پارگی تاندون معمولاً با ارزیابی بالینی قابل تشخیص است. اشعه ایکس و اولتراسوند برای ایجاد یا تایید تشخیص استفاده می شود، اما MRI قطعی ترین اطلاعات را در مورد ماهیت و میزان پارگی ارائه می دهد. اختلالات تاندون شایع است و منجر به ناتوانی قابل توجه، درد، هزینه مراقبت های بهداشتی و کاهش بهره وری می شود[1]. پارگی تاندون ممکن است باعث درد اولیه شدید شود و در صورت عدم درمان منجر به ناتوانی دائمی شود.

بسته به محل و شدت پارگی و ویژگی های بالینی و ناتوانی ناشی از پارگی، مدیریت ممکن است جراحی یا غیرجراحی باشد. بیماران بالای 60 سال بیشتر در معرض آسیب تاندون و در نتیجه پارگی تاندون هستند. افراد جوان تر نیز می توانند در معرض خطر افزایش فعالیت های ورزشی باشند. آسیب تاندون (از جمله پارگی) در بیمارانی که کینولون دریافت می کنند به ندرت گزارش شده است (مانند سیپروفلوکساسین، افلوکساسین، لووفلوکساسین)[2].