اگر بعد از خوردن ماست دچار نفخ، دل‌درد یا اسهال می‌شوید، ممکن است تصور کنید به ماست یا لبنیات «حساسیت» دارید. اما هر واکنشی به لبنیات به معنای آلرژی نیست. آلرژی به شیر و عدم تحمل لاکتوز دو وضعیت کاملاً متفاوت هستند. آلرژی به شیر یک واکنش سیستم ایمنی به پروتئین‌های شیر است و در برخی افراد می‌تواند واکنشی شدید و حتی تهدیدکننده زندگی ایجاد کند.

در مقابل، عدم تحمل لاکتوز یک مشکل گوارشی است که معمولاً به دلیل کمبود آنزیم لاکتاز و ناتوانی در هضم کامل قند شیر ایجاد می‌شود. تشخیص درست اهمیت زیادی دارد، چون فرد مبتلا به عدم تحمل لاکتوز ممکن است بتواند مقدار مشخصی لبنیات مصرف کند، در حالی که فرد مبتلا به آلرژی واقعی به پروتئین شیر ممکن است نیازمند پرهیز دقیق از محصولات حاوی شیر باشد. آلرژی به ماست چیست؟ در بیشتر موارد، چیزی که به‌عنوان «آلرژی به ماست» شناخته می‌شود، در واقع آلرژی به پروتئین شیر گاو است.

بسیاری از غذاهای صنعتی حاوی رنگ‌ها، نگهدارنده‌ها، شیرین‌کننده‌ها، پایدارکننده‌ها و تقویت‌کننده‌های طعم هستند. در بیشتر افراد، این ترکیبات در مقادیر مجاز مشکلی ایجاد نمی‌کنند؛ اما در برخی افراد ممکن است مصرف یک افزودنی خاص با علائمی مانند کهیر، خارش، مشکلات گوارشی یا تشدید آسم همراه شود. نکته مهم این است که هر واکنش پس از مصرف یک غذای فرآوری‌شده الزاماً «آلرژی» به افزودنی نیست. برخی واکنش‌ها ماهیت آلرژیک دارند و برخی دیگر بیشتر به عدم تحمل یا حساسیت مربوط می‌شوند.

بنابراین، تشخیص دقیق ماده محرک اهمیت زیادی دارد و حذف بی‌دلیل طیف وسیعی از غذاهای فرآوری‌شده معمولاً رویکرد مناسبی نیست. افزودنی‌های غذایی چه موادی هستند؟ افزودنی‌های غذایی برای اهداف مختلفی به محصولات غذایی اضافه می‌شوند؛ از حفظ ماندگاری و جلوگیری از اکسید شدن چربی‌ها گرفته تا ایجاد رنگ، بهبود بافت یا تقویت طعم. از گروه‌های مهم می‌توان به این موارد اشاره کرد: رنگ‌های خوراکی: مانند تارترازین، آناتو و کارمین آنتی‌اکسیدان‌ها: مانند BHA و BHT که از فساد چربی‌ها جلوگیری می‌کنند امولسیفایرها و پایدارکننده‌ها: مانند لسیتین و انواع صمغ‌ها طعم‌دهنده‌ها و تقویت‌کننده‌های طعم: از جمله گلوتامات مونو سدیم یا MSG، برخی ادویه‌ها و شیرین‌کننده‌ها نگهدارنده‌ها: مانند بنزوات‌ها، نیتریت‌ها و ترکیبات سولفیتی وجود یک افزودنی در فهرست مواد تشکیل‌دهنده یک محصول به‌خودی‌خود به معنای مضر بودن آن نیست.

حساسیت به مایع منی یک واکنش آلرژیک نادر است که در پزشکی با عنوان «حساسیت بیش‌ازحد به پلاسمای منی» شناخته می‌شود. در این وضعیت، دستگاه ایمنی فرد ممکن است به برخی پروتئین‌های موجود در مایع منی واکنش نشان دهد و علائمی از تحریک و خارش موضعی تا واکنش‌های شدیدتر ایجاد کند. نکته مهم این است که عامل حساسیت معمولاً خود سلول‌های اسپرم نیستند، بلکه پروتئین‌های موجود در بخش مایع منی هستند. همچنین ممکن است فرد در تماس با مایع منی یک شریک جنسی دچار علائم شود، اما با شریک دیگری چنین واکنشی نداشته باشد؛ زیرا ترکیب پروتئینی و مایعات تشکیل‌دهنده منی در افراد مختلف یکسان نیست.

علائم حساسیت به مایع منی علائم حساسیت معمولاً مدت کوتاهی پس از تماس با مایع منی ظاهر می‌شوند و می‌توانند در محل تماس یا، در موارد نادرتر، در بخش‌های مختلف بدن بروز کنند. شدت علائم نیز از فردی به فرد دیگر متفاوت است و ممکن است در یک فرد فقط تحریک پوستی ایجاد شود، در حالی که فرد دیگری واکنش گسترده‌تری داشته باشد. واکنش‌های موضعی معمولاً در ناحیه تناسلی یا اطراف محل تماس دیده می‌شوند و می‌توانند با التهاب و خارش همراه باشند. برخی از علائم شایع عبارت‌اند از: قرمزی پوست خارش بثورات پوستی کهیر تورم پوست یا بافت‌های اطراف محل تماس احساس سوزش یا تحریک در ناحیه تماس از آنجا که این علائم می‌توانند شبیه بسیاری از مشکلات شایع ناحیه تناسلی باشند، صرف مشاهده خارش یا قرمزی به معنی وجود حساسیت به منی نیست.