ماری‌جوانا

سندرم دراوت یکی از نادرترین و شدیدترین انواع صرع دوران کودکی است که معمولاً در سال اول زندگی با بروز اولین تشنج‌ها خود را نشان می‌دهد. این بیماری ماهیتی ژنتیکی دارد، اما اغلب به‌صورت ارثی منتقل نمی‌شود. اگرچه تاکنون درمان قطعی برای سندرم دراوت شناسایی نشده، اما رویکردهای درمانی موجود می‌توانند شدت و تعداد تشنج‌ها و همچنین عوارض خطرناک آن را به‌طور قابل‌توجهی کاهش دهند. پیشگیری از تشنج‌ها در سندرم دراوت بسیاری از تشنج‌های مرتبط با سندرم دراوت به محرک‌های مشخصی وابسته هستند.

شناسایی و کنترل این محرک‌ها نقش مهمی در مدیریت بیماری دارد. محرک‌های شایع تشنج در این بیماران شامل موارد زیر است: تب، که باید سریعاً با داروهای تب‌بر مناسب کنترل شود گرم شدن بیش‌ازحد بدن، به‌ویژه در حمام‌های داغ یا فعالیت بدنی شدید تغییرات ناگهانی دما، چه گرما و چه سرما نورهای چشمک‌زن یا محرک‌های بصری قوی الگوهای تصویری با کنتراست بالا مانند خطوط راه‌راه استرس یا هیجان شدید واکسیناسیون، که در برخی موارد نیازمند مصرف پیشگیرانه داروی تب‌بر است کنترل دقیق این عوامل می‌تواند دفعات تشنج را کاهش داده و خطر بروز تشنج‌های طولانی و تهدیدکننده حیات را کم کند. داروهای خط اول در درمان سندرم دراوت در مراحل ابتدایی بیماری، معمولاً از داروهای ضدتشنج پایه استفاده می‌شود، اما این داروها اغلب به‌تنهایی کافی نیستند. والپروات والپروات یکی از داروهای رایج در کنترل تشنج است که در بخشی از بیماران باعث کاهش قابل‌توجه تعداد تشنج‌ها می‌شود.

پژوهش‌های جدید نشان می‌دهند که برای بسیاری از کاربردهای رایج کانابیس پزشکی، شواهد علمی قوی و قابل‌اتکا وجود ندارد. اگرچه شواهد تجربی و گزارش‌های شخصی زیادی درباره فواید آن مطرح می‌شود، اما داده‌های بالینی معتبر اغلب ناکافی هستند؛ موضوعی که تا حدی به محدودیت‌های قانونی و دشواری انجام مطالعات گسترده و کنترل‌شده روی کانابیس بازمی‌گردد. علاوه بر این، برخی یافته‌ها حاکی از خطرات احتمالی مصرف طولانی‌مدت کانابیس پزشکی هستند. بسیاری از افراد برای کنترل درد یا کاهش علائم بیماری‌های مزمن به کانابیس پزشکی روی می‌آورند، اما پژوهش‌های جدید این پرسش را مطرح می‌کنند که آیا این ماده واقعاً آن‌قدر که تصور می‌شود مؤثر است یا خیر.

یافته‌های جدید علمی چه می‌گویند؟ بررسی جدیدی که در مجله معتبر JAMA منتشر شده نشان می‌دهد شواهد علمی برای حمایت از مصرف کانابیس و ترکیبات کانابینوئیدی در بیشتر کاربردهای پزشکی ناکافی است. نویسندگان این بررسی تأکید می‌کنند که فقط برخی محصولات کانابینوئیدی دارویی با درجه دارویی که تأییدیه سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) را دارند، توانسته‌اند فواید بالینی مشخص و اثبات‌شده‌ای نشان دهند. دکتر مایکل هسو، استاد بالینی علوم سلامت در دانشکده روان‌پزشکی و علوم رفتاری دانشگاه UCLA و نویسنده اول این مقاله، در بیانیه‌ای اعلام کرد که بسیاری از مردم تصور می‌کنند کانابیس فواید درمانی قابل‌اعتمادی دارد، اما شواهد علمی جدید این باور عمومی را تأیید نمی‌کند.

ااختلال استفراغی مرتبط با مصرف مزمن ماری‌جوانا، که به صورت عامیانه با عنوان “اسکرومیتینگ” (Scromiting) شناخته می‌شود، در سراسر ایالات متحده رو به افزایش است. یک تحلیل ملی جدید نشان می‌دهد که موارد سندرم هایپرامزیس کانابینوئیدی (CHS) از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۲ به میزان پنج برابر افزایش یافته است. این افزایش چشمگیر به ویژه در میان بزرگسالان جوان مشاهده شده است. این روند نگران‌کننده، سؤالات فوری را برای بیماران و ارائه‌دهندگان خدمات درمانی درباره نحوه تشخیص زودهنگام علائم و کاهش ریسک مطرح می‌سازد.

این امر با توجه به رایج‌تر شدن مصرف ماری‌جوانا، فوریت بیشتری پیدا کرده است. سندرم هایپرامزیس کانابینوئیدی (CHS) در حال صعود در یک تحلیل گذشته‌نگر و جامع از مراجعات بخش اورژانس، محققان دریافتند که موارد ابتلا به سندرم هایپرامزیس کانابینوئیدی (CHS) بین سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۲ به شکلی چشمگیر افزایش یافته است¹. اوج این افزایش نیز در دوران همه‌گیری کووید-۱۹ مشاهده شد. نتایج این یافته‌ها اخیراً در مجله JAMA Network Open منتشر شده است.