کم‌کاری تیروئید

چاقی را نمی‌توان صرفاً نتیجه «پرخوری» یا «کم‌تحرکی» دانست. دریافت انرژی بیشتر از مصرف انرژی در افزایش وزن نقش دارد، اما اینکه چرا این عدم تعادل ایجاد می‌شود و چرا بعضی افراد بیشتر از دیگران مستعد افزایش وزن هستند، به مجموعه‌ای از عوامل زیستی، رفتاری، ژنتیکی، پزشکی و اجتماعی مربوط است. هورمون‌های تنظیم‌کننده اشتها، کیفیت خواب، استرس، ژنتیک، بیماری‌های زمینه‌ای، محیط غذایی و حتی شرایط اقتصادی و محل زندگی می‌توانند بر رفتار غذایی، فعالیت بدنی و نحوه ذخیره و مصرف انرژی تأثیر بگذارند. نقش تغذیه در ایجاد چاقی رژیم غذایی یکی از عوامل مهم مؤثر بر افزایش وزن است.

مصرف مداوم غذاهای پرکالری، قندهای تصفیه‌شده، چربی‌های اشباع و بسیاری از غذاهای فوق‌فرآوری‌شده می‌تواند دریافت انرژی را افزایش دهد و کنترل اشتها را دشوارتر کند. نوشیدنی‌های شیرین نمونه مهمی هستند. برای مثال، یک قوطی ۳۵۵ میلی‌لیتری نوشابه معمولی حدود ۴۰ گرم قند دارد؛ یعنی نزدیک به ۱۰ قاشق چای‌خوری شکر. نوشیدنی‌های شیرین علاوه بر تأمین انرژی، معمولاً سیری کمتری نسبت به غذاهای جامد ایجاد می‌کنند و می‌توانند دریافت انرژی روزانه را افزایش دهند.

کاهش وزن همیشه به سادگی کم‌کردن غذا و بیشتر ورزش‌کردن نیست. حتی زمانی که احساس می‌کنید تلاش زیادی می‌کنید، ممکن است وزن روی ترازو ثابت بماند یا روند کاهش آن بسیار کند شود. بخشی از این موضوع طبیعی است؛ وزن بدن تحت تأثیر آب بدن، توده عضلانی، ذخایر گلیکوژن، محتوای دستگاه گوارش و چربی بدن قرار دارد. از طرف دیگر، عادت‌های غذایی، خواب، استرس، داروها و بعضی بیماری‌ها نیز می‌توانند کاهش وزن را دشوارتر کنند.

ممکن است چربی کم کرده باشید اما وزن تغییر نکرده باشد ترازو فقط چربی بدن را اندازه نمی‌گیرد. اگر هم‌زمان با کاهش چربی، توده عضلانی خود را حفظ یا افزایش دهید، ممکن است عدد ترازو تغییر زیادی نکند. این موضوع به‌خصوص در افرادی که تمرینات مقاومتی انجام می‌دهند اهمیت دارد. بنابراین بهتر است علاوه بر وزن، دور کمر، تغییرات ترکیب بدن، اندازه لباس و عملکرد ورزشی را نیز در نظر بگیرید.