بیماری لثه که با عنوان بیماری پریودنتال نیز شناخته می‌شود، یکی از شایع‌ترین مشکلات دهان و دندان در بزرگسالان است و می‌تواند پیامدهای جدی برای سلامت عمومی داشته باشد. این بیماری ماهیتی مزمن دارد و در صورت عدم درمان، به‌ویژه در سنین بالاتر، می‌تواند به سرعت پیشرفت کند و حتی منجر به از دست رفتن دندان شود. تشخیص زودهنگام علائم و اقدام سریع برای کنترل آن، نقش کلیدی در پیشگیری از عوارض بعدی دارد. خونریزی لثه پلاک دندانی لایه‌ای چسبنده و حاوی باکتری است که به‌طور مداوم روی دندان‌ها تشکیل می‌شود.

اگر مسواک‌زدن و استفاده از نخ دندان به‌درستی انجام نشود، این باکتری‌ها در زیر خط لثه تجمع یافته و باعث التهاب و خونریزی می‌شوند. خونریزی هنگام مسواک یا نخ دندان معمولاً نخستین نشانه بیماری لثه است. در حالت طبیعی، لثه سالم نباید هنگام تمیزکردن خونریزی داشته باشد و تداوم آن نشانه پیشرفت التهاب است. مراحل شایع خونریزی لثه مشاهده لکه‌های قرمز یا تیره روی مسواک یا نخ دندان خونریزی هنگام غذا خوردن علاوه بر زمان مسواک خونریزی خودبه‌خودی بدون تحریک مشخص تغییر رنگ لثه از صورتی روشن به قرمز تیره در صورت تداوم، التهاب می‌تواند به ژنژیویت منجر شود و در صورت درمان‌نشدن، الیاف نگهدارنده دندان تخریب می‌شوند.

سنگ لوزه توده‌های کوچک، سفت و معمولاً بدبویی هستند که در شیارها و فرورفتگی‌های لوزه‌ها شکل می‌گیرند. این توده‌ها زمانی ایجاد می‌شوند که ذرات غذا، باکتری‌ها، مخاط و بزاق در حفره‌های لوزه گیر می‌افتند و به‌مرور تجمع پیدا می‌کنند. برخی افراد به‌طور طبیعی بیش از دیگران مستعد تشکیل سنگ لوزه هستند و این موضوع همیشه به بهداشت ضعیف دهان مربوط نمی‌شود. اگرچه برداشتن کامل لوزه‌ها تنها راه دائمی برای جلوگیری از تشکیل مجدد سنگ لوزه است، اما از آنجا که لوزه‌ها نقش مهمی در سیستم ایمنی دارند، بسیاری از افراد ترجیح می‌دهند سراغ روش‌های غیرجراحی بروند.

خوشبختانه راهکارهای مؤثری وجود دارد که می‌تواند تعداد و اندازه سنگ‌های لوزه را کاهش دهد یا از تشکیل آن‌ها پیشگیری کند. چرا برخی افراد بیشتر دچار سنگ لوزه می‌شوند؟ سطح لوزه‌ها در همه افراد صاف و یکنواخت نیست. در برخی افراد، لوزه‌ها دارای شیارها و حفره‌های عمیق‌تری هستند که به آن‌ها کریپت گفته می‌شود.