ایمونوگلوبولین G (IgG) ایمونوگلوبولین G یا همان IgG نوعی پادتن است که توسط سیستم ایمنی بدن برای مقابله با عفونت‌ها ساخته می‌شود. این پادتن‌ها به‌ویژه در پاسخ ایمنی ثانویه که وظیفه مبارزه با عوامل بیماری‌زا نظیر باکتری‌ها و ویروس‌هایی که بدن قبلاً با آن‌ها روبرو شده است را برعهده دارد، نقش مهمی دارند. این موضوع از نظر علمی اهمیت فراوانی دارد، زیرا سیستم ایمنی از حافظه خود برای شناسایی سریع‌تر عوامل بیماری‌زا استفاده می‌کند و این شناسایی موجب واکنش سریع‌تر و کارآمدتر بدن می‌شود. IgG فراوان‌ترین نوع پادتن در خون است و تا ۷۵ درصد از کل پادتن‌های خون را شامل می‌شود.

این فراوانی از اهمیت بالای IgG در دفاع ایمنی بدن حکایت دارد، چرا که حضور گسترده این پادتن در خون و مایعات بدن امکان دسترسی سریع آن به نواحی آلوده یا آسیب‌دیده را فراهم می‌کند. IgG چیست؟ IgG یا ایمونوگلوبولین G نوعی پادتن است که بدن برای کمک به مقابله با عفونت‌ها تولید می‌کند. این پادتن‌ها توسط سیستم ایمنی ساخته می‌شوند تا از بدن در برابر مهاجمان مضر مانند ویروس‌ها و باکتری‌هایی که قبلاً فرد را آلوده کرده‌اند، محافظت کنند.

سیفلیس یک عفونت باکتریایی مقاربتی است که توسط باکتری Treponema pallidum ایجاد می‌شود. این بیماری معمولاً از طریق تماس جنسی منتقل می‌شود، اما می‌تواند در دوران بارداری نیز از مادر به جنین منتقل شود و موجب سیفلیس مادرزادی گردد. علائم سیفلیس بسته به مرحله عفونت متفاوت است: سیفلیس اولیه در فاصله ده روز تا سه ماه پس از تماس جنسی ممکن است بروز کند و با زخم بدون درد در ناحیه تناسلی به نام شانکر ظاهر می‌شود. سیفلیس ثانویه این مرحله دو هفته تا شش ماه پس از بهبودی زخم ایجاد می‌شود و با علائمی همچون تب، تورم غدد لنفاوی، بثورات پوستی (گاهی در کف دست و پا)، ریزش موی منطقه‌ای و زائده‌های زگیل‌مانند به نام کندیلومالاتا همراه است.

سیفلیس پنهان در این مرحله، سیفلیس بدون علامت در بدن باقی می‌ماند و هیچ نشانه‌ای از بیماری مشاهده نمی‌شود. سیفلیس ثالثیه این پیشرفته‌ترین و شدیدترین مرحله بیماری است که ممکن است سال‌ها یا حتی دهه‌ها پس از عفونت اولیه رخ دهد. این مرحله می‌تواند مغز، سیستم عصبی، قلب و سایر ارگان‌ها را تحت تأثیر قرار دهد. پیشرفت بیماری در صورت عدم درمان، حدود ۱ نفر از هر ۴ نفر مبتلا به سیفلیس به مرحله ثالثیه پیشرفت می‌کنند.