سرطان پوست

استفاده روزانه از ضدآفتاب یکی از مؤثرترین راه‌ها برای کاهش آسیب ناشی از نور خورشید و خطر ابتلا به سرطان پوست است. بااین‌حال، حتی اگر مرتب ضدآفتاب بزنید، اشتباهاتی مانند استفاده از مقدار کم، تمدید نکردن یا نادیده گرفتن روزهای ابری می‌تواند میزان محافظت واقعی پوست را کاهش دهد. اشتباه اول: استفاده از مقدار کافی ضدآفتاب بسیاری از افراد تنها حدود یک‌چهارم تا نصف مقدار توصیه‌شده ضدآفتاب استفاده می‌کنند و همین مسئله می‌تواند محافظت واقعی پوست را کاهش دهد. برای یک بزرگسال متوسط، حدود ۳۰ میلی‌لیتر ضدآفتاب برای پوشاندن بخش‌های در معرض نور بدن لازم است که تقریباً معادل مقدار یک لیوان کوچک شات است.

مقدار موردنیاز بسته به اندازه بدن و میزان پوست در معرض نور متفاوت است و افراد بزرگ‌تر ممکن است به مقدار بیشتری نیاز داشته باشند. برای صورت نیز استفاده از حدود ۵ میلی‌لیتر ضدآفتاب توصیه می‌شود و استفاده از مقدار کمتر می‌تواند سطح محافظت مورد انتظار را کاهش دهد. نکته کاربردی: اگر ضدآفتاب را خیلی نازک و در حد یک لایه بسیار کم روی پوست پخش می‌کنید، احتمالاً مقدار کافی استفاده نکرده‌اید. اشتباه دوم: تمدید نکردن ضدآفتاب ضدآفتاب با گذشت زمان و در اثر تماس با عرق، آب، حوله و فعالیت روزانه می‌تواند از روی پوست پاک یا اثر آن کاهش پیدا کند.

قرار گرفتن در معرض نور خورشید برای سلامت انسان مزایا و معایبی دارد. نور خورشید می‌تواند به تولید ویتامین دی، بهبود خلق‌وخو و تنظیم خواب کمک کند، اما همین نور حاوی اشعه فرابنفش است که در صورت تماس بیش از حد، به سلول‌های پوست آسیب می‌رساند و خطر پیری زودرس و سرطان پوست را افزایش می‌دهد. بسیاری از افراد تصور می‌کنند آسیب آفتاب فقط زمانی رخ می‌دهد که پوست دچار سوختگی واضح شود، اما فرآیندهای آسیب سلولی می‌توانند خیلی زودتر آغاز شوند. برای بیشتر افراد، بدون استفاده از ضدآفتاب یا سایر روش‌های محافظتی، آسیب ناشی از نور خورشید ممکن است تنها پس از حدود ۱۵ دقیقه قرار گرفتن در معرض آفتاب شروع شود.

البته این زمان برای همه یکسان نیست و عواملی مانند نوع پوست، شدت اشعه فرابنفش، زمان روز، موقعیت جغرافیایی و ارتفاع محل زندگی می‌توانند سرعت آسیب را تغییر دهند. آسیب پوستی ناشی از آفتاب با چه سرعتی شروع می‌شود؟ به‌طور کلی، پوست می‌تواند در مدت کوتاهی پس از تماس بدون محافظت با نور خورشید دچار آسیب شود. حتی مقادیر کمتر از آستانه‌ای که باعث ایجاد آفتاب‌سوختگی می‌شود نیز می‌توانند به ماده ژنتیکی سلول‌های پوست آسیب وارد کنند.

خارش پوست سر و ریزش مو دو مشکل شایع هستند که گاهی به‌صورت همزمان بروز می‌کنند و می‌توانند نگرانی زیادی ایجاد کنند. از شوره سر و استرس گرفته تا بیماری‌های پوستی، عفونت‌های قارچی و اختلالات خودایمنی، عوامل متعددی می‌توانند در ایجاد این علائم نقش داشته باشند. در برخی موارد، خارش و ریزش مو به یک بیماری مشترک مرتبط هستند و در موارد دیگر، خاراندن مداوم پوست سر باعث آسیب به فولیکول‌های مو و تشدید ریزش می‌شود. شناخت علت اصلی این علائم اولین قدم برای انتخاب درمان مناسب و جلوگیری از پیشرفت مشکل است.

نکات کلیدی خارش پوست سر و ریزش مو اغلب به یکدیگر مرتبط هستند. بیماری‌هایی مانند پسوریازیس پوست سر، آلوپسی و عفونت قارچی می‌توانند هر دو علامت را ایجاد کنند. خاراندن شدید و مداوم پوست سر ممکن است به شکستگی موها و تشدید ریزش منجر شود. تشخیص دقیق علت زمینه‌ای برای انتخاب درمان مؤثر ضروری است.