هیچ عامل واحدی باعث ایجاد اختلالات خوردن نمی‌شود، اما تحقیقات نشان می‌دهند که رسانه‌های اجتماعی ممکن است در برخی موارد یک عامل کمک‌کننده باشند. برخی محتواهای موجود در این پلتفرم‌ها می‌توانند باریکی بیش از حد را ترویج کنند و نگرانی‌های مربوط به تصویر بدنی را تقویت نمایند. اگرچه افراد می‌توانند از رسانه‌های اجتماعی به روش‌های مثبت مانند یافتن جامعه حمایتی و ارتباط با عزیزان استفاده کنند، اما استفاده از آن‌ها می‌تواند به مشکلات سلامت روان، از جمله اختلالات خوردن، منجر شود. ارتباط بین رسانه‌های اجتماعی و اختلالات خوردن چیست؟

اختلالات خوردن شامل الگوهای نامنظم تغذیه‌ای، مانند کم‌خوری یا پرخوری افراطی است و اغلب با نگرانی‌های شدید در مورد وزن و تصویر بدنی همراه است. انواع رایج این اختلالات شامل پرخوری عصبی (Binge Eating Disorder)، بولیمیا نرووزا (Bulimia Nervosa) و بی‌اشتهایی عصبی (Anorexia Nervosa) هستند. محققان تخمین می‌زنند که شیوع جهانی اختلالات خوردن در دهه گذشته به طور قابل توجهی افزایش یافته و از ۳. ۵% به ۷.

اسکلرودرما یک بیماری نادر خودایمنی است که شامل تولید بیش از حد پروتئین کلاژن است و اسکلرودرما خطی معمولاً به صورت یک نوار یا خط از پوست سفت، مومی‌شکل و تغییر رنگ یافته روی پیشانی، بازو یا پا شروع می‌شود. این بیماری می‌تواند هر کسی را تحت تأثیر قرار دهد، اما در کودکان ۶ تا ۱۰ ساله شایع‌تر است و اگر روی اندام‌ها ایجاد شود، می‌تواند بر رشد آن اندام در کودکان تأثیر بگذارد. اگرچه هیچ درمان قطعی برای اسکلرودرما خطی وجود ندارد، اما درمان‌هایی مانند داروهای سرکوب‌کننده سیستم ایمنی، نوردرمانی و درمان‌های حمایتی می‌توانند کیفیت زندگی فرد را بهبود بخشیده و از بروز عوارض جلوگیری کنند. علائم اسکلرودرما خطی بنیاد ملی اسکلرودرما (NSF) اشاره می‌کند که اسکلرودرما خطی به طور معمول به شکل یک نوار یا خط از پوست سفت و مومی‌شکل بر روی پیشانی، گردن، بازو یا پا ظاهر می‌شود.

این سفت شدن پوست به دلیل تولید بیش از حد کلاژن اتفاق می‌افتد و بسته به شدت آن، می‌تواند باعث ناراحتی یا تغییرات ظاهری شود. علائم دیگر این بیماری بسته به بخشی از بدن که تحت تأثیر قرار گرفته است، متفاوت است. به عنوان مثال، ضایعات خطی روی صورت ممکن است علائم دیگری مانند التهاب چشم، مشکلات پلک، مشکلات دندان، سردرد و تشنج ایجاد کنند. همچنین اسکلرودرما خطی بر روی دست یا پا ممکن است حرکت مفصل در اندام آسیب‌دیده را محدود کند و رشد و توسعه اندام در کودکان را دچار اختلال نماید.