فلبولیت‌های لگنی (Pelvic Phleboliths) رسوبات کوچک کلسیمی هستند که در دیوارهٔ وریدهای ناحیهٔ لگن تشکیل می‌شوند. نام این عارضه از دو واژهٔ یونانی-لاتین phlebo (به معنای ورید) و lith (به معنای سنگ) گرفته شده است. این رسوبات معمولاً بی‌ضرر، بدون علامت و شایع هستند؛ به‌طوری‌که در بیش از ۷۰–۸۰ درصد بزرگسالان بالای ۴۰ سال در تصاویر رادیولوژی دیده می‌شوند. ناحیهٔ لگن شامل استخوان‌های لگن، مثانه، رحم و تخمدان‌ها (در زنان)، پروستات (در مردان)، بخش انتهایی روده بزرگ و شبکهٔ گسترده‌ای از وریدها است.
در عکس‌های رادیوگرافی ساده یا سی‌تی‌اسکن، فلبولیت‌ها به صورت لکه‌های گرد یا بیضی‌شکل سفید و روشن با حاشیهٔ صاف و گاهی مرکز شفاف (لوسنت) دیده می‌شوند و به‌راحتی از سنگ‌های حالب یا مثانه قابل تمایز هستند. علل ایجاد فلبولیت لگنی فلبولیت‌ها معمولاً از لخته‌های خونی قدیمی (ترومبوز وریدی) که به‌تدریج کلسیفیه می‌شوند، به وجود می‌آیند. عوامل مؤثر عبارتند از: افزایش فشار داخل وریدی لگن ناشی از زور زدن مزمن (یبوست طولانی‌مدت، سرفه‌های شدید و مزمن) رژیم غذایی کم‌فیبر که منجر به یبوست، افزایش فشار داخل روده‌ای و در نتیجه فشار بر وریدهای لگنی می‌شود بیماری‌های دیورتیکولی کولون (شایع در کشورهای غربی به دلیل مصرف کم فیبر) ترومبوز وریدهای لگنی در گذشته (حتی بدون علامت) برخی سندرم‌های مادرزادی عروقی مانند سندرم کلیپل-ترنونی-وبِر (Klippel-Trénaunay-Weber) بیماری‌های کبدی پیشرفته و پرفشاری ورید پورت که باعث واریس وریدهای داخل شکمی و لگنی می‌شود بارداری‌های مکرر و فشار طولانی‌مدت رحم بر وریدهای ایلیاک مطالعات اپیدمیولوژیک نشان می‌دهند که شیوع فلبولیت در کشورهای با رژیم غذایی پر فیبر (آفریقا و بخش‌هایی از آسیا) به‌طور قابل‌توجهی کمتر از کشورهای غربی است؛ این موضوع ارتباط مستقیم رژیم کم‌فیبر و یبوست مزمن را با تشکیل فلبولیت تأیید می‌کند. شکل، اندازه و ویژگی‌های رادیولوژیک شکل: معمولاً گرد، بیضی یا لوله‌ای اندازه: از چند میلی‌متر تا حدود ۱/۵ سانتی‌متر ویژگی خاص: حاشیه صاف و گاهی مرکز شفاف (به دلیل کلسیفیکاسیون لایه‌لایه) محل شایع: اطراف وریدهای ایلیاک داخلی، نزدیک مثانه و پروستات پیش‌آگهی و اهمیت بالینی در اکثر موارد، فلبولیت‌های لگنی کاملاً خوش‌خیم و بدون نیاز به درمان هستند.
