شین اسپلینت که با نام سندرم استرس تیبیای میانی نیز شناخته می‌شود، یکی از آسیب‌های شایع در ناحیه ساق پا است که می‌تواند فعالیت‌های ورزشی و روزمره را مختل سازد. این عارضه به ویژه در میان دوندگان و افرادی که فعالیت‌های پرفشار مانند پریدن دارند، رایج است. هدف اصلی از انجام تمرینات شین اسپلینت، افزایش انعطاف‌پذیری، قدرت و پایداری در ساق پا، مچ پا و کف پا است تا حمایت بهتری از عضلات ساق و درشت‌نی به عمل آید. انجام تمرینات کششی و تقویتی، به ویژه برای دوندگانی که مستعد ابتلا به این عارضه هستند یا قبلاً آن را تجربه کرده‌اند، می‌تواند از بروز شین اسپلینت جلوگیری کند.

مؤثرترین تمرینات شامل کشش‌هایی برای افزایش انعطاف‌پذیری در ناحیه ساق و عضلات دوقلو و همچنین تمرینات تقویتی برای ساختار حمایتی عضلات اندام تحتانی است. ضروری است که قبل از شروع هر برنامه ورزشی برای شین اسپلینت، حتماً با یک پزشک یا فیزیوتراپیست مشورت شود تا از ایمنی برنامه اطمینان حاصل گردد. کشش‌هایی برای بهبود انعطاف‌پذیری در شین اسپلینت انجام حرکات کششی برای افرادی که دچار شین اسپلینت هستند یا به دلیل دویدن و سایر فعالیت‌های برخوردی در معرض خطر قرار دارند، بسیار حیاتی است¹. با انجام کشش‌های آرام به مدت ۱۰ دقیقه یا بیشتر، عضلات سفت در ناحیه ساق پا و جلوی درشت‌نی شل می‌شوند.