اگر شما یا کسی که دوستش دارید مبتلا به لوپوس تشخیص داده شده است، پردازش و سازگاری با روش هایی که ممکن است زندگی شما ممکن است تغییر کند ممکن است مدتی طول بکشد. علاوه بر عادات جدیدی که ممکن است لازم باشد اتخاذ کنید و درمان هایی که ممکن است لازم باشد شروع کنید، همچنین باید با بسیاری از شرایط و ضوابط مرتبط با لوپوس آشنا شوید. زبان پزشکی در ابتدا می تواند ترسناک باشد، اما نباید منبع استرس باشد. این واژه نامه می تواند اولین قدم برای کمک به شما در درک وضعیت خود باشد – علائم، محرک ها، عوارض احتمالی و داروهای موجود – به منظور بهینه سازی سلامت خود در حین زندگی با لوپوس.

داروهای ضد انعقاد  در مواردی که لوپوس باعث لخته شدن خون جدی شود، می توان از داروهای ضد انعقاد استفاده کرد. این داروها برای جلوگیری از لخته شدن خون، خون را رقیق می کنند. داروها از طریق مکانیسم های مختلف کار می کنند. برخی (مانند وارفارین) از تولید پروتئین در کبد جلوگیری می کنند که باعث لخته شدن خون می شود.

لوپوس یک بیماری خود ایمنی است که باعث می شود سیستم ایمنی بدن به اندام های بدن حمله کند. در موارد شدید، آسیب و نارسایی اندام ها ممکن است رخ دهد. بر فراز 90 درصد افراد مبتلا به لوپوس را زنان بین 15 تا 45 سال تشکیل می دهند. از لحاظ تاریخی، لوپوس باعث مرگ افراد جوان، عمدتاً به دلیل نارسایی کلیه می‌شد.

امروز با درمان دقیق 80 تا 90 درصد افراد مبتلا به لوپوس می توانند انتظار داشته باشند که یک عمر طبیعی داشته باشند. دکتر Olivia Ghaw، استادیار پزشکی، بخش روماتولوژی در دانشکده پزشکی Icahn در کوه سینا، در مصاحبه با Healthline گفت: “ما دریافتیم که با درمان، بیماران لوپوس می توانند طولانی تر زندگی کنند. ” “آنها می توانند با ناتوانی و بیماری کمتری زندگی کنند. ” عود لوپوس معمولا مقداری التهاب ایجاد می کند.