دوپامین

حدود یک میلیون آمریکایی با بیماری پارکینسون زندگی می کنند، که بیشتر از تعداد افرادی است که مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس، دیستروفی عضلانی و بیماری لو گهریگ هستند. اگرچه هیچ درمان یا علت شناخته شده ای برای این بیماری وجود ندارد، تحقیقات اخیر شواهد دلگرم کننده ای را کشف کرده است که بینش بیشتری در مورد این بیماری و نحوه درمان آن به ما ارائه می دهد. علت بیماری پارکینسون با توجه به پیچیدگی بیماری پارکینسون، علت آن هنوز مشخص نشده است. با این حال، ما می دانیم که این نتیجه از یک تعامل پیچیده بین عوامل ژنتیکی و محیطی است که بر فرآیندهای سلولی متعدد تأثیر می گذارد.

به طور کلی، به نظر می رسد اکثر مسائلی که توسط افراد مبتلا به پارکینسون تجربه می شود، ناشی از آسیب سلول های عصبی و مرگ سلولی در نتیجه اختلال عملکرد میتوکندری و آسیب اکسیداتیو باشد. به طور خاص، اختلال عملکرد میتوکندری و آسیب اکسیداتیو باعث از بین رفتن سلول‌های تولیدکننده دوپامین در ماده سیاه، بخشی از مغز که نقشی حیاتی در رفتار و حرکت پاداش‌جویی دارد، می‌شود. از آنجایی که سلول‌های تولیدکننده دوپامین همچنان آسیب می‌بینند، فرد بسیاری از علائم رایج بیماری پارکینسون را تجربه می‌کند، مانند: لرزش سفتی کندی حرکت عدم انگیزه خستگی اختلال شناختی افسردگی درد این بیماری معمولاً پس از مشاهده اولین علائم حرکتی (مثلاً لرزش، سفتی عضلانی و کاهش سرعت حرکت) تشخیص داده می شود. با پیشرفت بیماری (10 یا بیشتر سال بعد)، علائم غیرحرکتی دردسرسازتر از علائم حرکتی می شوند زیرا عملکرد شناختی و اراده بیمار برای زندگی بدتر می شود.