صرع کانونی: علائم، علل، و درمان.
صرع کانونی (Focal Epilepsy) شامل تشنج‌های مکرر کانونی است که تنها یک ناحیه مشخص از مغز را تحت تأثیر قرار می‌دهند. این تشنج‌ها معمولاً در مقایسه با تشنج‌هایی که هر دو طرف مغز را درگیر می‌کنند (تشنج‌های عمومی)، شدت متفاوتی دارند. صرع یک اختلال عصبی است که در ایالات متحده حدود ۳ میلیون بزرگسال و ۴۷۰ هزار کودک را درگیر کرده است. متخصصان مراقبت‌های بهداشتی در صورتی صرع را تشخیص می‌دهند که فرد حداقل دو یا چند تشنج تحریک‌نشده (یعنی تشنج‌هایی که علت شناخته‌شده‌ای ندارند، مانند تب شدید یا عوارض دارویی) را تجربه کند.
صرع کانونی شایع‌ترین نوع صرع است. افرادی که به این نوع صرع مبتلا هستند، تشنج‌های کانونی را تجربه می‌کنند که ممکن است باعث از دست دادن هوشیاری آن‌ها بشود یا نشود. برخی تحقیقات نشان می‌دهند که تشنج‌های کانونی تا ۶۱٪ از افراد مبتلا به صرع را شامل می‌شوند. در این مقاله، نگاهی عمیق‌تر به صرع کانونی، از جمله علائم، علل احتمالی و گزینه‌های درمانی آن خواهیم انداخت.
