نقرس نوعی آرتریت است که باعث درد شدید، قرمزی و تورم مفاصل و اندام‌ها می‌شود. عوارض جسمی نقرس، اگر درمان نشود، می تواند شامل فشار خون بالا، حملات قلبی، دیابت، مشکلات کلیوی و چاقی باشد. اکنون، محققان در حال بررسی دقیق‌تر یکی دیگر از چالش‌های بهداشتی دشوار هستند که با نقرس مرتبط است: افسردگی. اخیرا مطالعه از دانشگاه بریتیش کلمبیا افزایش قابل توجهی در بیماران نقرس که به اختلال خلقی نیز مبتلا هستند، یافت.

مطالعه آنها 157426 بیمار را مورد بررسی قرار داد و دریافت که حدود 13 بیمار از هر 1000 نفر در سال تشخیص نقرس و افسردگی را دریافت کردند، در مقایسه با 11 بیمار (1. 1٪) در هر 1000 نفر در سال که نقرس نداشتند اما افسردگی داشتند. (سال های فردی نوعی اندازه گیری است که تعداد بیماران در مطالعه و مدت زمان مطالعه را در نظر می گیرد. در این مورد به این معنی است که از هر 1000 بیمار در طول 1 سال مطالعه 13 بیمار مبتلا به نقرس و افسردگی وجود داشته است).

نقرس چیست؟ [ 1 ] نقرس را می توان به عنوان نوعی آرتریت به دلیل رسوب کریستال های اورات مونوسدیم (MSU) در مفاصل که باعث التهاب حاد و در نهایت آسیب بافتی می شود، تعریف کرد [ 2 ] . طول مدت و شدت هیپراوریسمی با احتمال ابتلا به آرتریت نقرسی و ایجاد سنگ کلیه با اسید اوریک ارتباط مستقیم دارد. با این حال، نقرس می تواند در افرادی با سطح اورات پلاسما طبیعی رخ دهد و بسیاری از افراد مبتلا به هیپراوریسمی هرگز به نقرس مبتلا نمی شوند.

هیپراوریسمی معمولاً به دلیل اختلال در دفع کلیوی اورات است. حدود 90 درصد از افراد مبتلا به هیپراوریسمی اورات کمتر دفع می کنند و حدود 10 درصد بیش از حد اورات تولید می کنند. برخی از افراد هم کم دفع کننده و هم بیش از حد اورات تولید می کنند. در بسیاری از افراد مبتلا به هیپراوریسمی، علت آن چند عاملی است.

به محض تشخیص ابتلا به نقرس، پزشک شما سعی می کند تا درد شما را در اسرع وقت کاهش دهد. کالج آمریکایی روماتولوژی (ACR) برای اولین بار در هشت سال گذشته دستورالعمل های خود را برای درمان نقرس در سال 2020 به روز کرد. شواهد بیشتری در حمایت از تشخیص و درمان زودهنگام (به ویژه برای افراد مبتلا به بیماری های همراه مانند بیماری کلیوی) وجود دارد. پروتکل های درمان به هدف (T2T)؛ و آلوپورینول (زیلوپریم) به عنوان یک عامل خط اول.

(10)گزینه های دارویی برای درمان نقرس می توان از داروهای مختلفی استفاده کرد: داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) این داروها تولید پروستاگلاندین‌ها را که باعث افزایش درد و التهاب می‌شوند، مسدود می‌کنند. داروهای رایج بدون نسخه شامل ایبوپروفن (Advil)، آسپرین و ناپروکسن (Aleve) است. نسخه های رایج شامل سلکوکسیب (سلکوکسیب)، ملوکسیکام (موبیک) و ناپروکسن به صورت نسخه ای هستند. قبل از مصرف اینها باید با پزشک خود صحبت کنید.