ویتامین B-12

مطلب برجسته مصرف همزمان ویتامین ب دوازده و آهن؛ چه فوایدی برای بدن دارد؟

نویسنده: دکتر فرزاد روشن ضمیر | تاریخ: ۱ تیر ۱۴۰۵

آهن و ویتامین ب دوازده از مهم‌ترین ریزمغذی‌های موردنیاز بدن هستند که نقش حیاتی در تولید گلبول‌های قرمز، انتقال اکسیژن، عملکرد سیستم عصبی و حفظ سطح انرژی دارند. کمبود هر یک از این دو ماده مغذی می‌تواند منجر به خستگی، ضعف، کاهش تمرکز و انواع کم‌خونی شود. بسیاری از افراد به‌ویژه زنان، سالمندان، گیاهخواران و مبتلایان به برخی بیماری‌های گوارشی ممکن است به‌طور هم‌زمان در معرض کمبود آهن و ویتامین ب دوازده قرار داشته باشند. به همین دلیل این دو ماده در بسیاری از مولتی‌ویتامین‌ها و مکمل‌های تخصصی خون‌ساز در کنار یکدیگر استفاده می‌شوند. آیا مصرف همزمان آهن و ویتامین ب دوازده بی‌خطر است؟ در اغلب افراد سالم، مصرف همزمان آهن و ویتامین ب دوازده کاملاً ایمن است. این دو...

ادامه مطلب

درمان بیماری هاشیموتو؛ از لووتیروکسین تا تغذیه و مکمل‌ها

بیماری هاشیموتو یک بیماری خودایمنی است که در آن سیستم ایمنی به بافت تیروئید حمله می‌کند و به‌تدریج ممکن است توانایی غده تیروئید برای تولید هورمون را کاهش دهد. با این حال، داشتن آنتی‌بادی‌های تیروئیدی به‌تنهایی به معنای کم‌کاری تیروئید نیست و همه افراد مبتلا به هاشیموتو به داروی هورمون تیروئید نیاز ندارند. نوع درمان به سطح هورمون‌های تیروئید، مقدار TSH، وجود علائم، سن، شرایطی مانند بارداری و سایر عوامل فردی بستگی دارد. در صورت ایجاد کم‌کاری تیروئید، درمان استاندارد معمولاً جایگزینی هورمون تیروئید است؛ در کنار آن، تغذیه مناسب، فعالیت بدنی و اصلاح کمبودهای تغذیه‌ای می‌توانند به سلامت عمومی و کنترل علائم کمک کنند.

درمان هاشیموتو بر اساس وضعیت تیروئید هاشیموتو می‌تواند به دو وضعیت اصلی منجر شود: کم‌کاری آشکار تیروئید: TSH بالا و هورمون آزاد تیروکسین (Free T4) پایین است. کم‌کاری تحت‌بالینی: TSH بالا است اما Free T4 همچنان در محدوده طبیعی قرار دارد. از طرف دیگر، ممکن است فرد آنتی‌بادی‌های تیروئیدی، به‌ویژه آنتی‌بادی ضد پراکسیداز تیروئید (TPOAb)، داشته باشد اما عملکرد تیروئید همچنان طبیعی باشد. اگر هورمون‌های تیروئید طبیعی باشند وجود آنتی‌بادی TPO به‌تنهایی معمولاً دلیلی برای شروع لووتیروکسین نیست.

ویتامین B12 با افزایش سن چه تغییری می‌کند؟

با افزایش سن، نیاز روزانه بدن به ویتامین B12 لزوماً بیشتر نمی‌شود؛ مسئله مهم‌تر این است که توانایی بدن برای جذب B12 از غذا ممکن است کاهش پیدا کند. کاهش اسید معده، التهاب یا بیماری‌های معده و برخی داروهای کاهنده اسید معده می‌توانند در این روند نقش داشته باشند. به همین دلیل، در افراد مسن ممکن است دریافت B12 از غذاهای غنی‌شده یا مکمل‌ها اهمیت بیشتری پیدا کند؛ به‌ویژه زمانی که جذب B12 طبیعی از غذا مختل شده باشد. چرا با افزایش سن توجه به ویتامین B12 مهم‌تر می‌شود؟

بدن انسان قادر به ساخت ویتامین B12 نیست و باید آن را از غذا یا مکمل دریافت کند. B12 پس از طی مراحل جذب در دستگاه گوارش، در کبد ذخیره می‌شود و در فرایندهای متابولیکی مختلف بدن مورد استفاده قرار می‌گیرد. نکته مهم این است که افزایش سن به‌خودی‌خود نیاز فیزیولوژیک روزانه به B12 را افزایش نمی‌دهد؛ بلکه تغییرات مرتبط با سن می‌توانند جذب B12 از غذا را دشوارتر کنند. در نتیجه، ممکن است یک فرد سالمند با همان میزان دریافت توصیه‌شده B12، در صورت اختلال جذب، نتواند مقدار کافی از این ویتامین را از منابع غذایی طبیعی دریافت کند.

۸ دارو و مکملی که نباید با آب پرتقال مصرف کنید

آب پرتقال برای بسیاری از افراد بخشی از صبحانه است، اما اگر دارو یا مکمل خاصی مصرف می‌کنید، زمان و نحوه نوشیدن آن اهمیت پیدا می‌کند. ترکیبات موجود در آب پرتقال، از جمله ویتامین‌ها و مواد معدنی، می‌توانند در جذب یا اثر بعضی داروها تغییر ایجاد کنند. البته همه تداخل‌ها به یک شکل نیستند. در بعضی موارد، مشکل اصلی آب پرتقال غنی‌شده با کلسیم یا سایر مواد معدنی است و در برخی داروها، خود ترکیبات موجود در مرکبات می‌توانند جذب دارو را کاهش دهند.

آنتی‌بیوتیک‌های فلوروکینولون برخی آنتی‌بیوتیک‌های گروه فلوروکینولون، مانند سیپروفلوکساسین و لووفلوکساسین، ممکن است با مواد معدنی موجود در آبمیوه‌های غنی‌شده تداخل داشته باشند. کلسیم، منیزیم و آهن می‌توانند به برخی از این داروها متصل شوند و تشکیل کمپلکس دهند؛ در نتیجه مقدار دارویی که از دستگاه گوارش جذب می‌شود کاهش پیدا می‌کند. به همین دلیل، برای مصرف این داروها معمولاً آب ساده انتخاب مطمئن‌تری است. اگر پزشک یا داروساز درباره فاصله زمانی مشخصی با آبمیوه توصیه‌ای کرده است، همان دستور را رعایت کنید و برای تعیین فاصله مناسب به دستور مصرف همان دارو توجه داشته باشید.