیده‌تر کرده و نوسانات قند خون را تشدید کند، به‌ویژه در افرادی که دچار عوارض مزمن دیابت شده‌اند.

اما با آگاهی از خطرات، علائم بیماری‌های ناشی از گرما، و راهبردهای هوشمندانه برای مدیریت دیابت در گرما، می‌توان تابستان را با سلامت نسبی پشت سر گذاشت. این اطلاعات می‌تواند به بیماران کمک کند تا با اطمینان بیشتر از هوای گرم لذت ببرند، بدون آنکه سلامت خود را به خطر بیندازند. تأثیر هوای گرم بر افراد مبتلا به دیابت گرما و رطوبت می‌توانند چالش‌های خاصی برای افراد دیابتی ایجاد کنند، به‌ویژه زمانی که این شرایط با عوارض زمینه‌ای ترکیب شوند. دیابت ممکن است توانایی بدن در خنک شدن طبیعی را مختل کند، به‌گونه‌ای که در هوای گرم، تنظیم دما و حفظ آب بدن دشوارتر شود.

افراد مسن‌تری که زمان بیشتری را بی‌تحرک می‌گذرانند، عملکرد شناختی ضعیف‌تری دارند و تغییرات مغزی مرتبط با آلزایمر در آن‌ها بیشتر مشاهده می‌شود مطالعه‌ای جدید نشان می‌دهد که صرف زمان زیاد برای نشستن می‌تواند برای سلامت مغز مضر باشد. این پژوهش ارتباط معناداری بین بی‌تحرکی و کاهش عملکرد شناختی و همچنین کوچک شدن بخش‌هایی از مغز که با خطر ابتلا به آلزایمر مرتبط هستند، شناسایی کرده است. در این مطالعه مشخص شد که این ارتباط صرف‌نظر از میزان ورزش افراد برقرار است. یعنی حتی اگر افراد فعالیت فیزیکی منظم داشته باشند، باز هم نشستن طولانی‌مدت می‌تواند آثار زیان‌آور خود را بر مغز بگذارد.

این تحقیق در تاریخ ۱۳ مه در ژورنال Alzheimer’s & Dementia منتشر شده است. آلزایمر نوعی بیماری تحلیل‌برنده‌ی عصبی و پیش‌رونده است که با کاهش تدریجی حافظه و عملکرد شناختی همراه است و بیش از ۷ میلیون نفر را تنها در ایالات متحده درگیر کرده است. پیش‌بینی می‌شود که تا سال ۲۰۵۰ شمار مبتلایان به آلزایمر در آمریکا به ۱۳ میلیون نفر برسد. این آمار نشان‌دهنده‌ی نیاز فوری به درک بهتر عوامل مؤثر بر بروز این بیماری، از جمله سبک زندگی، است.