چربی اضافی شکم نه تنها بر ظاهر تأثیر می‌گذارد، بلکه خطر ابتلا به برخی بیماری‌های مزمن مانند دیابت نوع ۲ و بیماری‌های قلبی را نیز افزایش می‌دهد. با این حال، کاهش هدفمند چربی فقط در یک ناحیه بدن یا به‌اصطلاح Spot Reduction، با شواهد علمی قوی پشتیبانی نمی‌شود. با این حال، انجام تمرینات خاص و رویکردهای علمی به ورزش می‌تواند به کاهش چربی کل بدن و در نتیجه کاهش چربی شکم کمک کند. آیا واقعاً می‌توان با ورزش چربی شکم را کاهش داد؟

مطالعات متعدد نشان داده‌اند که تمرینات هوازی (Aerobic) و تمرینات اینتروال با شدت بالا (HIIT) در کاهش هم چربی احشایی (چربی عمیق اطراف اندام‌ها) و هم چربی زیرپوستی بسیار مؤثر هستند. به گفته «جاش شلاتمن»، مربی رسمی تمرینات قدرتی و تناسب اندام: «برای از دست دادن چربی، باید بدن در شرایط کسری کالری قرار گیرد، یعنی کالری سوزانده‌شده بیشتر از کالری مصرفی باشد. تمرینات ورزشی در کنار محدودیت کالری، بهترین ترکیب برای سوزاندن چربی به‌ویژه در ناحیه شکم است. » ژنتیک نیز نقش مهمی در محل و سرعت کاهش چربی ایفا می‌کند.

تمرین روی تردمیل، چه دویدن و چه پیاده‌روی، فشار قابل‌توجهی به مفاصل تحمل‌کننده وزن وارد می‌کند. طبق گزارش Hinge Health، این فشار می‌تواند به بروز درد لگن از طریق مکانیسم‌های مختلف منجر شود. در بسیاری از موارد، استراحت، استفاده از کمپرس سرد و داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی می‌توانند درد را کاهش دهند. با این حال، در موارد جدی‌تر ممکن است فیزیوتراپی، تزریق‌های ضدالتهابی یا حتی جراحی لازم باشد.

آسیب‌های لگنی مرتبط با تردمیل بر اساس گزارش Harvard Health Publishing، آسیب‌های عضلانی ناشی از استفاده بیش‌ازحد و تندینیت از جمله علل شایع درد لگن پس از تمرین روی تردمیل هستند. آکادمی جراحان ارتوپدی آمریکا نیز کشیدگی‌های عضلانی را به‌عنوان یکی دیگر از علل مهم معرفی می‌کند. همچنین تردمیل می‌تواند شرایطی مانند بورسیت، آرتریت یا سندرم گیر افتادگی مفصل لگن (FAI) را تشدید کند که ممکن است پیش از این بدون علامت بوده باشند. تندینیت لگن بر اساس گزارش Disc Sports & Spine Center، استفاده مکرر از تاندون‌ها، به‌ویژه تاندون ایلیوپسواس، عامل اصلی تندینیت لگن است.