شکم

داشتن وزن یا شاخص توده بدنی در محدوده طبیعی لزوماً به معنای برخورداری از سلامت متابولیک مطلوب نیست. ممکن است فرد از نظر ظاهری وزن مناسبی داشته باشد، اما هم‌زمان با مشکلاتی مانند مقاومت به انسولین، چربی احشایی بالا، کبد چرب، فشارخون بالا یا اختلالات چربی خون مواجه باشد. این وضعیت اهمیت زیادی دارد، زیرا وزن بدن تنها یکی از شاخص‌های سلامت است و نمی‌تواند به‌تنهایی وضعیت متابولیک فرد را مشخص کند. ترکیب بدن، محل تجمع چربی، نتایج آزمایش‌های خون، سطح فعالیت بدنی، کیفیت خواب و سایر عوامل سبک زندگی تصویر دقیق‌تری از سلامت فرد ارائه می‌کنند.

وزن طبیعی همیشه به معنای سلامت نیست اصطلاح «وزن طبیعی اما از نظر متابولیک ناسالم» به شرایطی اشاره دارد که فرد با وجود داشتن شاخص توده بدنی طبیعی، تعدادی از عوامل خطر متابولیک را در خود دارد. در این وضعیت، بدن ممکن است در پردازش و ذخیره انرژی عملکرد مطلوبی نداشته باشد، حتی اگر عدد وزن روی ترازو طبیعی به نظر برسد. افراد دارای این وضعیت ممکن است چربی احشایی بیشتری در ناحیه شکم، چربی کمتر در اندام‌های تحتانی، کبد چرب و تغییراتی در نحوه ذخیره و مصرف چربی داشته باشند. سن، جنسیت، ژنتیک و عوامل مرتبط با سبک زندگی همگی می‌توانند بر وضعیت متابولیک فرد اثر بگذارند.

خیلی‌ها فکر می‌کنند کافی است وزن کم کنند تا کمرشان هم باریک شود، اما بعد از مدتی می‌بینند که نسبتا لاغری شدند، اما هنوز شکم و پهلو دارند. حقیقت این است که اندازه دور کمر قانون خودش را دارد و الزاماً با لاغر شدن کل بدن همراه نیست. اینجا حرف بر سر یک رژیم سخت‌گیرانه یا ساعت‌ها تمرین نیست؛ بلکه باید بدانید بدن شما دقیقاً به چه چیزی واکنش می‌دهد و کدام عادت روزانه بی‌سروصدا کمرتان را پهن نگه داشته است. باریک کردن کمر شدنی است، به شرطی که از همان نقطه درست شروع کنید، نه از تصورات رایج و اشتباه.

چرا با وجود کاهش وزن زیاد هنوز اما شکم و پهلو داریم؟ خیلی پیش می‌آید که وزن آدم چند کیلو پایین می‌آید، صورت و دست و پا لاغرتر می‌شوند، اما شکم و پهلو سرجایشان می‌مانند. دلیلش این است که بدن چربی را از همه‌جا به یک اندازه آب نمی‌کند و معمولاً شکم و پهلو آخرین جایی هستند که خالی می‌شوند. گاهی هم مشکل اصلاً چربی نیست؛ نفخ، یبوست یا ضعیف بودن عضلات شکم باعث می‌شود این ناحیه بیرون‌زده به نظر برسد.