انار سرشار از ترکیبات گیاهی مختلف، به‌ویژه پلی‌فنول‌ها، است و به همین دلیل مورد توجه پژوهش‌های مرتبط با التهاب، استرس اکسیداتیو و سلامت متابولیک قرار گرفته است. برخی مطالعات نشان داده‌اند که مصرف منظم انار یا آب انار ممکن است به کاهش برخی شاخص‌های آسیب کبدی و بهبود عوامل متابولیکی مرتبط با کبد کمک کند. با این حال، انار درمان بیماری‌های کبدی نیست و اثرات مشاهده‌شده در مطالعات به نوع مصرف، مقدار دریافت و وضعیت سلامت فرد بستگی دارد. ۱.

انار ممکن است التهاب کبد را کاهش دهد کبد در پردازش مواد غذایی و بسیاری از فرایندهای متابولیک بدن نقش دارد. عواملی مانند الگوی غذایی نامناسب، مصرف بیش از حد الکل و اختلالات متابولیک از جمله افزایش قند و چربی خون می‌توانند با التهاب و آسیب کبدی همراه باشند. انار حاوی پلی‌فنول‌هایی با فعالیت آنتی‌اکسیدانی و ضدالتهابی است. یکی از مهم‌ترین این ترکیبات پونیکالاژین‌ها (Punicalagins) هستند که در آب انار و بخش‌های داخلی میوه، از جمله قسمت سفیدرنگ اطراف دانه‌ها، غلظت بالایی دارند.

فیبر غذایی فقط برای پیشگیری از یبوست اهمیت ندارد؛ بخشی از آن در روده تخمیر می‌شود و می‌تواند به‌عنوان منبع غذایی برای برخی باکتری‌های مفید میکروبیوم عمل کند. این بخش از فیبرها که خاصیت پری‌بیوتیکی دارند، با حمایت از میکروبیوم روده می‌توانند به عملکرد بهتر دستگاه گوارش و سلامت عمومی کمک کنند. سیب، موز، گلابی، تمشک و پرتقال از جمله میوه‌هایی هستند که انواع مختلفی از فیبر را در خود جای داده‌اند. مصرف میوه به شکل کامل و تازه معمولاً بهترین روش برای دریافت هم‌زمان فیبر، ویتامین‌ها و سایر ترکیبات مفید آن است.

پری‌بیوتیک چیست و چرا برای روده اهمیت دارد؟ پری‌بیوتیک‌ها نوعی از ترکیبات غذایی، عمدتاً برخی انواع فیبر، هستند که به‌طور کامل در دستگاه گوارش هضم و جذب نمی‌شوند و به روده بزرگ می‌رسند. در آنجا برخی باکتری‌های روده آنها را تخمیر کرده و از آنها استفاده می‌کنند. تنوع در منابع گیاهی اهمیت دارد، زیرا انواع مختلف میوه‌ها و سبزیجات، فیبرهای متفاوتی در اختیار بدن قرار می‌دهند.