پیری تخمدان، سن زیستی و نشانگرهای اپیژنتیک
پیری تخمدان فرایندی پیچیده و چندلایه است که فراتر از افزایش عددی سن تقویمی عمل میکند و ظرفیت باروری زنان را بهتدریج کاهش میدهد. امروزه با بهرهگیری از ساعتهای اپیژنتیک مبتنی بر الگوهای متیلاسیون دیانای، میتوان سن زیستی تخمدان را بر اساس تغییرات مولکولی و تأثیر استرسهای محیطی ارزیابی کرد. ساعتهای اپیژنتیک چارچوبی مولکولی برای سنجش سن زیستی تخمدان فراهم میکنند و الگوهای متیلاسیون دیانای را با شاخصهای شناختهشده پیری تولیدمثل ترکیب میکنند. اگرچه این ابزارها در پیشبینی پیامدهایی مانند موفقیت لقاح آزمایشگاهی ارزش متوسطی نشان دادهاند، اما در حال حاضر بیشتر بهعنوان ابزار پژوهشی مکمل کاربرد دارند و جایگزین تشخیصهای بالینی مستقل محسوب نمیشوند.
درک مفهوم پیری تخمدان سن تقویمی سالها بهعنوان مهمترین عامل تعیینکننده باروری زنان شناخته میشد، اما سن زیستی تخمدان میتواند تصویر دقیقتری از وضعیت واقعی بافت تولیدمثلی ارائه دهد. این سن زیستی تأثیر تجمعی استرس اکسیداتیو، مواجهههای محیطی و تغییرات متابولیک را بر عملکرد تخمدان و توان باروری منعکس میکند. پیری زیستی تخمدان مجموعهای از نشانههای مولکولی را در بر میگیرد که شامل اختلال عملکرد میتوکندری، کوتاهشدن تلومرها، ناپایداری ژنومی، کاهش توان ترمیم دیانای، التهاب مزمن و رانش اپیژنتیک است. این تغییرات اغلب پیش از آنکه کاهش ذخیره تخمدانی در آزمایشهای بالینی آشکار شود، در سطح سلولی آغاز میشوند.
