بر اساس یک گزارش جدید، موارد ابتلا به نوعی از سرطان سینه که کارسینوم لوبولار تهاجمی نامیده می‌شود، با سرعتی ۳ برابر بیشتر از مجموع سایر انواع سرطان‌های سینه در حال افزایش است¹. این نرخ نگران‌کننده نیازمند توجه بیشتر به درک، تشخیص زودهنگام و درمان این بیماری است². یافته‌های کلیدی و آمارها بر اساس گزارش جدید انجمن سرطان آمریکا (ACS)، یک زیرشاخه از سرطان سینه به نام سرطان سینه لوبولار (Invasive Lobular Carcinoma) در ایالات متحده رو به افزایش است³. محققان با تجزیه و تحلیل داده‌های مؤسسه ملی سرطان و مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها (CDC)، آمارهای مربوط به وقوع و نتایج این نوع سرطان را بین سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۲۱ جمع‌آوری کردند⁴.

آمار کلیدی این تحقیق به شرح زیر است: نرخ رشد: موارد ابتلا به سرطان سینه لوبولار در طول این دهه با سرعت تندتری (۲. ۸ درصد در سال) افزایش یافته است، در مقایسه با ۰. ۸ درصد افزایش سالانه برای مجموع سایر انواع سرطان‌های سینه⁵. پیش‌بینی‌ها: پیش‌بینی می‌شود که در سال ۲۰۲۵، حدود ۳۳,۶۰۰ نفر با این نوع سرطان سینه تشخیص داده شوند⁶.

سرطان یک بیماری است که با رشد غیرطبیعی و خارج از کنترل سلول‌ها مشخص می‌شود. همان‌طور که از نامش پیداست، سرطان بیضه زمانی رخ می‌دهد که سلول‌های بدخیم یا سرطانی در بافت‌های یک یا هر دوی بیضه‌های مرد ایجاد می‌شوند. بر اساس گزارش انجمن سرطان آمریکا (ACS)، بیش از ۹۰ درصد سرطان‌های بیضه در سلول‌های زایا (Germ cells) که سلول‌های تولیدکننده اسپرم هستند، شکل می‌گیرند. دو نوع اصلی تومور سلول زایای بیضه وجود دارد: سمینوماها (Seminomas) و غیرسمینوماها (Nonseminomas).

طبق گزارش انستیتوی ملی سرطان (NCI)، غیرسمینوماها سریع‌تر از سمینوماها رشد کرده و گسترش می‌یابند و نسبت به درمان با پرتو حساسیت کمتری دارند. در برخی موارد، سرطان بیضه ممکن است “ثانویه” باشد، به این معنی که سرطان از یک اندام دیگر شروع شده و به بیضه‌ها گسترش یافته است. همچنین، تومورها می‌توانند در استروما (بافت‌های حمایتی و هورمون‌ساز بیضه‌ها) نیز ایجاد شوند. دو نوع تومور استرومایی، تومورهای سلول لیدیگ و تومورهای سلول سرتولی هستند که هر دو معمولاً خوش‌خیم هستند.

یک ترکیب دارویی که در حال حاضر برای سرطان پیشرفته پروستات استفاده می‌شود، اکنون به نظر می‌رسد هنگامی که زودتر تجویز شود، بقای بیماران را به طور قابل توجهی افزایش می‌دهد. در مردانی که سرطان آن‌ها پس از جراحی یا پرتو درمانی بازگشته است، ترکیب داروی انزالوتامید (enzalutamide) با لئوپرولاید (leuprolide) خطر مرگ را در مقایسه با درمان استاندارد بیش از ۴۰٪ کاهش داد. پزشکان و بیماران باید مزایای درمان زودهنگام را در برابر عوارض جانبی و احتمال درمان بیش از حد (overtreatment) سبک سنگین کنند. یک ترکیب دارویی جدید ممکن است برای مردانی که سرطان پروستات آن‌ها پس از جراحی اولیه یا پرتو درمانی عود کرده، مفید باشد.

ترکیب انزالوتامید، که یک مسدودکننده گیرنده آندروژن است، با داروی هورمون درمانی لئوپرولاید، بقای کلی را در بیماران مبتلا به سرطان پروستات با درگیری موضعی (locally advanced) به طور چشمگیری بهبود بخشید. اگرچه این ترکیب پیش‌تر توسط سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) برای بیماری متاستاتیک تأیید شده است، محققان می‌خواستند بدانند که آیا استفاده زودهنگام‌تر از آن در طول بیماری نیز می‌تواند طول عمر را افزایش دهد. کارآزمایی فاز ۳ EMBARK قبلاً نشان داده بود که این ترکیب دارویی توسعه بیماری متاستاتیک را به تأخیر می‌اندازد. اما اینکه آیا این مزیت منجر به بقای طولانی‌تر می‌شود یا خیر، تا کنون نامشخص بود.