در عصر حاضر، پارادایم سلامتی دچار یک تغییر جهت نگران‌کننده شده است. ما در دورانی زندگی می‌کنیم که شبکه‌های اجتماعی، استانداردهای زیبایی را بازتعریف کرده‌اند؛ اندام‌های تراشیده، عضلات برجسته و درصدهای چربی پایین، به نمادهای موفقیت تبدیل شده‌اند. این فشار روانی باعث شده است تا خیل عظیمی از جوانان و میانسالان، بدون داشتن زیرساخت‌های دانش فیزیولوژیک، به سمت رژیم‌های غذایی حذف‌گرا (Elimination Diets) و برنامه‌های تمرینی سنگین هجوم ببرند. اما بدن انسان، یک ماشین مکانیکی ساده نیست که بتوان با فرمول‌های ریاضیِ “کالری ورودی منهای کالری خروجی” یا “افزایش وزنه برابر با عضله” با آن رفتار کرد.

بدن یک سیستم بیولوژیک پیچیده با هزاران مکانیسم هومئوستاتیک (تعادل‌بخشی) است. وقتی ما با شدت و سرعت بالا سعی در تغییر فرم بدن داریم، سیستم‌های داخلی دچار شوک می‌شوند. یکی از قربانیان خاموش این جنگ تن‌به‌تن با چربی و عضله، سیستم گوارش تحتانی و ناحیه آنورکتال (Anorectal) است. متاسفانه، صحبت در مورد بیماری‌های مقعدی هنوز در بسیاری از فرهنگ‌ها تابو محسوب می‌شود و همین سکوت، باعث شده تا بسیاری از ورزشکاران آماتور و حرفه‌ای، در حالی که در ظاهر بدنی سالم دارند، در خفا با دردهای مزمن و عفونت‌های پیچیده دست‌وپنج نرم کنند.