واحد محتوای علمی rdiet.ir

دلایل تغییر درمانپیشرفت‌هایی که در زمینه ایمنی، اثربخشی و اختصاصی بودن درمان‌ها به‌وجود آمده، موجب شده است که سوالاتی در مورد مزایا و خطرات تغییر درمان برای این نوع از ام‌اس، به‌ویژه تغییر از فینگولیمود به سیپونیمود، مطرح شود. در حال حاضر، چهار نوع اصلی از بیماری مولتیپل اسکلروزیس (MS) وجود دارد که شایع‌ترین آن‌ها نوع عودکننده-فروکش‌کننده (RRMS) است. با این حال، برخی از افرادی که RRMS دارند، ممکن است در نهایت دچار نوعی دیگر از ام‌اس شوند که به آن مولتیپل اسکلروزیس پیشرونده ثانویه یا SPMS گفته می‌شود. در نوع SPMS، کاهش عملکرد عصبی به طور تدریجی رخ می‌دهد و این کاهش می‌تواند همراه با عودهای دوره‌ای یا بدون آن‌ها باشد.

در نوع SPMS، الگوی بیماری که در آن دوره‌های عود و فروکش وجود دارد، هنوز ممکن است ادامه داشته باشد، اما این عودها به مرور زمان ممکن است کمتر شوند. در همین حال، علائم عصبی ممکن است همچنان بدتر شوند، زیرا آسیب‌های عصبی زیربنایی و از بین رفتن نورون‌ها در اثر عواملی مانند افزایش سن، استرس و دیگر فرآیندهای تحلیل‌برنده به‌طور طبیعی پیشرفت می‌کنند. مانند سایر انواع ام‌اس، درمان SPMS نیز با استفاده از داروهای تعدیل‌کننده بیماری (DMTs) انجام می‌شود. در سال ۲۰۱۰، داروی فینگولیمود (با نام تجاری گیلنیا) اولین داروی خوراکی DMT بود که توسط سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) برای انواع خاصی از ام‌اس از جمله RRMS و SPMS تأیید شد.