نمک

نمک یکی از قدیمی‌ترین روش‌های نگهداری مواد غذایی است و هنوز هم در محصولاتی مانند گوشت‌های فرآوری‌شده، ماهی، ترشی‌ها و برخی غذاهای تخمیری کاربرد دارد. اما اینکه یک ماده غذایی شور است، لزوماً به این معنا نیست که در برابر فساد یا مسمومیت غذایی کاملاً ایمن است. نمک با کاهش آب قابل‌دسترس برای میکروب‌ها و ایجاد شرایط نامناسب برای رشد بسیاری از آنها، ماندگاری غذا را افزایش می‌دهد. با این حال، میزان نمک موردنیاز برای مهار رشد میکروبی می‌تواند بسیار بیشتر از مقدار موجود در بسیاری از غذاهای روزمره باشد.

نمک چگونه از فساد غذا جلوگیری می‌کند؟ نمک عمدتاً از دو مسیر به حفظ مواد غذایی کمک می‌کند: کاهش آب و ایجاد فشار اسمزی نامناسب برای میکروب‌ها. ۱. خارج کردن آب از غذا نمک از طریق فرایندی به نام «اسمز» آب را از مواد غذایی خارج می‌کند.

احتباس آب یا ادم زمانی اتفاق می‌افتد که مقدار بیشتری از مایع در بافت‌های بدن تجمع پیدا کند و باعث تورم شود. این حالت گاهی پس از مصرف یک وعده غذایی شور، نشستن طولانی‌مدت یا تغییرات هورمونی ایجاد می‌شود و معمولاً موقتی است؛ اما در برخی موارد می‌تواند نشانه بیماری‌های مهمی مانند مشکلات قلبی، کلیوی یا کبدی باشد. به همین دلیل، برای کاهش ورم نباید همیشه به دنبال یک «روش دفع آب» بود. مهم‌تر از آن، پیدا کردن علت تجمع مایع است.

مهم‌ترین علل احتباس آب در بدن مصرف زیاد نمک یکی از شایع‌ترین عوامل افزایش موقت آب بدن، مصرف زیاد سدیم است. وقتی سدیم دریافتی افزایش پیدا می‌کند، بدن برای حفظ تعادل غلظت سدیم، آب بیشتری نگه می‌دارد و در نتیجه ممکن است تورم ایجاد شود. بخش قابل‌توجهی از سدیم رژیم غذایی نه از نمکدان، بلکه از غذاهای فرآوری‌شده، کنسروها، فست‌فودها، غذاهای رستورانی، سوسیس و کالباس، انواع تنقلات شور و برخی سس‌ها تأمین می‌شود. برای بزرگسالان سالم، دریافت سدیم معمولاً نباید از ۲۳۰۰ میلی‌گرم در روز بیشتر شود.