خشکی چشم یک وضعیت مزمن است که زمانی رخ می‌دهد که چشمان شما روان‌سازی کافی ندارند و این مشکل می‌تواند ناشی از عوامل مختلفی مانند بیماری‌های چشمی، بیماری‌های خودایمنی، آلرژی‌ها، تغییرات هورمونی، کمبود ویتامین A و ـ نکته‌ای که ممکن است شما را شگفت‌زده کند ـ تداخلات دارویی باشد[1]. بسیاری از داروهای نسخه‌ای و بدون نسخه می‌توانند خطر ابتلا به سندرم خشکی چشم را افزایش دهند، چه از طریق تأثیر مستقیم بر ساختار چشم و چه از طریق ایجاد تغییرات فیزیولوژیکی که به‌صورت غیرمستقیم عملکرد طبیعی چشم را مختل می‌کنند. Marc Tran/Stocksy اگر دچار خشکی چشم شده‌اید، کشف اینکه یکی از داروهای مصرفی شما عامل آن است می‌تواند نخستین گام در مسیر رهایی از علائمی مانند سوزش، قرمزی، درد، حساسیت به نور و سایر نشانه‌های آزاردهنده باشد. شناسایی داروی مسبب به پزشک کمک می‌کند تا درمان مناسب‌تری برای شما در نظر بگیرد.

آنتی‌هیستامین‌ها برای تسکین آلرژی آنتی‌هیستامین‌ها میزان هیستامین، که نوعی پیام‌رسان شیمیایی در سیستم ایمنی است، را کاهش می‌دهند و با این کار به کاهش علائم آلرژی کمک می‌کنند. اما این داروها می‌توانند “فیلم اشکی” ـ ترکیبی از روغن، آب و مخاط که سطح چشم را می‌پوشاند ـ را خشک کنند[2]. آنتی‌هیستامین‌ها از دو طریق در تولید اشک اختلال ایجاد می‌کنند: نخست با مسدود کردن گیرنده‌هایی که ترشح مایعات در چشم را تنظیم می‌کنند[3]، و دوم با قطع سیگنال‌های عصبی مورد نیاز برای تولید مقادیر مناسب آب و چربی که در نهایت منجر به کاهش اشک و پایین آمدن کیفیت فیلم اشکی می‌شود[4]. نمونه‌هایی از آنتی‌هیستامین‌هایی که ممکن است باعث خشکی چشم شوند عبارت‌اند از[3]: دیفن‌هیدرامین (Benadryl) لوراتادین (Claritin) ستیریزین (Zyrtec) فکسوفنادین (Allegra) قطره‌های چشمی برخی قطره‌های چشمی حاوی مواد نگهدارنده هستند که به‌طور متناقض می‌توانند باعث خشکی چشم شوند و حتی به سطح چشم آسیب برسانند[5].