اسکیزوفرنی

در حال حاضر هیچ روش قطعی برای پیشگیری از اسکیزوفرنی وجود ندارد. با این حال، برخی اقدامات می‌توانند خطر ابتلا به این بیماری را کاهش دهند. تحقیقات بیشتری لازم است تا علت دقیق اسکیزوفرنی مشخص شود. متخصصان مراقبت‌های بهداشتی معتقدند که این بیماری ممکن است ناشی از ترکیبی از عوامل ژنتیکی، جسمی، محیطی و روانی-اجتماعی باشد.

این بدان معناست که برخی افراد ممکن است در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به این بیماری باشند. افراد نمی‌توانند عواملی مانند ژنتیک خود را تغییر دهند. عواملی که ممکن است قابل تغییر باشند مصرف کانابیس یا محصولات حاوی THC (تتراهیدروکانابینول): استفاده از این مواد ممکن است خطر ابتلا به اسکیزوفرنی را افزایش دهد. انزوا اجتماعی: مطالعات نشان می‌دهد که انزوا اجتماعی می‌تواند خطر روان‌پریشی را افزایش دهد.

DSM-5 دیگر زیردسته‌های اسکیزوفرنی را به‌عنوان دسته‌های تشخیصی مجزا به رسمیت نمی‌شناسد. با این حال، پنج زیرگونه کلاسیک (پارانوئید، هبفرنیک، نامتمایز، باقی‌مانده و کاتاتونیک) همچنان می‌توانند به‌عنوان مشخص‌کننده‌هایی مفید در برنامه‌ریزی درمانی استفاده شوند. در ایالات متحده، حدود ۱٪ از مردم به اسکیزوفرنی مبتلا هستند. مردان معمولاً در اواخر نوجوانی تا اوایل دهه ۲۰ زندگی تشخیص می‌گیرند، در حالی که زنان معمولاً در اواخر دهه ۲۰ تا اوایل دهه ۳۰ زندگی با این تشخیص روبه‌رو می‌شوند.

اسکیزوفرنی در کودکان وقتی اسکیزوفرنی در کودکان رخ می‌دهد (که اتفاقی نادر است)، علائم در کودکان بزرگ‌تر و نوجوانان می‌تواند شامل کناره‌گیری اجتماعی، اختلالات خواب، افت عملکرد تحصیلی، تحریک‌پذیری، رفتارهای نامنظم و مصرف مواد باشد. درک و شناسایی این علائم در سنین پایین اهمیت زیادی دارد، چرا که ممکن است با اختلالات تکاملی دیگر اشتباه گرفته شوند و تشخیص به‌موقع می‌تواند بر روند درمان و کیفیت زندگی آینده اثرگذار باشد. اسکیزوفرنی چیست؟ اسکیزوفرنی یک اختلال مزمن سلامت روان است که بر جنبه‌های مختلف عملکرد روانی اثر می‌گذارد، از جمله: احساساتتوانایی اندیشیدن منطقی و شفافتوانایی تعامل و برقراری ارتباط با دیگران طبق گزارش «اتحاد ملی بیماری روانی» (NAMI)، تحقیقات نشان می‌دهد که اسکیزوفرنی تقریباً بر ۱٪ از افراد در ایالات متحده تأثیر می‌گذارد.