تأثیر استرس گرمایی بر بدن انسان در سطح سلولی
افزایش دماهای محیطی، بهویژه در موجهای گرمایی شدید یا محیطهای کاری گرم، تعادل پایدار سلولهای انسانی را بر هم میزند. این وضعیت با اختلال در تعادل پروتئینها، تغییر عملکرد میتوکندری، بازبرنامهریزی بیان ژنها و دگرگونی پاسخهای ایمنی همراه است. در نتیجه، سلولها از مسیرهای سازگاری محافظتی بهتدریج به سمت التهاب و مرگ برنامهریزیشده سوق پیدا میکنند. گرما بهعنوان یک سیگنال استرسزا حفظ دمای بهینه برای پایداری پروتئینها و مولکولهای زیستی ضروری است.
افزایش دما پیوندهای غیرکووالانسی مانند پیوندهای هیدروژنی و برهمکنشهای آبگریز را تضعیف میکند و پایداری ساختاری پروتئینها را کاهش میدهد. با افزایش جنبوجوش مولکولی درون سلول، سیالیت غشاهای سلولی بیشتر میشود و کارکرد سد محافظ غشا کاهش مییابد. این تغییر، سازماندهی مجموعههای پیامرسانی را مختل میکند و مسیرهای رشد، استرس و بقا را دچار ناهماهنگی میسازد. سلولها گرما را از طریق کانالهای یونی حساس به دما تشخیص میدهند.
