مطالعات آزمایشگاهی نشان می‌دهد ترکیبات زیست‌فعال موجود در دارچین می‌توانند بر مسیرهای کلیدی مرتبط با سرطان اثر بگذارند. با این حال، پژوهشگران تأکید می‌کنند که پیش از هرگونه ادعای پیشگیرانه یا درمانی، انجام مطالعات انسانی دقیق و کنترل‌شده ضروری است. مرور علمی جدیدی نشان می‌دهد دارچین حاوی مجموعه‌ای از ترکیبات فعال زیستی است که در شرایط آزمایشگاهی و مدل‌های حیوانی توانسته‌اند برخی سیگنال‌دهی‌های مرتبط با رشد و پیشرفت سرطان را تعدیل کنند. با وجود این یافته‌ها، فاصله قابل‌توجهی میان شواهد پیش‌بالینی و کاربرد بالینی وجود دارد.

مرور کلی مطالعه در یک مقاله مروری منتشرشده در نشریه علمی تغذیه و سلامت، پژوهشگران به بررسی ترکیبات موجود در دارچین و شواهد مرتبط با اثر آن‌ها بر مسیرهای سرطان پرداختند. تمرکز اصلی این بررسی بر مکانیسم‌های مولکولی و زیستی بود که ممکن است در مهار یا کندسازی پیشرفت سرطان نقش داشته باشند. نتایج نشان می‌دهد دارچین ممکن است پتانسیل پیشگیری از سرطان یا اثرات ضدسرطانی داشته باشد، اما تعیین ایمنی، اثربخشی، دوز مناسب و امکان رسیدن غلظت مؤثر به بافت‌های انسانی نیازمند مطالعات انسانی و حیوانی گسترده‌تری است. دارچین در طب سنتی و پژوهش‌های نوین دارچین از دیرباز در طب سنتی برای مشکلات متابولیک و اختلالات گوارشی استفاده می‌شده است.