کلانژیت

وقتی کولیت اولسراتیو دارید، که یک بیماری التهابی مزمن روده بزرگ است، در معرض خطر ابتلا به یک عارضه نادر کبدی به نام کلانژیت اسکلروزان اولیه قرار می‌گیرید. با پیشرفت کلانژیت اسکلروزان اولیه، این بیماری می‌تواند باعث التهاب کبد، ایجاد اسکار (بافت زخم) و مشکلات مجاری صفراوی شود و در نهایت به نارسایی کبد منجر گردد. اگرچه برای کلانژیت اسکلروزان اولیه درمان قطعی وجود ندارد، اما می‌توان با تشخیص زودهنگام و درمان، آسیب کبدی را مدیریت کرد. در ادامه می‌خوانید که کلانژیت اسکلروزان اولیه و کولیت اولسراتیو چگونه به هم مرتبط هستند و در صورت ابتلا به هر دو بیماری چه کاری می‌توانید انجام دهید.

کلانژیت اسکلروزان اولیه چیست؟ مانند کولیت اولسراتیو، کلانژیت اسکلروزان اولیه یک بیماری التهابی مزمن است که زمانی رخ می‌دهد که سیستم ایمنی به بدن حمله کرده و آن را تخریب می‌کند. این بیماری نادر تنها در حدود 32 نفر از هر 100,000 نفر رخ می‌دهد. آسیب ناشی از کلانژیت اسکلروزان اولیه می‌تواند در کبد و مجاری صفراوی ایجاد شود — مسیرهایی که صفرا را به روده منتقل می‌کنند تا چربی‌ها را تجزیه نمایند.

کوله سیستیت التهاب کیسه صفرا است. کیسه صفرا متسع می شود و ممکن است عوارض شدیدی ایجاد شود. این می تواند زمانی اتفاق بیفتد که سنگ صفرا در دهانه کیسه صفرا گیر کند. علائم می تواند شامل تب، درد و حالت تهوع باشد.

بدون درمان، کوله سیستیت می تواند منجر به سوراخ شدن کیسه صفرا، مرگ بافت،  قانقاریا ، عفونت های باکتریایی ثانویه و فیبروز و کوچک شدن کیسه صفرا شود. کوله سیستیت حاد به طور ناگهانی شروع می شود، در حالی که کوله سیستیت مزمن به آرامی در طول زمان ایجاد می شود. در ایالات متحده، تقریباً  200000 نفر از افراد   هر سال به کوله سیستیت حاد مبتلا می شوند. بر اساس تحقیقات، بین  90٪  و  95٪  افراد مبتلا به کوله سیستیت  ، سنگ های صفراوی دارند که می توانند از  کلسترول ، رنگدانه ای به نام بیلی روبین یا ترکیبی از این دو تشکیل شوند.